3 Δεκεμβρίου- Παγκόσμια μέρα των ατόμων με αναπηρία

Πολλοί άνθρωποι καταφέρονται κατά των παγκόσμιων ημερών που είναι αφιερωμένες στη μνήμη κάποιου γεγονότος η κάποιας κατάστασης.Εξ αρχής δεν ήμουν αρνητική μπορώ να πω ήμουν θετική η και εν αναμονή να μην καταλήξουν αυτές οι μέρες ένα μουσειακό επετειακό απολίθωμα χωρίς την ουσία των συμβολισμών τους που θα μπορούσαν να έχουν.
Τις έβλεπα σαν μια ευκαιρία υπενθύμισης,απολογισμού και περίσκεψης για το τι έχει γίνει μέχρι τώρα τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε και τι παραλήφτηκε ενώ θα μπορούσε να είχε γίνει.Σαν την ευκαιρία να είναι αυτές οι μέρες αφετηρίες για περαιτέρω εξελίξεις η προόδους για το συγκεκριμένο θέμα που είναι αφιερωμένες κάθε φορά.
Τελικά για το αν μια τέτοια μέρα έχει ουσιαστική σημασία εξαρτάται από μας εννοώντας για το τι νόημα θα της δώσουμε .Οι αντίθετοι με τον εορτασμό των παγκόσμιων ημερών,ισχυρίζονται πως γιατί μόνο μια μέρα να θυμίζεται η να εορτάζεται ένα γεγονός και να μην συμβαίνει αυτό κάθε μέρα?Ναι,αλλά πέστε μου με τους σημερινούς ρυθμούς της ζωής,τα τόσα προβλήματα που απασχολούν ποιος έχει το χρόνο ποιος θα ασχολείται αν δεν υπάρχει η υπενθύμιση??Ενώ αν αυτές οι μέρες λειτουργούν σαν παρότρυνση δίνοντας την ώθηση και το έναυσμα να μην μένουν στον απλό εορτασμό και στις φιέστες αλλά να λειτουργούν για το καλύτερο σήμερα και ένα ακόμα βελτιωμένο αύριο δεν θάχει σημασία η ύπαρξη τους?
Σήμερα, 3 Δεκεμβρίου η παγκόσμια μέρα των ατόμων με αναπηρία.
Γίναν κάποιες εκδηλώσεις από τους ίδιους τους ανθρώπους με αναπηρία,κάποιες δηλώσεις.
Ομως θα παραθέσω ένα απάνθισμα,από λόγια που ειπώθηκαν σήμερα και βρίσκω ότι έχει νόημα και σημασία να τα αναφέρω.
Ο πρόεδρος του Παραρτήματος Μακεδονίας Θράκης του συλλόγου Παραπληγικών δήλωσε πως σχεδόν το 80 τοις εκατό των ατόμων με αναπηρία είναι άνεργοι,ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων μίλησε για την αγριότητα και τον αποκλεισμό που υφίστανται οι άνθρωποι με αναπηρίες από την έλλειψη προσπελασιμότητας,μία δημοσιογράφοςτης ΕΤ3 είπε μια μεγάλη αλήθεια να αλλάξει η νοοτροπία,γιατί από κει ξεκινούν όλα,και ένας δημοσιογράφος της ΕΤ3 έκανε μία δήλωση που ήταν και διαπίστωση συνάμα,πως είμαστε είπε γαιδούρια αφού παρκάρουμε τα αυτοκίνητα πάνω στις ράμπες.
''Η ζωή είναι αγρίως απίθανη'' έγραψε στο τελευταίο βιβλίο της η συγγραφέας Μ.Καραπάνου που έφυγε σήμερα για πάντα.......
Θα παράφραζα λίγο λέγοντας πως τη ζωή την κάνουν κάποιοι άνθρωποι για κάποιους άλλους συνανθρώπους τους αγρίως απίθανη.Και του χρόνου!

Playback...στη Θεσσαλονίκη

Το γερμανικό ινστιτούτο Γκαίτε στη Θεσσαλονίκη το συμπαθώ πολύ.Και αυτό γιατί το θεωρώ ένα ζωντανό πολιτιστικό κύτταρο της πόλης.Οι εκδηλώσεις του οι οποίες και αφορούν επιστημονικά,κοινωνικάκαι πολιτιστικά θέματα είναι πολύ ενδιαφέρουσες , και πολλές φορές πρωτότυπες.Οπως εχθές όπου δόθηκε μια θεατρική παράσταση με συνεργασία της γερμανικής θεατρικής ομάδας Playback από το Βερολίνο και της αντίστοιχης,από την Θεσσαλονίκη.
Το Playback είναι σχετικά ένα καινούργιο είδος θεατρικής έκφρασης που κινείται στον χώρο του πειραματισμού.Πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αμερική το 1975,και από τότε διαδόθηκε σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Στην Θεσσαλονίκη η θεατρική ομάδα δημιουργήθηκε το 2006.
Η βασική διαφορά του Playback σε σχέση με το κλασσικό θέατρο,είναι ότι δεν υπάρχει κανένα κείμενο στο οποίο να βασίζονται οι ηθοποιοί για να παίξουν.Οι θεατές,όσοι από τους θεατές θέλουν καλούνται να διηγηθούν μια ιστορία από την ζωή τους ,και οι ηθποιοί κυρίως με την εκφραστικότητα τους αλλά και με τις κινήσεις του σώματος τους και ελάχιστα λόγια-κυρίως λέξεις η κάποια ενδεικτικά δυνατή πρόταση,θα προσπαθήσουν να αποδώσουν ότι διηγήθηκε ο θεατής.Αυτό καθιστά αμέσως το θέατρο πολύ ζωντανό και άμεσο γιατί οι θεατές δεν μένουν παθητικοί να παρακολουθούν μια παράσταση,αλλά γίνονται συμ-μέτοχοι στο όλο θεατρικό δρώμενο.
Αγαπώ πολύ το θέατρο,και γενικά θέλω να παρακολουθώ και διαφορετικές μορφές του.Ομολογώ πως με εντυπωσίασε η χτεσινή παράσταση και ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα Playback.Μου δόθηκε δε και η ευκαιρία στην διάρκεια της παράστασης,να παρατηρήσω αρκετά πράγματα.Ο κόσμος που ήρθε ήταν απίστευτα πολύς,τόσος που η αίθουσα εκδηλώσεων του Γκαίτε,ήταν ασφυχτικά γεμάτη και πολλοί παρακολούθησαν όρθιοι.
Αρκετοί/ές διηγήθηκαν ιστορίες τους και οι ηθοποιοί κάθε φορά χειροκροτούνταν ένθουσιωδώς γιατί μπορούσαν με τις εύστοχες κινήσεις τους και κάποιες ακριβείς λέξεις να τις αποδώσουν πολύ εντυπωσιακά η και πρωτότυπα.Ως συνήθως δισταχτική, ευτυχώς με την παρότρυνση της φίλης μου,είπα ένα παράξενο όνειρο μου που ε'ιχα δει πριν κάποια χρόνια και λόγω της παράδοξης του εικόνας μούχει μείνει έντονα στη μνήμη μου.Η ελληνική ομάδα καλή,αλλά η γερμανική ίσως και λόγω της μακροβιότερης πορείας της,ήταν πολύ πιο δυνατά εκφραστική.Θεωρώ ότι αυτό το είδος θεάτρου,είναι πολύ σημερινό γιατί υπάρχει αυτή η ζωντανή άμεση συνεργασία κοινού-ηθοποιών,που προσδίδει μια άλλη οπτική στη σχέση θεάτρου και καθημερινής ζωής.Και αυτό νομίζω του δίνει μέλλον η ίσως και μια περαιτέρω εξέλιξη,γιατί στην τέχνη στη δημιουργία τίποτα δεν μπορεί να μένει στατικό.Αυτό που παρατήρησα και με προβλημάτισε,είναι ότι μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων,βγήκε ότι στις ανθρώπινες σχέσεις γενικά,υπάρχει πολύ ένταση,πολλές συγκρούσεις που πολλές φορές μένουν κρυμμένες πίσω από ψεύτικα χαμόγελα η στάσεις ''πως όλα πάνε μια χαρά''.Επίσης φοβερή καταπίεση και έλλειψη ''χώρου'' να κινηθούν να ζήσουν,ασκεί κάθε ανθρώπινη ομάδα στην άλλη.Δηλαδή βγήκε αυτό και με ψιλοσόκαρε στο μέγεθος όπου μια δημοκρατική όπως θέλουμε να λεγόμαστε κοινωνία η κάθε μία ανθρώπινη της κοινότητα να ασκεί τόσο αποκλεισμό και βία στην άλλη.Κάτι άλλο επίσης που βγήκε μέσα από τις αντιδράσεις των θεατών,είναι ότι έχουμε γίνει λαός του χαχανητού και της πλάκας εκεί που δεν υπάρχει.Και αυτό με βοήθησε να εξηγήσω πολλές από τις σημερινές συμπεριφορές και επιλογές των νεοελλήνων.
Μετά το τέλος της παράστασης ,στην διπλανή αίθουσα μπορέσαμε να συναντήσουμε τους ηθοποιούς και να μιλήσουμε μαζί τους.Να αναφερθώ στην κουλτούρα των γερμανών?και δεν είναι η πρώτη φορά πούχω διαπιστώσει τεράστια διαφορά στην συμπεριφορά Ευρωπαίων σε ανθρώπους με αναπηρία.Μόνο αυτό θα πω,ότι όταν συζητούσα με ένα γερμανό ηθοποιό,χαμήλωσε πολύ όμορφα για νάναι στο ίδιο ύψος που βρισκόμουν σαν χρήστρια αναπηρικού καθίσματος.Ψιλά γράμματα μέχρι και ανύπαρκτα για την ελληνική πραγματικότητα.Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω γιατί ο πατέρας μου ήταν Ευρωπαιστής.
Δε φτάνει η μόρφωση χρειάζεται και καλλιέργεια.
Χρειάζεται η σοφία της γνώσης και όχι η εξουσία της.

Στιγμές από την πόλη...

Δεν σκόπευα να ανεβάσω καινούργιο post σήμερα,όμως κάποιες μικρές και απρόβλεπτες ανατροπές που συνέβησαν με έκαναν να σκεφτώ πως άξιζε να γράψωγι'αυτές. Να μην τις προσπεράσω και με το πέρασμα των ημερών και τις διάφορες υποχρεώσεις πέσουν στη λήθη.
Σ'αυτό το blog γράφω για τα ''κακώς κείμενα''που συμβαίνουν στην ελληνική πόλη,και συγκεκριμένα στην πόλη μου την Θεσσαλονίκη,και δυσκολεύουν την ζωή των πολιτών με αναπηρία.
Σήμερα όμως θα σταθώ σε δύο συμβάντα όμορφα που μου σημάδεψαν τη μέρα και με έκαναν να σκεφτώ πως τελικά όσο εύκολα μπορείς να δυσκολέψεις την ζωή του συνανθρώπου σου, άλλο τόσο εύκολα μπορείς να την διευκολύνεις η και να την ομορφύνεις,και πως όλα μα όλα ξεκινούν από τον τρόπο σκέψης μας.
Η μέρα ξεκίνησε συννεφιασμένη στην Θεσσαλονίκη,και αυτό με άγχωσε γιατί ήθελα να προλάβω να βγω έξω πριν πιάσει κακοκαιρία σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις των μετερεωλόγων.Είχα μέρες να βγω,και ένοιωθα ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη για μια έξοδο.
Τελικά όμως,όλα πήγαν κατ'ευχήν.
Πήγα στην λαική έκανα την βόλτα μου συνδυάζοντας την με ψώνια,και όπως επέστρεφα, στη στροφή ενός δρόμου κοντινού στο σπίτι μου,ένα αυτοκίνητο ήταν έτοιμο να στρίψει. Ημουν σε ένα σημείο του δρόμου που θα δυσκολευόμουν και θα ζοριζόμουν πολύ με το αμαξίδιο να παραμερίσω για να περάσει .Ο οδηγός του με άνεση, σαν να έκανε την πιο φυσική και αυτονόητη κίνηση,κάνει όπισθεν, χωρίς να υπολογίσει καν τις...γνωστές σε όλους μας αντιδράσεις των πάντα βιαστικών και ανυπόμονων ελλήνων οδηγών που πιθανόν ακολουθούσαν σε σχετική απόσταση πίσω.
Με εντυπωσίασε τόσο η όλη του κίνηση,η όλη του συμπεριφορά.Του έγνεψα περνώντας ευχαριστώ, ενώ ανταποδώσαμε ένα χαμόγελο σαν νά λέγαμε πως όλα ήταν καλά! Οι περισσότεροι οδηγοί ποτέ δεν περιμένουν, ποτέ δεν σέβονται ,για να μην πω πάλι για το παρκάρισμα πάνω στις ράμπες.. Και όταν λέω να σέβονται δεν εννοώ να σέβονται με την έννοια της ''θετικής διάκρισης΄΄.Γιατί όπως είμαι κατά της αρνητικής διάκρισης είμαι και κατά τη θετικής.Το λέω λοιπόν με την έννοια της συν-ανθρώπινης συμπεριφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης.Αυτής που πιστεύαμε και προσπαθούσαμε να κάνουμε γνωστή,μέσα από τις συλλογικότητες των ομάδων της Θεσσαλονίκης.
Φθάνοντας σπίτι είδα πως ο καιρός είχε βελτιωθεί πολύ.Ενας ζεστός λαμπερός ήλιος και ένας υπέροχος γαλάζιος ουρανός απλώθηκε πάνω απ'την πόλη.Δεν μούκανε η καρδιά να ανέβω σπίτι, η παραλία με καλούσε κοντά της για μια βόλτα.Η αλήθεια είναι πως μου είχε λείψει τις τελευταίες μέρες και είχα ανάγκη αυτόν τον περίπατο.
Μαγευτική η θέα με μια απάνεμη θάλασσα να σε ταξιδεύει,να σε χαλαρώνει..και να μην θες να γυρίσεις πίσω ...
Οπως περνούσα από το πάρκο ένα πολύ μικρό κοριτσάκι σχεδόν δύο χρονών μάζευε λουλουδάκια.Μ'άρεσε τόσο η εικόνα που σχεδόν κοντοστάθηκα και της χαμογέλασα.Εκείνη με πλησίασε και άρχισε να μου προσφέρει ότι λουλουδάκι μάζευε.Ηταν τόσο τρυφερή σκηνή αλλά και τόσο αληθινή.Απαλλαγμένη από εκείνο το βλέμμα της καλυμένης προκατάληψης των μεγάλων,που χωρίς να σε γνωρίζουν σέχουν απορρίψει ήδη.Εμεινα για λίγο μαζί της με κοίταζε με πλησίαζε μου άγγιζε το χέρι σαν να τόκανε με έναν οποιοδήποτε άνθρωπο.Ούτε καν είχε δώσει σημασία στο καρότσι μου.Σημασία είχε πως νοιώθαμε καλά και οι δύο απ'αυτή τη συνάντηση.Tabula rasa η ψυχή της μικρής Μαρίας ακόμη από τις προκαταλήψεις των ενήλικων λειτουργούσε όπως ένοιωθε.
Καληνύχτα άγνωστε οδηγέ μου...
Καληνύχτα μικρή Μαρία.

Διαφορά

Η κάθε εποχή,ανάλογα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης εξουσίας δημιουργεί τις΄΄δικές της''αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες ανθρώπινες κοινότητες.
Η γνώση και η παιδεία (με την ευρεία έννοια του όρου),βοηθούν σημαντικά στην άμβλυνση των διακρίσεων αλλά και το ξεπέρασμα προκαταλήψεων ώστε να γίνεται αποδεκτή η διαφορετικότητα και να υπάρχει ισότιμη συνύπαρξη σε όλους τους τομείς της ζωής.
Το ποίημα μου αυτό''Διαφορά'',το αφιερώνω στο κόκκινο μπαλόνι και τον Παναγιώτη(p.x. ,
Ixνηλασίες).



Εξω από το χρώμα,

φόρεσε το πανωφόρι που της είχαν ετοιμάσει

από ζεστό μαλακό ύφασμα

λίγο μεγαλύτερο στο μέγεθος

για να μπορεί να ξεχωρίζει στο πλήθος

ένα σημάδι διαχωριστικό ,

όπως το κίτρινο αστέρι των Εβραίων

που φορούσαν τον καιρό του πολέμου

για να μπορούν να ξεχωρίζουν απ’το πλήθος

έτσι και σ’αυτή,

φόρεσαν το μακρύ ζεστό πανωφόρι

για να μπορεί να ξεχωρίζει απ’το πλήθος.

Σαν τους ελεύθερους πολιορκημένους....(Μέσα μεταφοράς και πολίτες με αναπηρία)

Ενας από τους κύριους λόγους που με οδήγησαν να δημιουργήσω αυτό το μπλογκ,είναι η κατάσταση που επικρατεί στον τρόπο μετακίνησης των πολιτών με αναπηρία στην Θεσσαλονίκη.Εν έτει 2008,όπου αποστάσεις εκμηδενίζονται,παντού κυριαρχεί η ταχύτητα και τα σύγχρονα μέσα που την παρέχουν,όλοι/όλες σχεδόν έχουν τις προσβάσεις να μετακινούνται με όποιο μέσο θέλουν,οι άνθρωποι με αναπηρία στερούνται και αυτού του βασικού ανθρώπινου δικαιώματος.
Το καθεστώς που διέπει τον ελλειπέστατο τρόπο μετακίνησης είναι μεσαιωνικό.Και κανένας δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τίποτα.Ολα γίνονται και υπομένονται κάτω από μία ''ένοχη σιωπή''.Εξάλλου είναι κάτι πολύ συνηθισμένο στην νεοελλάδα και τους νεοέλληνες....''αφού εγώ βγαίνω και πάω όπως και όπου θέλω τι με νοιάζει για τους άλλους'',ειδικά όταν αυτοί οι''άλλοι'' είναι''διαφορετικοί''από μένα.
Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν,για να επανέλθω στην ουσία του θέματος ισχύουν οι παρακάτω τρόποι και μέσα για να μετακινηθείς αν είσαι άτομο με κινητική αναπηρία:
1.Υπάρχουν 2 προσβάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ.για να εξυπηρετήσουν όλη τη Θεσσαλονίκη.Επειδή φυσικά η ζήτηση είναι μεγάλη ,ο κόσμος πολύς που τα χρειάζεται,και τα λεωφορεία μόνο 2,θα πρέπει 24 ώρες πριν(δηλ.μια μέρα πριν το χρησιμοποιήσεις),να τηλεφωνήσεις το πρωί από τις 7.30 μέχρι τις 8 το πολύ ώστε να υπάρξει διαθέσιμο ένα από τα δύο λεωφορεία για να σε εξυπηρετήσει για το δρομολόγιο που θα θέλεις...κάτι σαν την κολυμβήθρα του Συλωάμ δηλαδή....Οποιος προλάβει τον Κύριο είδε...
Τα λεωφορεία αυτά λειτουργούν ως τις 9 το βράδυ,ενώ τις Κυριακές και τις αργίες,λειτουργούν ως τις 2 το μεσημέρι.Αν κάποιος ,ακυρώσει το ραντεβού του για μετακίνηση δύο φορές στη διάρκεια 6 μηνών ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ένα ολόκληρο μήνα να μην χρησιμοποιήσει τα λεωφορεία αυτά.
2.Ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει ένα-δύο προσπελάσιμα μίνι λεωφορεία ,τα οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις και αυτά κατόπιν ραντεβού,εδώ το ωράριο είναι ακόμα πιο περιοριστικό.Λειτουργούν από το πρωί ως τις 8 το βράδυ,ενώ Σάββατα,Κυριακές και γιορτές ούτε να το συζητάμε,δεν λειτουργούν.
3.Ενα προσβάσιμο ταξί,το περιβόητο ''λευκό ταξί'',το οποίο νοικιάζει σε ιδιώτη ο Σύλλογος Παραπληγικών.Ή ιδιώτης το λειτουργεί με νοοτροπία μονοπωλιακή,και βέβαια ζητά τουλάχιστον τα διπλά χρήματα απ'ότι τα άλλα ταξί,ενώ θα πρέπει κάποιες μέρες πριν να τηλεφωνήσεις για την μετακίνηση που θέλεις και αν κρίνει εκείνη ....θα πας εκεί που θέλεις.
Αυτοί είναι οι 3 τρόποι μετακίνησης των πολιτών με αναπηρία στην πόλη.Περιορισμός,καταπίεση,και βέβαια και η τιμωρία.Εδώ έχουμε και καταπάτηση ατομικών ελευθεριών,ολοκληρωτισμό μεσαίωνα,κατάχρηση εξουσίας.
Που είναι η ελευθερία και η ισοτιμία με τους υπόλοιπους πολίτες.Να μετακινήσαι ελεύθερα όπως θέλεις και όποτε θέλεις.
Να σε κλείνουν από τις 9 μέσα,να μην έχεις δικαίωμα να βγαίνεις τις Κυριακές και τις γιορτές,να σε τιμωρούν σαν νάσαι ανήλικος και όχι ενήλικας,και μάλιστα ενώ ανήκεις σε αποκλεισμένη κοινότητα να εντείνουν τον αποκλεισμό αυτό.
Πάντα πίστευα πως ζούμε σε μια πολιτεία απούσα ανύπαρκτη και μια κοινωνική πραγματικότητα αδιάφορη.
Η κάθε μέρα που περνά,απλά μου το επιβεβαιώνει.

Ενας ύμνος- Το ''Imagine'' toy John Lennon

Σήμερα μια αγαπημένη φίλη μου έστειλε ένα λατρεμένο τραγούδι του John Lennon το ''Imagine''.Παρ'όλο που πέρασαν σχεδόν 37 ολόκληρα χρόνια από τότε που γράφηκε,εξακολουθεί νάναι επίκαιρο και να εμπνέει.Προφανώς γιατί η έννοια των λόγων του αγγίζει πολλούς ανθρώπους ''ονειροπόλους''όπως τους ονομάζει και ο Lennon στο τραγούδι του,αλλά και γιατί θα θέλαμε νάταν έτσι τα πράγματα σ'αυτόν τον πλανήτη.
Το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος και μακάρι κάποτε να γινόταν ο παγκόσμιος ύμνος που θα αντικαθιστούσε τους επιμέρους ''εθνικούς ύμνους''.
Ισως ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά,όμως πολλές αλλαγές που έγιναν και βελτίωσαν τις ζωές ανθρώπων και λαών ξεκίνησαν απο το ανέφικτο και το ουτοπικό.
Αυτό μας δίδαξαν μεγάλοι αγωνιστές της ελευθερίας και της ειρήνης όπως ο Γκάντι,ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ,ο Νέλσον Μαντέλα.

'' Imagine''( Φαντάσου)

Φαντάσου να μην υπήρχε Παράδεισος
(είναι εύκολο αν προσπαθήσεις)
ούτε κόλαση από κάτω μας
από πάνω μας μόνο ουρανός
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζ ουν για το σήμερα
Φαντάσου να μην υπήρχαν χώρες
δεν είναι δύσκολο να το κάνεις
κανένας λόγος για να σκοτώσεις η να σκοτωθείς
και καμμιά θρησκεία
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά

Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα.

Φαντάσου να μην υπήρχε ιδιοκτησία
αναρωτιέμαι αν μπορείς
καμμιά πείνα η ανάγκη γι'απληστία
οι άνθρωποι να είναι αδέλφια
Φαντάσου οι άνθρωποι να μοιράζονται όλο τον κόσμο.

*Νομίζω πως αυτό το τραγούδι είναι πολύ επίκαιρο σήμερα και για την Ελλάδα και για την υπόλοιπη ανθρωπότητα ....Αφιερωμένο λοιπόν

Διαφορετικότητα

Ενας από τους συμμετέχοντες νέους τραγουδιστές(Β.Καλογερόπουλος) στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης,όταν αυτοπαρουσιάστηκε είπε:'' Αξίζει κανείς νάναι διαφορετικός και να μάχεται γι'αυτό''.Συμφωνώ.