Διαφορετικό

Διαφορετικό/
Καμμία σχέση με το όλον/
Ελλειπτικό/
Οσο η διάρκεια της τροχιάς γύρω από τον εαυτό της,
ή γύρω από τους άλλους/
Ανάλογο, ή μάλλον αντιστρόφως ανάλογο/
Σε σχέση με το όμοιο,το ίδιο το απαράλλαχτο/
Μοναδικό,ξεχωριστό/
Ισως και γι'αυτό ανόμοια αποδεκτό από το σύν(ολο).

Απολογισμός-Καινούργιος χρόνος-και η ιστορία μιας ράμπας

Συνήθως,όταν πλησιάζει το τέλος μιας χρονιάς και ετοιμαζόμαστε για τον ερχομό της επόμενης,παρατηρείται''συνωστισμός''από συνεχείς αφίξεις τραίνων-μνήμης στη σκέψη μας φορτωμένων με γεγονότα που συνέβησαν και σημάδεψαν περισσότερο ή λιγότερο τις ζωές μας και τις ζωές των γύρων μας.Τότε είτε το θέλουμε είτε όχι μπαίνουμε στη διαδικασία του απολογισμού.Φέτος παρ'όλη την επιμονή των σκέψεων μου,αντιστάθηκα δε θέλησα να κάνω απολογισμούς,ένοιωσα όμως την ανάγκη ή ίσως και λίγο ερήμην μου βρέθηκα στον χώρο των συγκρίσεων.Ετσι μου δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσω την αντιφατικότητα μέρους της ελληνικής κοινωνίας να επισημάνω κάποιες αμυδρά βελτιωμένες συμπεριφορές προς τους ανθρώπους με αναπηρία,αλλά και να σοκαριστώ από την αγριότητα και την επιθετικότητα που κρύβει καλά στα σπλάχνα της και την ξερνά μόλις θιγούν τα κακώς κείμενα της.
Παραμονές των γιορτών κινήθηκα περισσότερο με το αναπηρικό αμαξίδιο μου στους δρόμους και τα μαγαζιά.Αυτό που παρατήρησα μα και εισέπραξα ήταν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό σε σύγκριση με άλλες χρονιές,οι άνθρωποι ήταν πιο ευγενικοί και εξοικιωμένοι με την εικόνα της αναπηρίας.Στους δρόμους τα πιο πολλά αυτοκίνητα σταματούσαν να περάσουμε,ενώ στο ταμείο πιστεύοντας ότι περιμένω τη σειρά μου,δεν μπαίναν αυθαίρετα και αγενώς μπροστά μου.Παλιότερα τέτοια θετικά δείγματα δεν υπήρχαν και γι'αυτό ξεχώρισε και φάνηκε αυτή η διαφορά.Αντίθετα στην πολυκατοικία που μένω-όπως είχα προαναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση μου-,αρχές του Δεκέμβρη τοποθέτησα ράμπα στην είσοδο για την προσβάσιμη μετακίνηση μου.Το αποτέλεσμα ήταν πως μέχρι τις ημέρες των γιορτών οι ένοικοι μου είχαν κηρύξει ''πόλεμο''.Φωνές,απειλές,εκβιασμοί''με το γάντι''και άλλες διάφορες εκδήλώσεις τέτοιου τύπου..βέβαια η ράμπα παραμένει ακόμη εκεί..και θα παραμείνει γιατί είναι η έμπρακτη απόδειξη ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος και η παρουσία της συμβολίζει και την υπεράσπιση ατομικών ελευθεριών.
Ετσι η ιστορία της ράμπας δεν συνοδεύτηκε με την χρυσόσκονη των παραμυθιών των γιορτών.Ομως στην εκδήλωση -αφιέρωμα που είχαμε στον Γιάννη Ρίτσο τα λόγια του που διάβασα από το καπνισμένο τσουκάλι τάνοιωσα τόσο πολύ και τα βρήκα τόσο μα τόσο επίκαιρα..Παραθέτω παρακάτω αυτό το απόσπασμα από την ποιητική του συλλογή:

.. '' Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα,
ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ' τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα
αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί
να δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό.
Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια
βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία. Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω
για να με πιστέψουν, να πουν:" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το 'χουμε
μαζί μας και το ξέρουμε. Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις.
Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική
δουλειά της κατοχής. Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ' το φόβο και πάνω
απ' τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις
διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος.
Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα, γραμμένα
στο κουτί των τσιγάρων ή σ' ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα
του σακακιού μας. Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ' το θάνατο.
Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα. Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα
τα απλά λόγια , από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια μεγαλώνει
το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε...''

Χριστουγεννιάτικο

Θα 'ναι η οριστική ρήξη
ένα μειδίαμα στο πρόσωπο
ράγισμα στο γυαλί
ένας απρόσκλητος επισκέπτης
ανήμερα τα Χριστούγεννα
μεσ’τις ημέρες των γιορτών
να γνέφει με το χέρι του
πως όλα εδώ τελειώσανε
πως πρέπει να ψάξουμε
γι' άλλη γη
γι' άλλα μέρη
να μείνουμε εκεί,
να μεγαλώσουμε
και ίσως κάποτε
ν’ αγαπηθούμε ξανά.


Εύχομαι σε όλους/όλες τους/τις φίλους/φίλες Καλές γιορτές με αγάπη και κοινωνική αλληλεγγύη.Θα επανέλθω εντός των ημερών με μια αληθινή ιστορία για την περιπέτεια μιας ράμπας(η ιστορία θάχει όλα τα συστατικά όπως ένα παραμύθι,και κακούς και μέτριους και υποκριτές..τους καλούς ψάχνω ακόμα..)

Για μας ο δρόμος είναι δρόμος-Παγκόσμια μέρα ατόμων με αναπηρία

Είχα αναφερθεί και στην περσινή αντίστοιχη για την σημερινή μέρα ανάρτηση μου,ότιη Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με αναπηρία,θα πρέπει νάναι μια ''στάση''για συλλογισμούς,επισημάνσεις ως προς τα μεγάλα κενά που υπάρχουν επειδή πολλά δεν έχουν γίνει.Νάναι μια μέρα για απολογισμό και αποφάσεις, αλλά και αφετηρία για αγώνα απόκτησης-επιτέλους- των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δικαιούνται αλλά δεν έχουν όπως οι υπόλοιποι πολίτες αυτής της χώρας.
Ακόμα η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τους πολίτες με αναπηρία με προκατάληψη,φόβο,πολλές φορές και με αμηχανία γιατί υπάρχει ελλειπής γνώση,ενημέρωση αλλά και απουσία Παιδείας.
Σήμερα φιλοξενώ,ένα εξαιρετικό κείμενο μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης της Ελένης Καρασσαβίδου εκπαιδευτικού και πολιτισμικής κοινωνιολόγου,θα σταθώ όμως σε δύο άλλες προσφιλείς για μένα ιδιότητες της,της ακτιβίστριας και της λογοτέχνιδας.Το κείμενο γράφηκε για την σημερινή μέρα.


''Η αυθαίρετη μνήμη είναι το πιο βαθύ ανάλογο της απόλυτης λησμονιάς. Συχνά οι Παγκόσμιες Ημέρες Μνήμης χρησιμοποιούνται με τρόπο που μπορεί να θυμίζει την αξία αυτής της σύγκρισης. Όπως η 18η Νοέμβρη είναι Ημέρα αφιερωμένη Ενάντια στην Ομοφοβία, έτσι και η 3η του Δεκέμβρη είναι Παγκόσμια Ημέρα Αφιερωμένη στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες. Στην διάρκεια των «Παγκόσμιων Ημερών» που έχουν θεσμοθετηθεί, εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εκπομπές και δηλώσεις, σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο πχ, θα φέρουν στο προσκήνιο τα ζητήματά «κάποιων ανθρώπων», στην πλέον χρήσιμη λειτουργία μιας τέτοιας ημέρας. Αλλά, την ίδια στιγμή, θα συντελέσουν σε μια (ημερήσια μάλιστα) εντός μα κι εκτός οθόνης «μιντιοποίηση» του ζητήματος, μειώνοντας τα «όρια» μιας αξίας («ανοχή») κι ενός «κοινωνικού καθήκοντος» («δημιουργική ενσωμάτωση») που θα ’πρεπε να κρατούν όλον τον χρόνο.

Είθισται, άλλωστε, τέτοιες ημέρες Μνήμης, να χρησιμοποιούνται ως διαπραγματευτικά εργαλεία αποδοχής ενός ανάλγητου καθημερινού «παρόντος» ατομικής ιδιώτευσης και θεσμικής αδιαφορίας, μέσα από εύκολες δράσεις αποενοχοποίησης μας απέναντι στον μακρινό ή υποδεέστερο «άλλον», που με τρόμο κοιτάμε κάθε πιθανή μετάλλαξη του σε «άλλον κοντινό». Δεν μπορεί να μας αφορά στ αλήθεια, αφού «θα χαλούσε την γιορτή». Και θα χαλούσε την γιορτή με τον ίδιον τρόπο που οποιαδήποτε αληθινή θέαση του ρημαγμένου προσώπου της Κωνσταντίνας Κούνεβα θα χαλούσε την πέψη σε οποιοδήποτε «γκαλά» βραβεύεται η τάδε «πανέμορφη τιβι περσόνα» ως; «γυναίκα της χρονιάς», σέρνοντας την καλή κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της. Το κέλυφος δεν θέλει και πολύ για να καταρρεύσει, ιδίως όταν, (είτε σε «γκαλά», είτε σε ιδιοτελή «Ευρωπαϊκά προγράμματα ενσωμάτωσης»), οι «τιμώμενοι» με μια (στιγμιαία ή μεσοπρόθεσμη μα πάντως πρόσκαιρη) «διασημότητα», γίνονται εμπορεύματα σταμπαρισμένα μ ένα όνομα στο βάθος ξένο, απόμακροι κι ακατανόητοι ακόμη κι απ τον ίδιον τους τον εαυτό.

Αλλά το «εμπόρευμα» δεν πρέπει να κυοφορεί Μνήμη γιατί η μόνη του ουσιαστική προσδοκία είναι να επανακυκλοφορεί. Έτσι, σ έναν κόσμο που οι ομάδες που παράγουν είτε ύλη είτε διανόηση κατηγορούν για όλα τους μικροαστούς, την ίδια ώρα που πλάθουν τις παραγωγές στα μέτρα τους, καμιά ημέρα Μνήμης στην «πλούσια σε εκδηλώσεις» Ευρωπαϊκή Ήπειρο δεν επιλέγει να θυμάται ότι ήταν ακριβώς η ομάδα των ΑΜΕΑ, στην οποία εφαρμόστηκε το πρόγραμμα Aktion T4, vαζιστικό παραπρόγραμμα που στόχευε στο να ελαφρύνει τα έξοδα του «κράτους πρόνοιας» μα να αυξήσει κάποια χρόνια τα έσοδα των κηδειών, στο πιο ακραίο σύστημα θεσμοθετημένου κέρδους που εμφανίστηκε ποτέ. Κι εφαρμόστηκε με την απίστευτα μεγάλη συνδρομή ιατρών, πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών και διανοοούμενων που συμμετείχαν στην τεράστια τουρνέ της έκθεσης «το Θαύμα της Ζωής» στα τέλη του 30, που ειρωνικά θα έσπερνε μαζικά τον Θάνατο σε λίγα χρόνια.. Ομάδων που στήριξαν το ναζιστικό καθεστώς (ή όποια άλλη εξουσία) για να κρυφτούν μεταπολεμικά πίσω από τις «συλλογικές ευθύνες των μικροαστών». Και κανείς σχεδόν δεν επιλέγει να θυμάται πως ήταν η ομάδα των LGTB που μοιράστηκε την μοίρα των Εβραίων, των τσιγγάνων, των σλάβων και των αριστερών στα στρατόπεδα του θανάτου. Κι ακόμη περισσότερο κανείς και καμιά δεν θέλει οργανωμένα να θυμάται πόσες παραφυάδες του Aktion T4, μέσω της κεκαλλυμένης ευγονικής, επιβίωσαν κι επιβιώνουν σε προγράμματα πολυεθνικών εταιριών που εφαρμόζονται στον «μακρινό τριτοκοσμικό άλλον» εκτός των τειχών, την ίδια ώρα που η Ευρώπη Φρούριο αποενοχοποιείται με το αζημίωτο, αποδεχόμενη τον μακρινό άλλον εντός των τειχών της. «Η κοινωνία ήταν ολοκληρωμένη πριν τον ολοκληρωτισμό», έγραψε σωστά ο Αντόρνο στα Μίνιμα Μοράλια, θυμίζοντας μέσω της ανυπόκριτης Μνήμης, πως η αφηρημένη ουτοπία παραείναι συμβιβάσιμη με τις πιο ύπουλες ροπές της κοινωνίας

Γιατί οι ομάδες αυτές, ιδίως η ομάδα των ΑΜΕΑ που προσεγγίζεται μέσα από έναν εύκολο απολιτίκ οίκτο (διαχεόμενον μέσα από φιλάνθρωπες φωτογραφίες πολιτικών και καλών κυρίων και κυριών στα Μίντια), μα κι η ομάδα των LGTB που προσεγγίζεται μέσα από ένα εύπεπτο απολιτίκ χιούμορ, (διαχεόμενο με αφορμή τις μιντιακές καρικατούρες τους) είναι κυριολεκτικά φορτωμένες με πολιτική σημασία. Σημασία που θέλουν να διαχειριστούν όχι προς όφελός των ιδίων, αλλά κατά το δικό τους δοκούν, πολλοί ενταγμένοι, μα και πολλοί ανένταχτοι της πιο εξουσιαστικής «αντιεξουσίας». Κάπου ανάμεσα το ανθρώπινο πρόσωπο με τις ρημαγμένες ελπίδες, όπως κι η αυταξία των δικαιωμάτων του, χάνεται κι «ο άλλος» από εμπόρευμα του καπιταλιστή, γίνεται χρησιμοθηρικό εργαλείο του είδους εκείνου του «αντιεξουσιαστή», που δεν θέλει να μεταβάλλει τίποτε, το οποίο θα του στερούσε την δυνατότητα του ψόγου και άρα της ναρκισσευόμενης «ανωτερότητας» του.

Οι Παγκόσμιες Ημέρες, έτσι, κυοφορώντας μια υστερική αυτοκατανάλωσή, (όπως και κάποιες «επαναστατικές» πορείες) μπορούν και πρέπει να δικαιώνονται όταν γίνονται αφορμή ώστε «η αυτοκριτική του Λόγου (να) είναι η πιο γνήσια ηθική του.» (ό.π.). Θυμίζοντας στους εν δυνάμει πολίτες, έστω και μια φορά τον χρόνο, πως κάθε επιτηδευμένη φροντίδα «χαραμίζει την ανιδιοτελή ενεργητικότητα που είναι η μόνη που μπορεί να διαρκέσει.» Κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Όλον τον υπόλοιπο καιρό.''

-------------

Η σημερινή ανάρτηση μου είναι αφιερωμένη στις φίλες και στους φίλους μου Δήμητρα, Γιώργο, Χρήστο, Μαρία, Πέτρο, Ανυ.Σε όσους/όσες γνωρίζω από τον χώρο της αναπηρίας αλλά και όσους δε γνωρίζω..σε όσους /όσες υπήρξαν πριν από μας και αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο..Στην αξιοπρέπεια και την δύναμη που αγνοούν και βιάζονται χωρίς να μας γνωρίζουν χωρίς να μας ξέρουν να μας καταδικάσουν στο περιθώριο οι βαδίζοντες..
Υ.Γ.1 Για μας ο δρόμος θάναι δρόμος..δηλ.πορεία..(Τον τίτλο αυτής της ανάρτησης τον πήρα από ένα τραγούδι του Ακη Πάνου, με μια μικρή αλλαγή μόνο της αυτοπαθούς αντωνυμίας από ενικό σε πληθυντικό αριθμό.
Υ.Γ.2 Σήμερα συνέπεσε με τη μέρα-τελείως συμπτωματικά- να τοποθετηθεί η πολυπόθητη ράμπα στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας που μένω.Ξέρω πως θάχω αντιδράσεις από κάποιους ενοίκους αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.Οταν η καταπίεση και η στέρηση των ατομικών ελευθεριών ξεπεράσει κάθε όριο,τότε δεν σε νοιάζει όποιο κι'άν είναι το τίμημα της επανάκτησης τους.

Στου χρόνου τα γυρίσματα

Μετά την συνεχόμενη πίεση των όσων έχουμε να αντιμετωπίσουμε ή αντιμετωπίζουμε και λόγω της έλλειψης της προσπελασιμότητας και των προβλημάτων που προκύπτουν από την απουσία της,ένοιωσα την ανάγκη να εκφραστώ αυτή τη φορά με ένα ποιήμα μου.



Ενας παράξενος χρόνος
ήρθε και μούδιασε τα άκρα μου
αυθάδικα ορμώμενος,
εγκατέστησε τις μέρες του
σε πλήρη ακινησία
εορτών,ανάπαυσης ή και μέριμνας
μόνο κάτι κρύες νύχτες
που η απόχη της μνήμης του ξεφεύγει
γλιστρά αθόρυβα,
και ανάβει επιμελώς το καντηλάκι
στο παρακείμενο ( της οικίας μου) παρεκκλήσι.

Ο.. πολιτισμός των αποκλεισμών (και) τούμπαλιν

Παραφράζοντας τον τίτλο γνωστής ταινίας,θάλεγα πως ''Ο πολιτισμός σταμάτησε στο βιβλιοπωλείο''..
Κάπως έτσι συμβαίνει στο βιβλιοπωλείο''Ιανός''στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για όσους/όσες χρησιμοποιούν για την μετακίνηση τους αναπηρικό αμαξίδιο.Στο χώρο που γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων υπάρχει ''απαγορευτικό''!!υλικοτεχνικό εμπόδιο δηλαδή σκάλες..Ετσι η αδημονία και η χαρά να παραβρεθείς κοντά σε αγαπημένους/ες συγγραφείς φρενάρει και σταματά απότομα και το μόνο που σου μένει πάλι είναι αυτή η απαίσια αίσθηση του βίαιου αποκλεισμού(γιατί και αυτό που υφίστασαι μία μορφή βίας είναι).Αναρωτιέμαι άραγε αν έχει νόημα τόση συσσωρευμένη γνώση εκεί μέσα,ή και η διακίνηση αυτής της γνώσης μέσα από πωλήσεις βιβλίων ή παρουσιάσεις,όταν αποκλείεται από την ελεύθερη πρόσβαση και συμμετοχή σ'αυτήν ένα σύνολο ανθρώπων.
Ενα άλλο βασικό θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί εκτενώς μέσα απ'αυτό το μπλογκ,είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα άτομα με αναπηρία στη πόλη της Θεσσαλονίκης, στο οποίο επανέρχομαι και θα ξανα-επανέρχομαι,μέχρι η μετακίνηση νάναι ελεύθερη όπως είναι για τους υπόλοιπους πολίτες.
Τα τρία προσπελάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ. λειτουργούν από το πρωί ως τις 8.30 το πολύ 9 παρά το βράδυ τις καθημερινές εκτός Σαββάτου και Κυριακής που παρατείνεταιτο ωράριο ως τις 10 κ μισή το αργότερο.Οπως είπα τα λεωφορεία αυτά είναι μόνο 3 για όλη τη Θεσσαλονίκη.Για να προλάβεις λοιπόν να κλείσεις το ραντεβού για την επόμενη μέρα(γιατί έτσι γίνεται τηλεφωνείς 24 ώρες πριν),θα πρέπει να καταφέρεις να τηλεφωνήσεις μεταξύ 7μισυ ως τις 8 παρά το πρωί αλλιώς το σίγουρο είναι πως δε θα βρεις ελεύθερο λεωφορείο για να πας την ώρα που θέλεις στον προορισμό που θέλεις.Βλέπετε μηδαμινός ο αριθμός των λεωφορείων για να καλύψουν τη μεγάλη ζήτηση και την ανάγκη για μετακίνηση τόσων πολλών ανθρώπων..
Το άλλο μέσο μεταφοράς είναι τα δύο μικρά λεωφορεία του δήμου Θεσσαλονίκης.Εκείνα λειτουργούν ως τις 8 το βραδάκι,σαββατοκύριακα και αργίες δεν λειτουργούν,ενώ συνήθως τα πρωινά ως τις 5 κ μισή το απόγευμα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν γιατί είναι ''κλεισμένα'' για τις καθημερινές μετακινήσεις σε ειδικά σχολεία ή κάποιους εργασιακούς χώρους.
Και τέλος το μονάκριβο!!και πανάκριβο-στη κυριολεξία- περιβόητο ''λευκό ταξί''του παραρτήματος του Πανελλήνιου συλλόγου Παραπληγικών Βόρειας Ελλάδος.Το λειτουργεί ιδιώτης,όπου κάθε μετακίνηση την χρυσοπληρώνεις,π.χ.σε ένα ταξί αν μια διαδρομή κοστίζει 5 ευρώ,στο λευκό προσβάσιμο ταξί θα πληρώσεις ΄δεκαπέντε, κοκ.Για να μπορέσεις δε να κλείσεις ραντεβού θα πρέπει να τηλεφωνήσεις μέρες πριν και αν ταυτίζεται το δρομολόγιο με την διάθεση της οδηγού-ιδιώτη που το δουλεύει θα πας εκεί που ζητάς.
Αυτά είναι τα περιοριστικά επιτρεπτά μέσα μετακίνησης εν έτει 2009.Απαράδεκτο το λιγότερο που μπορώ να πω.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν και δείχνουν, το πόσο ανθρώπινο είναι το πρόσωπο μιας χώρας.Την αληθινή της σκέψη,την κουλτούρα της..Δε θα πω τίποτα περισσότερο.Μόνο για να κατανοήσετε καλύτερα το θέμα του αποκλεισμού στις μετακινήσεις,σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς το αυτοκίνητο σας,χωρίς να υπάρχουν ταξί μόνο ελάχιστα λεωφορεία στη διάθεση σας προκειμένου να πάτε στις δουλειές σας,στις δραστηριότητες σας ,στη ψυχαγωγία σας ή όπου αλλού προκύπτει ανάγκη να πάτε.Τίποτα άλλο..

Τα πρόσωπα του ρατσισμού( ή όταν πέφτουν οι μάσκες)

Αυτή τη φορά είχα κατά νού να ανεβάσω μια ευχάριστη φώτο.Ομως με πρόλαβε η επικαιρότητα.Σ'αυτή τη χώρα δεν προλαβαίνεις να χαμογελάσεις ή να νοιώσεις πιο αισιόδοξα,κάτι θα γίνει και θα σου παγώσουν το χαμόγελο στα χείλη..
Οπως και η επόμενη ανάρτηση που θα ακολουθήσει την σημερινή,θάναι φορτισμένη γιατί θα πει βιωματικές αλήθειες..
Προς το παρόν όμως επικεντρώνομαι στη σημερινή,που είναιείδηση που αναδημοσιεύω και μεταφέρω:

ANT1 Internet

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Απέκλεισε άτομα με αναπηρία το ΤΕΙ Αθήνας

''Πρωτοφανής ανακοίνωση εκδόθηκε από το τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ της Αθήνας, με ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου του 2009. Η ανακοίνωση αναφέρει ότι ελλείψει υποδομών το τμήμα δεν θα δεχθεί άτομα με κινητικά προβλήματα που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο ή είναι τυφλοί. Σε επικοινωνία, πάντως, του υπουργείου Παιδείας με τη διοίκηση του ΤΕΙ δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι το θέμα διευθετήθηκε και ότι θα εκδοθεί νέα διορθωτική ανακοίνωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο το 5% των θέσεων του τμήματος καλύπτονταν από τυφλούς και από άτομα με κινητικά προβλήματα (χρήση αναπηρικού αμαξιδίου).''


Δεν με εκπλήσσει η παραπάνω είδηση,με σοκάρει εν έτει 2009 και μάλιστα να προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης..Αντί να αποκατασταθεί η έλλειψη προσπελασιμότητας ώστε να μην αποκλείονται φοιτητές/φοιτήτριες με αναπηρία από την πρόσβαση και τη συμμετοχή τους στο Τ.Ε.Ι.,ή διοίκηση της σχολής προφασίζεται και επικαλείται τα υλικοτεχνικά εμπόδια σαν αιτία μη αποδοχής ατόμων με αναπηρία.
Πάντα ή σχεδόν πάντα νοιώθω πως οι κακοφτιαγμένες ράμπες,η χυδαιότητα με την οποία παρκάρουν στις ράμπες οι γενικότερες ελλείψεις στην προσπελασιμότητα,δηλώνουν την υποκρισία και όχι την αληθινή διάθεση για αποδοχή,επανένταξη και συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής.Γιατί και να θέλεις να μετέχεις,όταν σε εμποδίζουν να κινείσαι και να μετα-κινείσαι ελεύθερα, ΔΕΝ μπορείς να συμμετέχεις άρα αποκλείεσαι,είσαι αποκλεισμένος και παραμένεις στις παρυφές της κοινωνίας σχεδόν κατταδικασμένος σε roleness(απουσία ρόλων).