Σέλμα Αλαμπάμα 1965- Θεσσαλονίκη 2008

'' Η φυλακή δε θα μ'εμποδίσει να συνεχίσω....
θα συνεχίσω να προχωράω
θα συνεχίσω να μιλάω
τίποτα δε θα εμποδίσει την πορεία μου προς την ελευθερία''


Προ ημερών σε ένα από τα κρατικά κανάλια( Νετ), προβλήθηκε μια ταινία που βασιζόταν σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα και διαδραματιζόταν στη Σελμα της Αλαμπάμα στην Αμερική του'65,τότε που πρωτοαποκτούσαν το δικαίωμα ψήφου οι νέγροι .Στη διάρκεια της ταινίας ακούστηκαν πολλές φορές οι παραπάνω στίχοι του τραγουδιού.
Παρ ότι χρονικά η απόσταση από το '65 είναι μεγάλη,σχεδόν 43 ολόκληρα χρόνια,και παρ όλο που η ταινία αφορούσε τον αποκλεισμο,την καταπίεση και την βία που αντιμετώπιζε μια άλλη κοινότητα ανθρώπων,βρήκα πολλά κοινά σημεία και στους στίχους αυτού του τραγουδιού μα και στην αποκλεισμένη ,καταπιεσμένη ζωή που υφίστανται οι άνθρωποι με αναπηρίες στην Θεσσαλονίκη,στην Ελλάδα του 2008.
Βέβαια οι μορφές βίας διαφέρουν.Εκεί η βία ήταν έκδηλη,φανερή και στηνόταν απέναντι τους.Εδώ σε μας,
είναι ύπουλη,υπόγεια και καμουφλαρισμένη, με πολλά προσωπεία......άρα και πιο επικίνδυνη....
Κάθε εποχή έχει,δημιουργεί τους εξοστρακισμένους,τους αποκλεισμένους της.Είναι δυστυχώς μια θλιβερή διαπίστωση.Κάποτε και η γυναίκα εθεωρείτο res,και ακόμα σε πόσες χώρες υπολείπεται των ανθρωπίνων δικαιωμάων της.Απο κει ξεκινήσαμε και ακόμα έχουμε μακρύ δρόμο να διανύσουμε μπροστά μας. Οι πρώτοι αιώνες είναι δύσκολοι........

Ενα καλοκαίρι...

Το καλοκαίρι ήρθε,είναι εδώ και δηλώνει την παρουσία του δυνατά,πολύ ζεστά ενίοτε και καυτά...Διανύουμε ήδη τις πρώτες μέρες του δεύτερου μήνα του...Ο ι περισσότεροι άνθρωποι όπως συνηθίζεται είτε ξεκίνησαν τις διακοπές τους η τις σχεδιάζουν και ετοιμάζονται γι'αυτές.
Και σ'αυτό τον τομέα υ-στερούνται του δικαιώματος των διακοπών οι άνθρωποι με αναπηρίες.Και αυτό συμβαίνει γιατί η έλλειψη προσβάσιμων χώρων και μέσων μαζικής μεταφοράς συνεχίζεται και εκτός των τειχών των ελληνικών πόλεων.
Πόσοι προορισμοί για διακοπές διαθέτουν προσπελάσιμα ξενοδοχεία,δωμάτια ,πόσες παραλίες και πλαζ ανά την Ελλάδα είναι προσπελάσιμες για τους χρήστες /χρήστριες αναπηρικών αμαξιδίων:
Αλλά και ποια μέσα μαζικής μεταφοράς είναι προσπελάσιμα: (Λεωφορεία-πούλμαν,τραίνα η πλοία).για να τα χρησιμοποιήσουν στις μετακινήσεις τους.
Αποκλεισμός και εδώ σ'αυτό το κομμάτι ζωής και σκέφτομαι και με φοβίζει αυτό που ακούω συχνά περί πλειοψηφίας και της εξουσίας της..... και λέω ιδού μία από τις εφαρμογές της...σκληρή ε: και απάνθρωπη
ίσως και ολοκληρωτική.

Χωρίς σχόλια

Κάπου διάβασα πως για να καταλάβεις τον άλλο,πρέπει να φορέσεις τα παπούτσια του και να περπατάς με αυτά για δεκαπέντε μέρες.....το βρήκα πολύ εύστοχο και σοφό θάλεγα. Ουδέν περαιτέρω σχόλιο,και ο νοών...νοείτω

Υλικοτεχνικών εμποδίων.....συνέχεια

Τα τελευταία χρόνια στην πόλη της Θεσσαλονίκης,κατασκευάστηκαν αρκετές ράμπες στα πεζοδρόμια για να διευκολύνονται υποτίθεται στην κίνηση τους οι χρήστες/χρήστριες αναπηρικών αμαξιδίων.Δυστυχώς όμως οι περισσότερες είναι κακοφτιαγμένες -αμελέτητα φτιαγμένες- θάλεγα και έτσι αντι να εξυπηρετούν να δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους με αναπηρία,όταν θέλουν να ανέβουν στο πεζοδρόμιο.Σ'αυτή την απαράδεχτη κατάσταση έρχεται να προστεθεί και η ασυνείδητη αλλά και ρατσιστική συμπεριφορά των οδηγών αυτοκινήτων,οι οποίοι προκλητικά παρκάρουν μπροστά στη ράμπα τα αυτοκίνητα τους.Και κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί πως δε γνωρίζει ακόμα σε τι χρησιμεύουν οι ράμπες!!!!....Από αυτό το μπόγκ θα συνεχίζω να λέω και να υποστηρίζω πως στην Ελλάδα συνεχίζονται να καταπατούνται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών με αναπηρία.

Υλικοτεχνικά εμπόδια

Τα υλικοτεχνικά εμπόδια εκφράζουν μια συγκεκριμένη αντίληψη και νοοτροπία απέναντι στους ανθρώπους με αναπηρία. Η άγνοια,η ελλιπής γνώση αλλά και η διεστρεβλωμένη ημιμάθεια για την αναπηρία ,οδήγησαν σε συμπεριφορές προκατάληψης οι οποίες και περιθωριοποίησαν το 10% του ελληνικού πληθυσμού.
Η έλλειψη προσπελασιμότητας στην κίνηση και μετακίνηση τους είχε σαν αποτέλσμα τον χρόνιο αποκλεισμό τους από τη δυνατότητα συμμετοχή τους σε όλους τους τομείς της ζωής(εκπαίδευση,εργασία,ψυχαγωγία κ.ά).
Πεζοδρόμια χωρίς ράμπες,η με κακοφτιαγμένες ράμπες(ακόμα χειρότερα),στενά ασανσέρ,σκάλες χωρίς ράμπες σε δημόσια κτίρια ,κοινωφελείς οργανισμούς ,σχολεία,πανεπιστήμια ,νοσοκομεία,καταστήματα,θέατρα,κινηματογράφους ,έλλειψη προσπελάσιμων μέσων μαζικής μεταφοράς΄εντός και εκτός πόλης, είναι μερικά από τα εμπόδια που συνθέτουν την απροσπέλαστη πόλη.
Αυτά και μόνο αποτελούν μια μορφή βίας που υφίστανται οι πολίτες με αναπηρία, αλλά και στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.