Είχα αναφερθεί και στην περσινή αντίστοιχη για την σημερινή μέρα ανάρτηση μου,ότιη Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με αναπηρία,θα πρέπει νάναι μια ''στάση''για συλλογισμούς,επισημάνσεις ως προς τα μεγάλα κενά που υπάρχουν επειδή πολλά δεν έχουν γίνει.Νάναι μια μέρα για απολογισμό και αποφάσεις, αλλά και αφετηρία για αγώνα απόκτησης-επιτέλους- των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δικαιούνται αλλά δεν έχουν όπως οι υπόλοιποι πολίτες αυτής της χώρας.
Ακόμα η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τους πολίτες με αναπηρία με προκατάληψη,φόβο,πολλές φορές και με αμηχανία γιατί υπάρχει ελλειπής γνώση,ενημέρωση αλλά και απουσία Παιδείας.
Σήμερα φιλοξενώ,ένα εξαιρετικό κείμενο μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης της Ελένης Καρασσαβίδου εκπαιδευτικού και πολιτισμικής κοινωνιολόγου,θα σταθώ όμως σε δύο άλλες προσφιλείς για μένα ιδιότητες της,της ακτιβίστριας και της λογοτέχνιδας.Το κείμενο γράφηκε για την σημερινή μέρα.
''Η αυθαίρετη μνήμη είναι το πιο βαθύ ανάλογο της απόλυτης λησμονιάς. Συχνά οι Παγκόσμιες Ημέρες Μνήμης χρησιμοποιούνται με τρόπο που μπορεί να θυμίζει την αξία αυτής της σύγκρισης. Όπως η 18η Νοέμβρη είναι Ημέρα αφιερωμένη Ενάντια στην Ομοφοβία, έτσι και η 3η του Δεκέμβρη είναι Παγκόσμια Ημέρα Αφιερωμένη στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες. Στην διάρκεια των «Παγκόσμιων Ημερών» που έχουν θεσμοθετηθεί, εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εκπομπές και δηλώσεις, σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο πχ, θα φέρουν στο προσκήνιο τα ζητήματά «κάποιων ανθρώπων», στην πλέον χρήσιμη λειτουργία μιας τέτοιας ημέρας. Αλλά, την ίδια στιγμή, θα συντελέσουν σε μια (ημερήσια μάλιστα) εντός μα κι εκτός οθόνης «μιντιοποίηση» του ζητήματος, μειώνοντας τα «όρια» μιας αξίας («ανοχή») κι ενός «κοινωνικού καθήκοντος» («δημιουργική ενσωμάτωση») που θα ’πρεπε να κρατούν όλον τον χρόνο.
Είθισται, άλλωστε, τέτοιες ημέρες Μνήμης, να χρησιμοποιούνται ως διαπραγματευτικά εργαλεία αποδοχής ενός ανάλγητου καθημερινού «παρόντος» ατομικής ιδιώτευσης και θεσμικής αδιαφορίας, μέσα από εύκολες δράσεις αποενοχοποίησης μας απέναντι στον μακρινό ή υποδεέστερο «άλλον», που με τρόμο κοιτάμε κάθε πιθανή μετάλλαξη του σε «άλλον κοντινό». Δεν μπορεί να μας αφορά στ αλήθεια, αφού «θα χαλούσε την γιορτή». Και θα χαλούσε την γιορτή με τον ίδιον τρόπο που οποιαδήποτε αληθινή θέαση του ρημαγμένου προσώπου της Κωνσταντίνας Κούνεβα θα χαλούσε την πέψη σε οποιοδήποτε «γκαλά» βραβεύεται η τάδε «πανέμορφη τιβι περσόνα» ως; «γυναίκα της χρονιάς», σέρνοντας την καλή κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της. Το κέλυφος δεν θέλει και πολύ για να καταρρεύσει, ιδίως όταν, (είτε σε «γκαλά», είτε σε ιδιοτελή «Ευρωπαϊκά προγράμματα ενσωμάτωσης»), οι «τιμώμενοι» με μια (στιγμιαία ή μεσοπρόθεσμη μα πάντως πρόσκαιρη) «διασημότητα», γίνονται εμπορεύματα σταμπαρισμένα μ ένα όνομα στο βάθος ξένο, απόμακροι κι ακατανόητοι ακόμη κι απ τον ίδιον τους τον εαυτό.
Αλλά το «εμπόρευμα» δεν πρέπει να κυοφορεί Μνήμη γιατί η μόνη του ουσιαστική προσδοκία είναι να επανακυκλοφορεί. Έτσι, σ έναν κόσμο που οι ομάδες που παράγουν είτε ύλη είτε διανόηση κατηγορούν για όλα τους μικροαστούς, την ίδια ώρα που πλάθουν τις παραγωγές στα μέτρα τους, καμιά ημέρα Μνήμης στην «πλούσια σε εκδηλώσεις» Ευρωπαϊκή Ήπειρο δεν επιλέγει να θυμάται ότι ήταν ακριβώς η ομάδα των ΑΜΕΑ, στην οποία εφαρμόστηκε το πρόγραμμα Aktion T4, vαζιστικό παραπρόγραμμα που στόχευε στο να ελαφρύνει τα έξοδα του «κράτους πρόνοιας» μα να αυξήσει κάποια χρόνια τα έσοδα των κηδειών, στο πιο ακραίο σύστημα θεσμοθετημένου κέρδους που εμφανίστηκε ποτέ. Κι εφαρμόστηκε με την απίστευτα μεγάλη συνδρομή ιατρών, πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών και διανοοούμενων που συμμετείχαν στην τεράστια τουρνέ της έκθεσης «το Θαύμα της Ζωής» στα τέλη του 30, που ειρωνικά θα έσπερνε μαζικά τον Θάνατο σε λίγα χρόνια.. Ομάδων που στήριξαν το ναζιστικό καθεστώς (ή όποια άλλη εξουσία) για να κρυφτούν μεταπολεμικά πίσω από τις «συλλογικές ευθύνες των μικροαστών». Και κανείς σχεδόν δεν επιλέγει να θυμάται πως ήταν η ομάδα των LGTB που μοιράστηκε την μοίρα των Εβραίων, των τσιγγάνων, των σλάβων και των αριστερών στα στρατόπεδα του θανάτου. Κι ακόμη περισσότερο κανείς και καμιά δεν θέλει οργανωμένα να θυμάται πόσες παραφυάδες του Aktion T4, μέσω της κεκαλλυμένης ευγονικής, επιβίωσαν κι επιβιώνουν σε προγράμματα πολυεθνικών εταιριών που εφαρμόζονται στον «μακρινό τριτοκοσμικό άλλον» εκτός των τειχών, την ίδια ώρα που η Ευρώπη Φρούριο αποενοχοποιείται με το αζημίωτο, αποδεχόμενη τον μακρινό άλλον εντός των τειχών της. «Η κοινωνία ήταν ολοκληρωμένη πριν τον ολοκληρωτισμό», έγραψε σωστά ο Αντόρνο στα Μίνιμα Μοράλια, θυμίζοντας μέσω της ανυπόκριτης Μνήμης, πως η αφηρημένη ουτοπία παραείναι συμβιβάσιμη με τις πιο ύπουλες ροπές της κοινωνίας
Γιατί οι ομάδες αυτές, ιδίως η ομάδα των ΑΜΕΑ που προσεγγίζεται μέσα από έναν εύκολο απολιτίκ οίκτο (διαχεόμενον μέσα από φιλάνθρωπες φωτογραφίες πολιτικών και καλών κυρίων και κυριών στα Μίντια), μα κι η ομάδα των LGTB που προσεγγίζεται μέσα από ένα εύπεπτο απολιτίκ χιούμορ, (διαχεόμενο με αφορμή τις μιντιακές καρικατούρες τους) είναι κυριολεκτικά φορτωμένες με πολιτική σημασία. Σημασία που θέλουν να διαχειριστούν όχι προς όφελός των ιδίων, αλλά κατά το δικό τους δοκούν, πολλοί ενταγμένοι, μα και πολλοί ανένταχτοι της πιο εξουσιαστικής «αντιεξουσίας». Κάπου ανάμεσα το ανθρώπινο πρόσωπο με τις ρημαγμένες ελπίδες, όπως κι η αυταξία των δικαιωμάτων του, χάνεται κι «ο άλλος» από εμπόρευμα του καπιταλιστή, γίνεται χρησιμοθηρικό εργαλείο του είδους εκείνου του «αντιεξουσιαστή», που δεν θέλει να μεταβάλλει τίποτε, το οποίο θα του στερούσε την δυνατότητα του ψόγου και άρα της ναρκισσευόμενης «ανωτερότητας» του.
Οι Παγκόσμιες Ημέρες, έτσι, κυοφορώντας μια υστερική αυτοκατανάλωσή, (όπως και κάποιες «επαναστατικές» πορείες) μπορούν και πρέπει να δικαιώνονται όταν γίνονται αφορμή ώστε «η αυτοκριτική του Λόγου (να) είναι η πιο γνήσια ηθική του.» (ό.π.). Θυμίζοντας στους εν δυνάμει πολίτες, έστω και μια φορά τον χρόνο, πως κάθε επιτηδευμένη φροντίδα «χαραμίζει την ανιδιοτελή ενεργητικότητα που είναι η μόνη που μπορεί να διαρκέσει.» Κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Όλον τον υπόλοιπο καιρό.''
-------------
Η σημερινή ανάρτηση μου είναι αφιερωμένη στις φίλες και στους φίλους μου Δήμητρα, Γιώργο, Χρήστο, Μαρία, Πέτρο, Ανυ.Σε όσους/όσες γνωρίζω από τον χώρο της αναπηρίας αλλά και όσους δε γνωρίζω..σε όσους /όσες υπήρξαν πριν από μας και αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο..Στην αξιοπρέπεια και την δύναμη που αγνοούν και βιάζονται χωρίς να μας γνωρίζουν χωρίς να μας ξέρουν να μας καταδικάσουν στο περιθώριο οι βαδίζοντες..
Υ.Γ.1 Για μας ο δρόμος θάναι δρόμος..δηλ.πορεία..(Τον τίτλο αυτής της ανάρτησης τον πήρα από ένα τραγούδι του Ακη Πάνου, με μια μικρή αλλαγή μόνο της αυτοπαθούς αντωνυμίας από ενικό σε πληθυντικό αριθμό.
Υ.Γ.2 Σήμερα συνέπεσε με τη μέρα-τελείως συμπτωματικά- να τοποθετηθεί η πολυπόθητη ράμπα στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας που μένω.Ξέρω πως θάχω αντιδράσεις από κάποιους ενοίκους αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.Οταν η καταπίεση και η στέρηση των ατομικών ελευθεριών ξεπεράσει κάθε όριο,τότε δεν σε νοιάζει όποιο κι'άν είναι το τίμημα της επανάκτησης τους.
Πέμπτη, 03 Δεκεμβρίου 2009
Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009
Στου χρόνου τα γυρίσματα
Μετά την συνεχόμενη πίεση των όσων έχουμε να αντιμετωπίσουμε ή αντιμετωπίζουμε και λόγω της έλλειψης της προσπελασιμότητας και των προβλημάτων που προκύπτουν από την απουσία της,ένοιωσα την ανάγκη να εκφραστώ αυτή τη φορά με ένα ποιήμα μου.
Ενας παράξενος χρόνος
ήρθε και μούδιασε τα άκρα μου
αυθάδικα ορμώμενος,
εγκατέστησε τις μέρες του
σε πλήρη ακινησία
εορτών,ανάπαυσης ή και μέριμνας
μόνο κάτι κρύες νύχτες
που η απόχη της μνήμης του ξεφεύγει
γλιστρά αθόρυβα,
και ανάβει επιμελώς το καντηλάκι
στο παρακείμενο ( της οικίας μου) παρεκκλήσι.
Ενας παράξενος χρόνος
ήρθε και μούδιασε τα άκρα μου
αυθάδικα ορμώμενος,
εγκατέστησε τις μέρες του
σε πλήρη ακινησία
εορτών,ανάπαυσης ή και μέριμνας
μόνο κάτι κρύες νύχτες
που η απόχη της μνήμης του ξεφεύγει
γλιστρά αθόρυβα,
και ανάβει επιμελώς το καντηλάκι
στο παρακείμενο ( της οικίας μου) παρεκκλήσι.
Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2009
Ο.. πολιτισμός των αποκλεισμών (και) τούμπαλιν
Παραφράζοντας τον τίτλο γνωστής ταινίας,θάλεγα πως ''Ο πολιτισμός σταμάτησε στο βιβλιοπωλείο''..
Κάπως έτσι συμβαίνει στο βιβλιοπωλείο''Ιανός''στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για όσους/όσες χρησιμοποιούν για την μετακίνηση τους αναπηρικό αμαξίδιο.Στο χώρο που γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων υπάρχει ''απαγορευτικό''!!υλικοτεχνικό εμπόδιο δηλαδή σκάλες..Ετσι η αδημονία και η χαρά να παραβρεθείς κοντά σε αγαπημένους/ες συγγραφείς φρενάρει και σταματά απότομα και το μόνο που σου μένει πάλι είναι αυτή η απαίσια αίσθηση του βίαιου αποκλεισμού(γιατί και αυτό που υφίστασαι μία μορφή βίας είναι).Αναρωτιέμαι άραγε αν έχει νόημα τόση συσσωρευμένη γνώση εκεί μέσα,ή και η διακίνηση αυτής της γνώσης μέσα από πωλήσεις βιβλίων ή παρουσιάσεις,όταν αποκλείεται από την ελεύθερη πρόσβαση και συμμετοχή σ'αυτήν ένα σύνολο ανθρώπων.
Ενα άλλο βασικό θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί εκτενώς μέσα απ'αυτό το μπλογκ,είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα άτομα με αναπηρία στη πόλη της Θεσσαλονίκης, στο οποίο επανέρχομαι και θα ξανα-επανέρχομαι,μέχρι η μετακίνηση νάναι ελεύθερη όπως είναι για τους υπόλοιπους πολίτες.
Τα τρία προσπελάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ. λειτουργούν από το πρωί ως τις 8.30 το πολύ 9 παρά το βράδυ τις καθημερινές εκτός Σαββάτου και Κυριακής που παρατείνεταιτο ωράριο ως τις 10 κ μισή το αργότερο.Οπως είπα τα λεωφορεία αυτά είναι μόνο 3 για όλη τη Θεσσαλονίκη.Για να προλάβεις λοιπόν να κλείσεις το ραντεβού για την επόμενη μέρα(γιατί έτσι γίνεται τηλεφωνείς 24 ώρες πριν),θα πρέπει να καταφέρεις να τηλεφωνήσεις μεταξύ 7μισυ ως τις 8 παρά το πρωί αλλιώς το σίγουρο είναι πως δε θα βρεις ελεύθερο λεωφορείο για να πας την ώρα που θέλεις στον προορισμό που θέλεις.Βλέπετε μηδαμινός ο αριθμός των λεωφορείων για να καλύψουν τη μεγάλη ζήτηση και την ανάγκη για μετακίνηση τόσων πολλών ανθρώπων..
Το άλλο μέσο μεταφοράς είναι τα δύο μικρά λεωφορεία του δήμου Θεσσαλονίκης.Εκείνα λειτουργούν ως τις 8 το βραδάκι,σαββατοκύριακα και αργίες δεν λειτουργούν,ενώ συνήθως τα πρωινά ως τις 5 κ μισή το απόγευμα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν γιατί είναι ''κλεισμένα'' για τις καθημερινές μετακινήσεις σε ειδικά σχολεία ή κάποιους εργασιακούς χώρους.
Και τέλος το μονάκριβο!!και πανάκριβο-στη κυριολεξία- περιβόητο ''λευκό ταξί''του παραρτήματος του Πανελλήνιου συλλόγου Παραπληγικών Βόρειας Ελλάδος.Το λειτουργεί ιδιώτης,όπου κάθε μετακίνηση την χρυσοπληρώνεις,π.χ.σε ένα ταξί αν μια διαδρομή κοστίζει 5 ευρώ,στο λευκό προσβάσιμο ταξί θα πληρώσεις ΄δεκαπέντε, κοκ.Για να μπορέσεις δε να κλείσεις ραντεβού θα πρέπει να τηλεφωνήσεις μέρες πριν και αν ταυτίζεται το δρομολόγιο με την διάθεση της οδηγού-ιδιώτη που το δουλεύει θα πας εκεί που ζητάς.
Αυτά είναι τα περιοριστικά επιτρεπτά μέσα μετακίνησης εν έτει 2009.Απαράδεκτο το λιγότερο που μπορώ να πω.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν και δείχνουν, το πόσο ανθρώπινο είναι το πρόσωπο μιας χώρας.Την αληθινή της σκέψη,την κουλτούρα της..Δε θα πω τίποτα περισσότερο.Μόνο για να κατανοήσετε καλύτερα το θέμα του αποκλεισμού στις μετακινήσεις,σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς το αυτοκίνητο σας,χωρίς να υπάρχουν ταξί μόνο ελάχιστα λεωφορεία στη διάθεση σας προκειμένου να πάτε στις δουλειές σας,στις δραστηριότητες σας ,στη ψυχαγωγία σας ή όπου αλλού προκύπτει ανάγκη να πάτε.Τίποτα άλλο..
Κάπως έτσι συμβαίνει στο βιβλιοπωλείο''Ιανός''στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για όσους/όσες χρησιμοποιούν για την μετακίνηση τους αναπηρικό αμαξίδιο.Στο χώρο που γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων υπάρχει ''απαγορευτικό''!!υλικοτεχνικό εμπόδιο δηλαδή σκάλες..Ετσι η αδημονία και η χαρά να παραβρεθείς κοντά σε αγαπημένους/ες συγγραφείς φρενάρει και σταματά απότομα και το μόνο που σου μένει πάλι είναι αυτή η απαίσια αίσθηση του βίαιου αποκλεισμού(γιατί και αυτό που υφίστασαι μία μορφή βίας είναι).Αναρωτιέμαι άραγε αν έχει νόημα τόση συσσωρευμένη γνώση εκεί μέσα,ή και η διακίνηση αυτής της γνώσης μέσα από πωλήσεις βιβλίων ή παρουσιάσεις,όταν αποκλείεται από την ελεύθερη πρόσβαση και συμμετοχή σ'αυτήν ένα σύνολο ανθρώπων.
Ενα άλλο βασικό θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί εκτενώς μέσα απ'αυτό το μπλογκ,είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα άτομα με αναπηρία στη πόλη της Θεσσαλονίκης, στο οποίο επανέρχομαι και θα ξανα-επανέρχομαι,μέχρι η μετακίνηση νάναι ελεύθερη όπως είναι για τους υπόλοιπους πολίτες.
Τα τρία προσπελάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ. λειτουργούν από το πρωί ως τις 8.30 το πολύ 9 παρά το βράδυ τις καθημερινές εκτός Σαββάτου και Κυριακής που παρατείνεταιτο ωράριο ως τις 10 κ μισή το αργότερο.Οπως είπα τα λεωφορεία αυτά είναι μόνο 3 για όλη τη Θεσσαλονίκη.Για να προλάβεις λοιπόν να κλείσεις το ραντεβού για την επόμενη μέρα(γιατί έτσι γίνεται τηλεφωνείς 24 ώρες πριν),θα πρέπει να καταφέρεις να τηλεφωνήσεις μεταξύ 7μισυ ως τις 8 παρά το πρωί αλλιώς το σίγουρο είναι πως δε θα βρεις ελεύθερο λεωφορείο για να πας την ώρα που θέλεις στον προορισμό που θέλεις.Βλέπετε μηδαμινός ο αριθμός των λεωφορείων για να καλύψουν τη μεγάλη ζήτηση και την ανάγκη για μετακίνηση τόσων πολλών ανθρώπων..
Το άλλο μέσο μεταφοράς είναι τα δύο μικρά λεωφορεία του δήμου Θεσσαλονίκης.Εκείνα λειτουργούν ως τις 8 το βραδάκι,σαββατοκύριακα και αργίες δεν λειτουργούν,ενώ συνήθως τα πρωινά ως τις 5 κ μισή το απόγευμα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν γιατί είναι ''κλεισμένα'' για τις καθημερινές μετακινήσεις σε ειδικά σχολεία ή κάποιους εργασιακούς χώρους.
Και τέλος το μονάκριβο!!και πανάκριβο-στη κυριολεξία- περιβόητο ''λευκό ταξί''του παραρτήματος του Πανελλήνιου συλλόγου Παραπληγικών Βόρειας Ελλάδος.Το λειτουργεί ιδιώτης,όπου κάθε μετακίνηση την χρυσοπληρώνεις,π.χ.σε ένα ταξί αν μια διαδρομή κοστίζει 5 ευρώ,στο λευκό προσβάσιμο ταξί θα πληρώσεις ΄δεκαπέντε, κοκ.Για να μπορέσεις δε να κλείσεις ραντεβού θα πρέπει να τηλεφωνήσεις μέρες πριν και αν ταυτίζεται το δρομολόγιο με την διάθεση της οδηγού-ιδιώτη που το δουλεύει θα πας εκεί που ζητάς.
Αυτά είναι τα περιοριστικά επιτρεπτά μέσα μετακίνησης εν έτει 2009.Απαράδεκτο το λιγότερο που μπορώ να πω.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν και δείχνουν, το πόσο ανθρώπινο είναι το πρόσωπο μιας χώρας.Την αληθινή της σκέψη,την κουλτούρα της..Δε θα πω τίποτα περισσότερο.Μόνο για να κατανοήσετε καλύτερα το θέμα του αποκλεισμού στις μετακινήσεις,σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς το αυτοκίνητο σας,χωρίς να υπάρχουν ταξί μόνο ελάχιστα λεωφορεία στη διάθεση σας προκειμένου να πάτε στις δουλειές σας,στις δραστηριότητες σας ,στη ψυχαγωγία σας ή όπου αλλού προκύπτει ανάγκη να πάτε.Τίποτα άλλο..
Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009
Τα πρόσωπα του ρατσισμού( ή όταν πέφτουν οι μάσκες)
Αυτή τη φορά είχα κατά νού να ανεβάσω μια ευχάριστη φώτο.Ομως με πρόλαβε η επικαιρότητα.Σ'αυτή τη χώρα δεν προλαβαίνεις να χαμογελάσεις ή να νοιώσεις πιο αισιόδοξα,κάτι θα γίνει και θα σου παγώσουν το χαμόγελο στα χείλη..
Οπως και η επόμενη ανάρτηση που θα ακολουθήσει την σημερινή,θάναι φορτισμένη γιατί θα πει βιωματικές αλήθειες..
Προς το παρόν όμως επικεντρώνομαι στη σημερινή,που είναιείδηση που αναδημοσιεύω και μεταφέρω:
ANT1 Internet
Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009
Απέκλεισε άτομα με αναπηρία το ΤΕΙ Αθήνας
''Πρωτοφανής ανακοίνωση εκδόθηκε από το τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ της Αθήνας, με ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου του 2009. Η ανακοίνωση αναφέρει ότι ελλείψει υποδομών το τμήμα δεν θα δεχθεί άτομα με κινητικά προβλήματα που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο ή είναι τυφλοί. Σε επικοινωνία, πάντως, του υπουργείου Παιδείας με τη διοίκηση του ΤΕΙ δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι το θέμα διευθετήθηκε και ότι θα εκδοθεί νέα διορθωτική ανακοίνωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο το 5% των θέσεων του τμήματος καλύπτονταν από τυφλούς και από άτομα με κινητικά προβλήματα (χρήση αναπηρικού αμαξιδίου).''
Δεν με εκπλήσσει η παραπάνω είδηση,με σοκάρει εν έτει 2009 και μάλιστα να προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης..Αντί να αποκατασταθεί η έλλειψη προσπελασιμότητας ώστε να μην αποκλείονται φοιτητές/φοιτήτριες με αναπηρία από την πρόσβαση και τη συμμετοχή τους στο Τ.Ε.Ι.,ή διοίκηση της σχολής προφασίζεται και επικαλείται τα υλικοτεχνικά εμπόδια σαν αιτία μη αποδοχής ατόμων με αναπηρία.
Πάντα ή σχεδόν πάντα νοιώθω πως οι κακοφτιαγμένες ράμπες,η χυδαιότητα με την οποία παρκάρουν στις ράμπες οι γενικότερες ελλείψεις στην προσπελασιμότητα,δηλώνουν την υποκρισία και όχι την αληθινή διάθεση για αποδοχή,επανένταξη και συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής.Γιατί και να θέλεις να μετέχεις,όταν σε εμποδίζουν να κινείσαι και να μετα-κινείσαι ελεύθερα, ΔΕΝ μπορείς να συμμετέχεις άρα αποκλείεσαι,είσαι αποκλεισμένος και παραμένεις στις παρυφές της κοινωνίας σχεδόν κατταδικασμένος σε roleness(απουσία ρόλων).
Οπως και η επόμενη ανάρτηση που θα ακολουθήσει την σημερινή,θάναι φορτισμένη γιατί θα πει βιωματικές αλήθειες..
Προς το παρόν όμως επικεντρώνομαι στη σημερινή,που είναιείδηση που αναδημοσιεύω και μεταφέρω:
ANT1 Internet
Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009
Απέκλεισε άτομα με αναπηρία το ΤΕΙ Αθήνας
''Πρωτοφανής ανακοίνωση εκδόθηκε από το τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ της Αθήνας, με ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου του 2009. Η ανακοίνωση αναφέρει ότι ελλείψει υποδομών το τμήμα δεν θα δεχθεί άτομα με κινητικά προβλήματα που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο ή είναι τυφλοί. Σε επικοινωνία, πάντως, του υπουργείου Παιδείας με τη διοίκηση του ΤΕΙ δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι το θέμα διευθετήθηκε και ότι θα εκδοθεί νέα διορθωτική ανακοίνωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο το 5% των θέσεων του τμήματος καλύπτονταν από τυφλούς και από άτομα με κινητικά προβλήματα (χρήση αναπηρικού αμαξιδίου).''
Δεν με εκπλήσσει η παραπάνω είδηση,με σοκάρει εν έτει 2009 και μάλιστα να προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης..Αντί να αποκατασταθεί η έλλειψη προσπελασιμότητας ώστε να μην αποκλείονται φοιτητές/φοιτήτριες με αναπηρία από την πρόσβαση και τη συμμετοχή τους στο Τ.Ε.Ι.,ή διοίκηση της σχολής προφασίζεται και επικαλείται τα υλικοτεχνικά εμπόδια σαν αιτία μη αποδοχής ατόμων με αναπηρία.
Πάντα ή σχεδόν πάντα νοιώθω πως οι κακοφτιαγμένες ράμπες,η χυδαιότητα με την οποία παρκάρουν στις ράμπες οι γενικότερες ελλείψεις στην προσπελασιμότητα,δηλώνουν την υποκρισία και όχι την αληθινή διάθεση για αποδοχή,επανένταξη και συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής.Γιατί και να θέλεις να μετέχεις,όταν σε εμποδίζουν να κινείσαι και να μετα-κινείσαι ελεύθερα, ΔΕΝ μπορείς να συμμετέχεις άρα αποκλείεσαι,είσαι αποκλεισμένος και παραμένεις στις παρυφές της κοινωνίας σχεδόν κατταδικασμένος σε roleness(απουσία ρόλων).
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009
Venceremos
Οταν έγραφα τον τίτλο της ανάρτησης,σκεφτόμουν ποιο σημείο της στίξης θα του ταίριαζε περισσότερο.Τελικά επηρεασμένη από τα λόγια της Αλκυόνης Παπαδάκη ότι:''Επαναστάτης πάει να πει να το παλεύεις δεν είναι απαραίτητο πάντα να το κερδίζεις'',αλλά και από τη δυναμική που νοιώθω να βγάζει αυτή η λέξη αποφάσισα να μην βάλω πλάι της κανένα σημείο στίξης και να αφήσω αυτή την επιλογή στον καθένα/την κάθε μία από σας ανάλογα πως την εισπράττετε στη ζωή σας ή έστω σε κάποιους τομείς της ζωής σας .. (άραγε θα νικήσουμε;)
Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε το θέμα που ενσκήπτει κάθε φορά με τις εκλογές: η προσπελασιμότητα των εκλογικών τμημάτων.Το δε τραγελαφικό ( που πιστεύω πως συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα),είναι ότι όλα τα κόμματα''θέλουν'' ''επιθυμούν'',να έχουν στους κόλπους τους υποψήφιους/υποψήφιες άτομα με αναπηρία, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται τα εκλογικά τμήματα να είναι προσβάσιμα ώστε ελεύθερα και ανεμπόδιστα να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα και οι πολίτες με αναπηρία.Δηλαδή ελεύθερο το εκλέγεσθαι,αλλά εμποδισμένο το εκλέγειν..
Ανάμεσα στα πολλά που έχω αντιμετωπίσει από τον ''αποκλεισμό'' που δημιουργεί η απουσία προσπελασιμότητας,είναι και αυτό που μου συνέβη όταν είχα πάει να ψηφίσω στις τελευταίες δημοτικές εκλογές,το οποίο βέβαια δε θα ξεχάσω ποτέ.
Το σχολείο που ψήφιζα ήταν απροσπέλαστο,υπήρχαν μερικά σκαλιά στην είσοδο και εκεί κοντά στεκόταν δύο υπάλληλοι της Ε.Τ.1 και ένας αστυνομικός.Οταν ζήτησα από τον αστυνομικό να μου πει με ποιο τρόπο θα έμπαινα μέσα για να ψηφίσω,άρχισε να ωρύεται και με πολύ άσχημο τρόπο να μου λέει ότι δεν ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει στο παραμικρό ενώ οι δύο υπάλληλοι σιγοντάριζαν και όλο μου επαναλάμβαναν ''τι ήθελες και ήρθες να ψηφίσεις;δεν καθόσουν καλύτερα στο σπίτι σου;''Αφού τους απάντησα ότι λυπόμουν πολύ που δύο νέοι άνθρωποι είχαν τέτοιες αντίλήψεις και ότι στον φορέα που δούλευαν πλήρωνα και γω σαν φορολογούμενη πολίτης ,κάνει την εμφάνιση της μετά από επιμονή μου και η δικαστική αντιπρόσωπος.Ανίκανη να λάβει θέση και να διαχεοριστεί την κατάσταση,πρότεινε εκεί στις σκάλες να φέρει την κάλπη και να ψηφίσω.Με την αρνητική και επιθετική συμπεριφορά των εκπροσώπων των τριών εξουσιών,της τέταρτης,της εκτελεστικής και της δικαστικής,έκανα την τελευταία μου προσπάθεια να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα.Πρότεινα στην δικαστική αντιπρόσωπο τουλάχιστον να ψηφίσω στο πίσω μέρος του προαύλιου του σχολείου,μια και το προσωπικό δεδομένο της ψήφου δεν ήμουν διατεθειμένη να το ''βγάλω''σε κοινή θέα.Τελικά αυτό και έγινε.Οταν τελείωσα με όλη αυτή την''απαράδεκτη ταλαιπωρία''αναζήτησα επίμονα τον αστυνομικό για να πάρω τα στοιχεία του και να τον καταγγείλω.Εις μάτην..τα ίχνη του είχαν εξαφανιστεί.
Ολο αυτό που βίωσα με σημάδεψε και με πλήγωσε,με εξουθένωσε μα και με αηδίασε τόσο πολύ,που για τις επόμενες δύο εκλογικές αναμετρήσεις ούτε ήθελα να πάω να ψηφίσω.Και η σκέψη μόνο με απωθούσε καθώς ερχόταν συνεχώς στο νου μου όλη η φρίκη που είχα αντιμετωπίσει.
Αυτή τη φορά όμως στις τελευταίες εκλογές,λίγο η συζήτηση με κάποιες φίλες περοσσότερο ο χρόνος που πέρασε αλλά και η απόφαση μου να διεκδικήσω δυναμικά ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά το δικαίωμα μου αλλά και την επιθυμία μου να ψηφίσω ,πήγα. Στο ίδιο σχολείο πάλι...Μόνο που προς μεγάλη μου έκπληξη αυτή τη φορά,από όλες τις εισόδους υπήρχαν ράμπες,ράμπες σωστά φτιαγμένες και καλαίσθητες..όπως ακριβώς πρέπει να είναι.Ενοιωσα μεγάλη ανακούφιση και μόνο που εξέλειπε αυτό το εμπόδιο.
Ομως ως εκεί,αυτό ήταν γιατί σάυτό το εκλογικό τμήμα ψήφιζαν στον πρώτο όροφο.....που φυσικά δεν υπήρχε πάλι πρόσβαση για να ανέβω.Πάλι λοιπόν κατέβηκε η δικαστική αντιπρόσωπος την οποία ειδοποίησε ο αστυνομικός(με τις μόνες διαφορές από την προηγούμενη φορά,ότι τουλάχιστον ήταν ''ήπιοι ''συνεργάσιμοι και οι δύο,και ψήφισα όχι στο προαύλιο,αλλά σε κάποια αίθουσα στο ισόγειο).
Ξανά λοιπόν απούσα η προσπελασιμότητα των εκλογικών κέντρων.Αδιαφορούν και δεν προνοούν,δεν τους ενδιαφέρει επί της ουσίας η ελεύθερη άσκηση του δημοκρατικού και ανθρώπινου αυτού δικαιώματος για όλους τους πολίτες,''επί ίσοις όροις''.Γιατί λείπει η πολιτική βούληση-τα κίνητρα τους δεν έχουν αλήθεια-,γιατί λείπει ή μάλλον είναι ημιτελής και επιλεκτικά αντιρατσιστική και η κοινωνική συνείδηση χώρων και ανθρώπων.
Και όμως νάξεραν πόσο κάποια πράγματα είναι απλά μα τόσο απλά και ανέξοδα.....αρκεί να ξέρεις να βλέπεις μπροστά και γύρω σου χωρίς παρωπίδες.
Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε το θέμα που ενσκήπτει κάθε φορά με τις εκλογές: η προσπελασιμότητα των εκλογικών τμημάτων.Το δε τραγελαφικό ( που πιστεύω πως συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα),είναι ότι όλα τα κόμματα''θέλουν'' ''επιθυμούν'',να έχουν στους κόλπους τους υποψήφιους/υποψήφιες άτομα με αναπηρία, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται τα εκλογικά τμήματα να είναι προσβάσιμα ώστε ελεύθερα και ανεμπόδιστα να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα και οι πολίτες με αναπηρία.Δηλαδή ελεύθερο το εκλέγεσθαι,αλλά εμποδισμένο το εκλέγειν..
Ανάμεσα στα πολλά που έχω αντιμετωπίσει από τον ''αποκλεισμό'' που δημιουργεί η απουσία προσπελασιμότητας,είναι και αυτό που μου συνέβη όταν είχα πάει να ψηφίσω στις τελευταίες δημοτικές εκλογές,το οποίο βέβαια δε θα ξεχάσω ποτέ.
Το σχολείο που ψήφιζα ήταν απροσπέλαστο,υπήρχαν μερικά σκαλιά στην είσοδο και εκεί κοντά στεκόταν δύο υπάλληλοι της Ε.Τ.1 και ένας αστυνομικός.Οταν ζήτησα από τον αστυνομικό να μου πει με ποιο τρόπο θα έμπαινα μέσα για να ψηφίσω,άρχισε να ωρύεται και με πολύ άσχημο τρόπο να μου λέει ότι δεν ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει στο παραμικρό ενώ οι δύο υπάλληλοι σιγοντάριζαν και όλο μου επαναλάμβαναν ''τι ήθελες και ήρθες να ψηφίσεις;δεν καθόσουν καλύτερα στο σπίτι σου;''Αφού τους απάντησα ότι λυπόμουν πολύ που δύο νέοι άνθρωποι είχαν τέτοιες αντίλήψεις και ότι στον φορέα που δούλευαν πλήρωνα και γω σαν φορολογούμενη πολίτης ,κάνει την εμφάνιση της μετά από επιμονή μου και η δικαστική αντιπρόσωπος.Ανίκανη να λάβει θέση και να διαχεοριστεί την κατάσταση,πρότεινε εκεί στις σκάλες να φέρει την κάλπη και να ψηφίσω.Με την αρνητική και επιθετική συμπεριφορά των εκπροσώπων των τριών εξουσιών,της τέταρτης,της εκτελεστικής και της δικαστικής,έκανα την τελευταία μου προσπάθεια να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα.Πρότεινα στην δικαστική αντιπρόσωπο τουλάχιστον να ψηφίσω στο πίσω μέρος του προαύλιου του σχολείου,μια και το προσωπικό δεδομένο της ψήφου δεν ήμουν διατεθειμένη να το ''βγάλω''σε κοινή θέα.Τελικά αυτό και έγινε.Οταν τελείωσα με όλη αυτή την''απαράδεκτη ταλαιπωρία''αναζήτησα επίμονα τον αστυνομικό για να πάρω τα στοιχεία του και να τον καταγγείλω.Εις μάτην..τα ίχνη του είχαν εξαφανιστεί.
Ολο αυτό που βίωσα με σημάδεψε και με πλήγωσε,με εξουθένωσε μα και με αηδίασε τόσο πολύ,που για τις επόμενες δύο εκλογικές αναμετρήσεις ούτε ήθελα να πάω να ψηφίσω.Και η σκέψη μόνο με απωθούσε καθώς ερχόταν συνεχώς στο νου μου όλη η φρίκη που είχα αντιμετωπίσει.
Αυτή τη φορά όμως στις τελευταίες εκλογές,λίγο η συζήτηση με κάποιες φίλες περοσσότερο ο χρόνος που πέρασε αλλά και η απόφαση μου να διεκδικήσω δυναμικά ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά το δικαίωμα μου αλλά και την επιθυμία μου να ψηφίσω ,πήγα. Στο ίδιο σχολείο πάλι...Μόνο που προς μεγάλη μου έκπληξη αυτή τη φορά,από όλες τις εισόδους υπήρχαν ράμπες,ράμπες σωστά φτιαγμένες και καλαίσθητες..όπως ακριβώς πρέπει να είναι.Ενοιωσα μεγάλη ανακούφιση και μόνο που εξέλειπε αυτό το εμπόδιο.
Ομως ως εκεί,αυτό ήταν γιατί σάυτό το εκλογικό τμήμα ψήφιζαν στον πρώτο όροφο.....που φυσικά δεν υπήρχε πάλι πρόσβαση για να ανέβω.Πάλι λοιπόν κατέβηκε η δικαστική αντιπρόσωπος την οποία ειδοποίησε ο αστυνομικός(με τις μόνες διαφορές από την προηγούμενη φορά,ότι τουλάχιστον ήταν ''ήπιοι ''συνεργάσιμοι και οι δύο,και ψήφισα όχι στο προαύλιο,αλλά σε κάποια αίθουσα στο ισόγειο).
Ξανά λοιπόν απούσα η προσπελασιμότητα των εκλογικών κέντρων.Αδιαφορούν και δεν προνοούν,δεν τους ενδιαφέρει επί της ουσίας η ελεύθερη άσκηση του δημοκρατικού και ανθρώπινου αυτού δικαιώματος για όλους τους πολίτες,''επί ίσοις όροις''.Γιατί λείπει η πολιτική βούληση-τα κίνητρα τους δεν έχουν αλήθεια-,γιατί λείπει ή μάλλον είναι ημιτελής και επιλεκτικά αντιρατσιστική και η κοινωνική συνείδηση χώρων και ανθρώπων.
Και όμως νάξεραν πόσο κάποια πράγματα είναι απλά μα τόσο απλά και ανέξοδα.....αρκεί να ξέρεις να βλέπεις μπροστά και γύρω σου χωρίς παρωπίδες.
Δευτέρα, 05 Οκτωβρίου 2009
Η Επιστροφή ;!
Αυτή η αποψινή μου ανάρτηση μετά από απουσία σχεδόν 7 ολόκληρων μηνών θέλω νάναι αφιερωμένη στους φίλους που γνώρισα μέσα απ'αυτό το μπλογκ,και τους ονομάζω φίλους,γιατί αν και δεν συναντηθήκαμε δεν γνωριστήκαμε από κοντά,παρόλα αυτά έδειξαν το ενδιαφέρον και την ανησυχία τους όταν έλειψα.Και αυτό σημαίνει πολλά για μένα.
Κάποιες φορές ένα ευχαριστώ η η βαθιά συγκίνηση που αισθάνεσαι φαίνεται νάναι δύσκολο να περιγράψεις με λέξεις ..
Να σας ζητήσω όμως και τη συγνώμη σας γιατί δεν μπόρεσα να απαντήσω στις ανησυχίες σας.Οπως σας εξηγώ και σε απάντηση μου στα σχόλια,σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα χρειαζόταν την απόλυτη αφοσίωση,φροντίδα και πολύ τρέξιμο για την αντιμετώπιση ..τώρα είμαστε σε ήπια περίοδο,οπότε και μπορώ προς το παρόν να βρίσκομαι εδώ.
Αγαπημένοι φίλοι Λυγερή,Κατερίνα,κόκκινο μπαλόνι Παναγιώτη καλώς σας ξαναβρίσκω,ελπίζω να τα λέμε
Κάποιες φορές ένα ευχαριστώ η η βαθιά συγκίνηση που αισθάνεσαι φαίνεται νάναι δύσκολο να περιγράψεις με λέξεις ..
Να σας ζητήσω όμως και τη συγνώμη σας γιατί δεν μπόρεσα να απαντήσω στις ανησυχίες σας.Οπως σας εξηγώ και σε απάντηση μου στα σχόλια,σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα χρειαζόταν την απόλυτη αφοσίωση,φροντίδα και πολύ τρέξιμο για την αντιμετώπιση ..τώρα είμαστε σε ήπια περίοδο,οπότε και μπορώ προς το παρόν να βρίσκομαι εδώ.
Αγαπημένοι φίλοι Λυγερή,Κατερίνα,κόκκινο μπαλόνι Παναγιώτη καλώς σας ξαναβρίσκω,ελπίζω να τα λέμε
Κυριακή, 08 Μαρτίου 2009
Για τις ημέρες των γυναικών...
ΒΙΑ ΚΑΙ ΓΥΝ ΑΙΚΕΙΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ
΄΄Σχεδόν κάθε μέρα άκουγα από το απέναντι παράθυρο
ένα τραγούδι,ένα νανούρισμα…
που το βράδυ γινόταν βουβό κλάμα η πνιχτή κραυγή.
Την άλλη μέρα έβλεπα τη γυναίκα που έμενε στο απέναντι σπίτι,
να βγαίνει φορώντας τεράστια μαύρα γιαλιά,
για να κρύψει τη ζωή της ή να κρυφτεί η ίδια απ'τον εαυτό της.''
--------- ----------- --------------
Η βία στον κόσμο μας έχει πολλές μορφές.
Η κακοποίηση των γυναικών είναι μία από αυτές.
Παρατηρώντας και μελετώντας τους ανθρώπους
και τις ανθρώπινες συμπεριφορές γύρω μου,αναρωτιέμαι αν η βία είναι ορμέμφυτη ή είναι
αποτέλεσμα κοινωνικοοικονομικών συνθηκών,κοινωνικών δομών και ρόλων , πολιτισμικών προτύπων.
Η δομή της πατριαρχίας,και η ανδροκρατούμενη κοινωνία έδωσε πρόσφορο έδαφος
για την εμφάνιση και την παρουσία άσκησης βίας κατά των γυναικών
Ο ρόλος της γυναίκας πάλι μέχρι πρότινος την οδήγησε να ενσωματώσει χαρακτηριστικά όπως τςη παθητικότητας, αδυναμίας και να οικειοποιηθεί συμπεριφορές όπως της υποταγής,της υπομονής της σιωπής,κυρίως της σιωπής.
Ο άνδρας κυρίαρχος σε ένα κόσμο που έκτισε στα μέτρα του,είχε τη δύναμη και την εξουσία να επιβάλλεται με όποιον τρόπο ήθελε στην γυναίκα.
Η επιβολή αυτή έχει εκφραστεί πολλές φορές με την κακοποίηση τη λεκτική,τη σωματική,την ψυχολογική και την σεξουαλική.
Ο θύτης και το θύμα.Ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος.
Η κακοποιημένη γυναίκα μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο βίας,υπομένει σιωπά.Μπαίνει στο ρόλο του θύματος έχοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση,ενώ χάνει τον αυτοσεβασμό της.
Η βία στο πρόσωπο των γυναικών είναι α-ταξική.Είναι πέρα από κοινωνικές τάξεις και βαθμό μόρφωσης.
Το γυναικείο κίνημα στη διάρκεια των αγώνων του,έφερε στο προσκήνιο την οικογενειακή βία,την κακοποίηση που υφίσταται η γυναίκα από τον σύντροφο της μέσα στην οικογενειακή εστία.
Παρ’όλους τους αγώνες που έδωσε η γυναίκα για την βελτίωση της θέσης της στο κοινωνικό γίγνεσθαι,η βία και η κακοποίηση στο πρόσωπο της,συνεχίζεται ακόμα.
Οι ρόλοι των δύο φύλων στην εποχή μας έχουν αμφισβητηθεί,
έχουν ανατραπεί σε πολλά σημεία ,όμως οι καταβολές και τα κατάλοιπα των κακών προτύπων συνεχίζουν να υπάρχουν.
Ο δρόμος της κακοποιημένης γυναίκας προς την έξοδο απ’αυτή τη μορφή βίας,ξεκινά πρώτα από την ίδια,και από την συνειδητοποίηση της,.
Η συνειδητοποίηση είναι μια οδυνηρή και επώδυνη διαδικασία όμως είναι το πρώτο βασικό βήμα.
Το επόμενο πολύ σημαντικό βήμα είναι η στήριξη,η οργανωμένη στήριξη που θα υπάρχει γύρω της και γι’αυτήν.
Σε πολλές χώρες οι γυναικείες οργανώσεις έχουν δημιουργήσει ξενώνες η δίκτυα ενημέρωσης και στήριξης για τις κακοποιημένες γυναίκες.Αυτό τις βοηθά να επανακτήσουν την χαμένη γυναικεία τους αυτοεκτίμηση .Η οικονομική αυτάρκεια και αυτοδυναμία έρχεται μετά σαν το μέσον που θα τις βοηθήσει να σταθούν στα πόδια τους να χειραφετηθούν και να κάνουν μια νέα αρχή.
‘’Σχεδόν κάθε μέρα άκουγα από το απέναντι παράθυρο ένα τραγούδι ένα νανούρισμα που το βράδυ γινόταν βουβό κλάμα η πνιχτή κραυγή.Εκείνη τη νύχτα η κραυγή έγινε τόσο δυνατή που επιτέλους άκουσα τι έλεγε….Την άλλη μέρα είδα τη γυναίκα να φεύγει από το σπίτι της χωρίς να φορά τα τεράστια μαύρα γιαλιά και το μελανιασμένο της πρόσωπο να φαίνεται καθαρά κάτω από το δυνατό φως του ήλιου''.
΄΄Σχεδόν κάθε μέρα άκουγα από το απέναντι παράθυρο
ένα τραγούδι,ένα νανούρισμα…
που το βράδυ γινόταν βουβό κλάμα η πνιχτή κραυγή.
Την άλλη μέρα έβλεπα τη γυναίκα που έμενε στο απέναντι σπίτι,
να βγαίνει φορώντας τεράστια μαύρα γιαλιά,
για να κρύψει τη ζωή της ή να κρυφτεί η ίδια απ'τον εαυτό της.''
--------- ----------- --------------
Η βία στον κόσμο μας έχει πολλές μορφές.
Η κακοποίηση των γυναικών είναι μία από αυτές.
Παρατηρώντας και μελετώντας τους ανθρώπους
και τις ανθρώπινες συμπεριφορές γύρω μου,αναρωτιέμαι αν η βία είναι ορμέμφυτη ή είναι
αποτέλεσμα κοινωνικοοικονομικών συνθηκών,κοινωνικών δομών και ρόλων , πολιτισμικών προτύπων.
Η δομή της πατριαρχίας,και η ανδροκρατούμενη κοινωνία έδωσε πρόσφορο έδαφος
για την εμφάνιση και την παρουσία άσκησης βίας κατά των γυναικών
Ο ρόλος της γυναίκας πάλι μέχρι πρότινος την οδήγησε να ενσωματώσει χαρακτηριστικά όπως τςη παθητικότητας, αδυναμίας και να οικειοποιηθεί συμπεριφορές όπως της υποταγής,της υπομονής της σιωπής,κυρίως της σιωπής.
Ο άνδρας κυρίαρχος σε ένα κόσμο που έκτισε στα μέτρα του,είχε τη δύναμη και την εξουσία να επιβάλλεται με όποιον τρόπο ήθελε στην γυναίκα.
Η επιβολή αυτή έχει εκφραστεί πολλές φορές με την κακοποίηση τη λεκτική,τη σωματική,την ψυχολογική και την σεξουαλική.
Ο θύτης και το θύμα.Ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος.
Η κακοποιημένη γυναίκα μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο βίας,υπομένει σιωπά.Μπαίνει στο ρόλο του θύματος έχοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση,ενώ χάνει τον αυτοσεβασμό της.
Η βία στο πρόσωπο των γυναικών είναι α-ταξική.Είναι πέρα από κοινωνικές τάξεις και βαθμό μόρφωσης.
Το γυναικείο κίνημα στη διάρκεια των αγώνων του,έφερε στο προσκήνιο την οικογενειακή βία,την κακοποίηση που υφίσταται η γυναίκα από τον σύντροφο της μέσα στην οικογενειακή εστία.
Παρ’όλους τους αγώνες που έδωσε η γυναίκα για την βελτίωση της θέσης της στο κοινωνικό γίγνεσθαι,η βία και η κακοποίηση στο πρόσωπο της,συνεχίζεται ακόμα.
Οι ρόλοι των δύο φύλων στην εποχή μας έχουν αμφισβητηθεί,
έχουν ανατραπεί σε πολλά σημεία ,όμως οι καταβολές και τα κατάλοιπα των κακών προτύπων συνεχίζουν να υπάρχουν.
Ο δρόμος της κακοποιημένης γυναίκας προς την έξοδο απ’αυτή τη μορφή βίας,ξεκινά πρώτα από την ίδια,και από την συνειδητοποίηση της,.
Η συνειδητοποίηση είναι μια οδυνηρή και επώδυνη διαδικασία όμως είναι το πρώτο βασικό βήμα.
Το επόμενο πολύ σημαντικό βήμα είναι η στήριξη,η οργανωμένη στήριξη που θα υπάρχει γύρω της και γι’αυτήν.
Σε πολλές χώρες οι γυναικείες οργανώσεις έχουν δημιουργήσει ξενώνες η δίκτυα ενημέρωσης και στήριξης για τις κακοποιημένες γυναίκες.Αυτό τις βοηθά να επανακτήσουν την χαμένη γυναικεία τους αυτοεκτίμηση .Η οικονομική αυτάρκεια και αυτοδυναμία έρχεται μετά σαν το μέσον που θα τις βοηθήσει να σταθούν στα πόδια τους να χειραφετηθούν και να κάνουν μια νέα αρχή.
‘’Σχεδόν κάθε μέρα άκουγα από το απέναντι παράθυρο ένα τραγούδι ένα νανούρισμα που το βράδυ γινόταν βουβό κλάμα η πνιχτή κραυγή.Εκείνη τη νύχτα η κραυγή έγινε τόσο δυνατή που επιτέλους άκουσα τι έλεγε….Την άλλη μέρα είδα τη γυναίκα να φεύγει από το σπίτι της χωρίς να φορά τα τεράστια μαύρα γιαλιά και το μελανιασμένο της πρόσωπο να φαίνεται καθαρά κάτω από το δυνατό φως του ήλιου''.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)