Στιγμές από την πόλη...

Δεν σκόπευα να ανεβάσω καινούργιο post σήμερα,όμως κάποιες μικρές και απρόβλεπτες ανατροπές που συνέβησαν με έκαναν να σκεφτώ πως άξιζε να γράψωγι'αυτές. Να μην τις προσπεράσω και με το πέρασμα των ημερών και τις διάφορες υποχρεώσεις πέσουν στη λήθη.
Σ'αυτό το blog γράφω για τα ''κακώς κείμενα''που συμβαίνουν στην ελληνική πόλη,και συγκεκριμένα στην πόλη μου την Θεσσαλονίκη,και δυσκολεύουν την ζωή των πολιτών με αναπηρία.
Σήμερα όμως θα σταθώ σε δύο συμβάντα όμορφα που μου σημάδεψαν τη μέρα και με έκαναν να σκεφτώ πως τελικά όσο εύκολα μπορείς να δυσκολέψεις την ζωή του συνανθρώπου σου, άλλο τόσο εύκολα μπορείς να την διευκολύνεις η και να την ομορφύνεις,και πως όλα μα όλα ξεκινούν από τον τρόπο σκέψης μας.
Η μέρα ξεκίνησε συννεφιασμένη στην Θεσσαλονίκη,και αυτό με άγχωσε γιατί ήθελα να προλάβω να βγω έξω πριν πιάσει κακοκαιρία σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις των μετερεωλόγων.Είχα μέρες να βγω,και ένοιωθα ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη για μια έξοδο.
Τελικά όμως,όλα πήγαν κατ'ευχήν.
Πήγα στην λαική έκανα την βόλτα μου συνδυάζοντας την με ψώνια,και όπως επέστρεφα, στη στροφή ενός δρόμου κοντινού στο σπίτι μου,ένα αυτοκίνητο ήταν έτοιμο να στρίψει. Ημουν σε ένα σημείο του δρόμου που θα δυσκολευόμουν και θα ζοριζόμουν πολύ με το αμαξίδιο να παραμερίσω για να περάσει .Ο οδηγός του με άνεση, σαν να έκανε την πιο φυσική και αυτονόητη κίνηση,κάνει όπισθεν, χωρίς να υπολογίσει καν τις...γνωστές σε όλους μας αντιδράσεις των πάντα βιαστικών και ανυπόμονων ελλήνων οδηγών που πιθανόν ακολουθούσαν σε σχετική απόσταση πίσω.
Με εντυπωσίασε τόσο η όλη του κίνηση,η όλη του συμπεριφορά.Του έγνεψα περνώντας ευχαριστώ, ενώ ανταποδώσαμε ένα χαμόγελο σαν νά λέγαμε πως όλα ήταν καλά! Οι περισσότεροι οδηγοί ποτέ δεν περιμένουν, ποτέ δεν σέβονται ,για να μην πω πάλι για το παρκάρισμα πάνω στις ράμπες.. Και όταν λέω να σέβονται δεν εννοώ να σέβονται με την έννοια της ''θετικής διάκρισης΄΄.Γιατί όπως είμαι κατά της αρνητικής διάκρισης είμαι και κατά τη θετικής.Το λέω λοιπόν με την έννοια της συν-ανθρώπινης συμπεριφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης.Αυτής που πιστεύαμε και προσπαθούσαμε να κάνουμε γνωστή,μέσα από τις συλλογικότητες των ομάδων της Θεσσαλονίκης.
Φθάνοντας σπίτι είδα πως ο καιρός είχε βελτιωθεί πολύ.Ενας ζεστός λαμπερός ήλιος και ένας υπέροχος γαλάζιος ουρανός απλώθηκε πάνω απ'την πόλη.Δεν μούκανε η καρδιά να ανέβω σπίτι, η παραλία με καλούσε κοντά της για μια βόλτα.Η αλήθεια είναι πως μου είχε λείψει τις τελευταίες μέρες και είχα ανάγκη αυτόν τον περίπατο.
Μαγευτική η θέα με μια απάνεμη θάλασσα να σε ταξιδεύει,να σε χαλαρώνει..και να μην θες να γυρίσεις πίσω ...
Οπως περνούσα από το πάρκο ένα πολύ μικρό κοριτσάκι σχεδόν δύο χρονών μάζευε λουλουδάκια.Μ'άρεσε τόσο η εικόνα που σχεδόν κοντοστάθηκα και της χαμογέλασα.Εκείνη με πλησίασε και άρχισε να μου προσφέρει ότι λουλουδάκι μάζευε.Ηταν τόσο τρυφερή σκηνή αλλά και τόσο αληθινή.Απαλλαγμένη από εκείνο το βλέμμα της καλυμένης προκατάληψης των μεγάλων,που χωρίς να σε γνωρίζουν σέχουν απορρίψει ήδη.Εμεινα για λίγο μαζί της με κοίταζε με πλησίαζε μου άγγιζε το χέρι σαν να τόκανε με έναν οποιοδήποτε άνθρωπο.Ούτε καν είχε δώσει σημασία στο καρότσι μου.Σημασία είχε πως νοιώθαμε καλά και οι δύο απ'αυτή τη συνάντηση.Tabula rasa η ψυχή της μικρής Μαρίας ακόμη από τις προκαταλήψεις των ενήλικων λειτουργούσε όπως ένοιωθε.
Καληνύχτα άγνωστε οδηγέ μου...
Καληνύχτα μικρή Μαρία.

Διαφορά

Η κάθε εποχή,ανάλογα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης εξουσίας δημιουργεί τις΄΄δικές της''αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες ανθρώπινες κοινότητες.
Η γνώση και η παιδεία (με την ευρεία έννοια του όρου),βοηθούν σημαντικά στην άμβλυνση των διακρίσεων αλλά και το ξεπέρασμα προκαταλήψεων ώστε να γίνεται αποδεκτή η διαφορετικότητα και να υπάρχει ισότιμη συνύπαρξη σε όλους τους τομείς της ζωής.
Το ποίημα μου αυτό''Διαφορά'',το αφιερώνω στο κόκκινο μπαλόνι και τον Παναγιώτη(p.x. ,
Ixνηλασίες).



Εξω από το χρώμα,

φόρεσε το πανωφόρι που της είχαν ετοιμάσει

από ζεστό μαλακό ύφασμα

λίγο μεγαλύτερο στο μέγεθος

για να μπορεί να ξεχωρίζει στο πλήθος

ένα σημάδι διαχωριστικό ,

όπως το κίτρινο αστέρι των Εβραίων

που φορούσαν τον καιρό του πολέμου

για να μπορούν να ξεχωρίζουν απ’το πλήθος

έτσι και σ’αυτή,

φόρεσαν το μακρύ ζεστό πανωφόρι

για να μπορεί να ξεχωρίζει απ’το πλήθος.

Σαν τους ελεύθερους πολιορκημένους....(Μέσα μεταφοράς και πολίτες με αναπηρία)

Ενας από τους κύριους λόγους που με οδήγησαν να δημιουργήσω αυτό το μπλογκ,είναι η κατάσταση που επικρατεί στον τρόπο μετακίνησης των πολιτών με αναπηρία στην Θεσσαλονίκη.Εν έτει 2008,όπου αποστάσεις εκμηδενίζονται,παντού κυριαρχεί η ταχύτητα και τα σύγχρονα μέσα που την παρέχουν,όλοι/όλες σχεδόν έχουν τις προσβάσεις να μετακινούνται με όποιο μέσο θέλουν,οι άνθρωποι με αναπηρία στερούνται και αυτού του βασικού ανθρώπινου δικαιώματος.
Το καθεστώς που διέπει τον ελλειπέστατο τρόπο μετακίνησης είναι μεσαιωνικό.Και κανένας δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τίποτα.Ολα γίνονται και υπομένονται κάτω από μία ''ένοχη σιωπή''.Εξάλλου είναι κάτι πολύ συνηθισμένο στην νεοελλάδα και τους νεοέλληνες....''αφού εγώ βγαίνω και πάω όπως και όπου θέλω τι με νοιάζει για τους άλλους'',ειδικά όταν αυτοί οι''άλλοι'' είναι''διαφορετικοί''από μένα.
Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν,για να επανέλθω στην ουσία του θέματος ισχύουν οι παρακάτω τρόποι και μέσα για να μετακινηθείς αν είσαι άτομο με κινητική αναπηρία:
1.Υπάρχουν 2 προσβάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ.για να εξυπηρετήσουν όλη τη Θεσσαλονίκη.Επειδή φυσικά η ζήτηση είναι μεγάλη ,ο κόσμος πολύς που τα χρειάζεται,και τα λεωφορεία μόνο 2,θα πρέπει 24 ώρες πριν(δηλ.μια μέρα πριν το χρησιμοποιήσεις),να τηλεφωνήσεις το πρωί από τις 7.30 μέχρι τις 8 το πολύ ώστε να υπάρξει διαθέσιμο ένα από τα δύο λεωφορεία για να σε εξυπηρετήσει για το δρομολόγιο που θα θέλεις...κάτι σαν την κολυμβήθρα του Συλωάμ δηλαδή....Οποιος προλάβει τον Κύριο είδε...
Τα λεωφορεία αυτά λειτουργούν ως τις 9 το βράδυ,ενώ τις Κυριακές και τις αργίες,λειτουργούν ως τις 2 το μεσημέρι.Αν κάποιος ,ακυρώσει το ραντεβού του για μετακίνηση δύο φορές στη διάρκεια 6 μηνών ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ένα ολόκληρο μήνα να μην χρησιμοποιήσει τα λεωφορεία αυτά.
2.Ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει ένα-δύο προσπελάσιμα μίνι λεωφορεία ,τα οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις και αυτά κατόπιν ραντεβού,εδώ το ωράριο είναι ακόμα πιο περιοριστικό.Λειτουργούν από το πρωί ως τις 8 το βράδυ,ενώ Σάββατα,Κυριακές και γιορτές ούτε να το συζητάμε,δεν λειτουργούν.
3.Ενα προσβάσιμο ταξί,το περιβόητο ''λευκό ταξί'',το οποίο νοικιάζει σε ιδιώτη ο Σύλλογος Παραπληγικών.Ή ιδιώτης το λειτουργεί με νοοτροπία μονοπωλιακή,και βέβαια ζητά τουλάχιστον τα διπλά χρήματα απ'ότι τα άλλα ταξί,ενώ θα πρέπει κάποιες μέρες πριν να τηλεφωνήσεις για την μετακίνηση που θέλεις και αν κρίνει εκείνη ....θα πας εκεί που θέλεις.
Αυτοί είναι οι 3 τρόποι μετακίνησης των πολιτών με αναπηρία στην πόλη.Περιορισμός,καταπίεση,και βέβαια και η τιμωρία.Εδώ έχουμε και καταπάτηση ατομικών ελευθεριών,ολοκληρωτισμό μεσαίωνα,κατάχρηση εξουσίας.
Που είναι η ελευθερία και η ισοτιμία με τους υπόλοιπους πολίτες.Να μετακινήσαι ελεύθερα όπως θέλεις και όποτε θέλεις.
Να σε κλείνουν από τις 9 μέσα,να μην έχεις δικαίωμα να βγαίνεις τις Κυριακές και τις γιορτές,να σε τιμωρούν σαν νάσαι ανήλικος και όχι ενήλικας,και μάλιστα ενώ ανήκεις σε αποκλεισμένη κοινότητα να εντείνουν τον αποκλεισμό αυτό.
Πάντα πίστευα πως ζούμε σε μια πολιτεία απούσα ανύπαρκτη και μια κοινωνική πραγματικότητα αδιάφορη.
Η κάθε μέρα που περνά,απλά μου το επιβεβαιώνει.

Ενας ύμνος- Το ''Imagine'' toy John Lennon

Σήμερα μια αγαπημένη φίλη μου έστειλε ένα λατρεμένο τραγούδι του John Lennon το ''Imagine''.Παρ'όλο που πέρασαν σχεδόν 37 ολόκληρα χρόνια από τότε που γράφηκε,εξακολουθεί νάναι επίκαιρο και να εμπνέει.Προφανώς γιατί η έννοια των λόγων του αγγίζει πολλούς ανθρώπους ''ονειροπόλους''όπως τους ονομάζει και ο Lennon στο τραγούδι του,αλλά και γιατί θα θέλαμε νάταν έτσι τα πράγματα σ'αυτόν τον πλανήτη.
Το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος και μακάρι κάποτε να γινόταν ο παγκόσμιος ύμνος που θα αντικαθιστούσε τους επιμέρους ''εθνικούς ύμνους''.
Ισως ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά,όμως πολλές αλλαγές που έγιναν και βελτίωσαν τις ζωές ανθρώπων και λαών ξεκίνησαν απο το ανέφικτο και το ουτοπικό.
Αυτό μας δίδαξαν μεγάλοι αγωνιστές της ελευθερίας και της ειρήνης όπως ο Γκάντι,ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ,ο Νέλσον Μαντέλα.

'' Imagine''( Φαντάσου)

Φαντάσου να μην υπήρχε Παράδεισος
(είναι εύκολο αν προσπαθήσεις)
ούτε κόλαση από κάτω μας
από πάνω μας μόνο ουρανός
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζ ουν για το σήμερα
Φαντάσου να μην υπήρχαν χώρες
δεν είναι δύσκολο να το κάνεις
κανένας λόγος για να σκοτώσεις η να σκοτωθείς
και καμμιά θρησκεία
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά

Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα.

Φαντάσου να μην υπήρχε ιδιοκτησία
αναρωτιέμαι αν μπορείς
καμμιά πείνα η ανάγκη γι'απληστία
οι άνθρωποι να είναι αδέλφια
Φαντάσου οι άνθρωποι να μοιράζονται όλο τον κόσμο.

*Νομίζω πως αυτό το τραγούδι είναι πολύ επίκαιρο σήμερα και για την Ελλάδα και για την υπόλοιπη ανθρωπότητα ....Αφιερωμένο λοιπόν

Διαφορετικότητα

Ενας από τους συμμετέχοντες νέους τραγουδιστές(Β.Καλογερόπουλος) στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης,όταν αυτοπαρουσιάστηκε είπε:'' Αξίζει κανείς νάναι διαφορετικός και να μάχεται γι'αυτό''.Συμφωνώ.

Παραολυμπιακοί αγώνες

Οταν ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί αγώνες,το κλίμα ήταν βαρύ λόγω του ζητήματος του Θιβέτ,του σκανδάλου του ντόμπινγ,αλλά και του πολέμου στην περιοχή του Καυκάσου,την έναρξη του οποίου κανόνισαν οι μεγάλοι του κόσμου,να συμπέσει με την έναρξη της τελετής των αγώνων.Ετσι, για να δώσουν και τη χαριστική βολή σ'αυτό που συμβόλιζαν στην αρχαιότητα.Τότε που όσες μέρες διαρκούσαν ,κάθε πολεμική πράξη σταματούσε,και οι συμμετέχοντες αθλητές αγωνίζονταν να ξεχωρίσουν βασιζόμενοι μόνο στις φυσικές τους δυνάμεις.
Εύλογα λοιπόν τέθηκε το δίλημμα αν άξιζε μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα που σε τίποτα δεν θύμιζε το νόημα των αρχαίων η παλαιότερων Ολυμπιακών αγώνων,να ακολουθήσουν οι Παραολυμπιακοί αγώνες(οι ολυμπιακοί αγώνες δηλ.των αθλητών με αναπηρίες).Μου θύμιζε το δίλημμα που παλαιότερα υπήρχε πολλές φορές σε πολιτικές η κοινωνικές ομάδες:''άραγε να αλλάξουμε την κατάσταση μέσα από τους θεσμούς του συστήματος η να αγωνιστούμε εκτός αυτού με γνώμονα τα δικά μας πιστεύω''? Από την άλλη πλευρά όμως η ανθρώπινη κοινότητα των πολιτών με αναπηρίες,είναι μία εξαιρετικά αποκλεισμένη κοινότητα,παρεξηγημένη (μια και γύρω από αυτήν υπάρχει άγνοια αλλά και μπόλικος ρατσισμός και προκατάληψη),που οδηγεί και σε λάθος προς αυτήν συμπεριφορές και αντιμετώπιση.Ετσι η ευκαιρία που της δινόταν μέσα από τους Παραολυμπιακούς αγώνες,ήταν ότι με την παγκόσμια προβολή και παρουσίαση τους κυρίως από τους τηλεοπτικούς σταθμούς πολλών χωρών,οι αγωνιζόμενοι αθλητές/αθλήτριες θα είχαν την ευκαιρία μέσα απο την συμμετοχή τους να δώσουν πολύ δυνατά και ανατρέψιμα μηνύματα,σε σχέση με τα αρνητικά στερεότυπα που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι για τους συνανθρώπους τους με αναπηρίες.
Οπου συνήθως τους τοποθετούν σε βάθρο η σε βάραθρο,όχι όμως ισότιμα κοντά η πλάι τους......
Αυτό που παρατήρησα κατά την μετάδοση των αγώνων από την ελληνική κρατική τηλεόραση αυτή τη φορά,ήταν ότι αναβαθμίστηκε ο λόγος και ο τρόπος που μιλούσαν οι παρουσιαστές για τους/τις αθλητές/αθλήτριες με αναπηρίες.Στους προηγούμενους παραολυμπιακούς του 2004 ,π.χ.,κυριαρχούσε η νοοτροπία άρα και η έκφραση ΄΄αυτά τα άτομα με τα τεράστια ψυχικά αποθέματα....'',χωρίς να τονίζεται η αθλητική τους ιδιότητα.Αλλά και χωρίς να σκέφτονται πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε αποθέματα ψυχικής δύναμης απλά δεν χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσουν όλοι.
Τ α συναισθήματα που μου δημιούργησαν οι φετινοί αγώνες πολλά και δυνατά.Ενοιωσα περήφανη και συγκινημένη πολλές φορές κυρίως όταν παρατηρούσα σε κοντινά πλάνα πρόσωπα αθλητών/αθλητριών,γιατί όντως έβλεπα πρόσωπα αθλούμενα εκείνη την ώρα που δεν είχαν καμμιά σχέση με την εικόνα του ΄΄στερεότυπου μίζερου και ανίκανου ανάπηρου'' που μας πλασάρουν χρόνια τώρα.Ενα ακόμα μήνυμα που μου δίναν αυτά τα πρόσωπα ήταν της παγκοσμιότητας με την έννοια της οικουμενικότητας.Χαιρόμουν το ίδιο και καμάρωνα για την αθλήτρια από το Μαρόκο η από την Βραζιλία την Ελλάδα η τον Καναδά.
Και εύχομαι πραγματικά η διαφορετικότητα να κάνει και την διαφορά.
Παρότι ήδη πέρασαν σχεδόν δύο εβδομάδες από την λήξη των Παραολυμπιακών,και ίσως φανεί αργοπορημένη και εκτός επικαιρότητας η ανάρτηση αυτή(με την τρέχουσα έννοια που δίνουμε στην εποχή μας στη λέξη επικαιρότητα εννοώ),όμως συνειδητά ήθελα να διαπιστώσω αν και με το πέρασμα των ημερών άρα και την συγκινησιακή αποφόρτιση,θα έγραφα τα ίδια που σκεφτόμουν εκείνες τις μέρες και τελικά είδα πως αυτό έγινε.

Αυτοκίνητα και Ράμπες.....

Κάποια γράμματα στη σειρά και κάποιοι αριθμοί που ακολουθούν,άραγε πόση δύναμη έχουν να σου δυσκολέψουν τη ζωή;κι'όμως...όταν άποτελούν την πινακίδα ενός αυτοκινήτου που ο ασυνείδητος οδηγός του παρκάρει πάνω σε ράμπες και κλείνει έτσι το πέρασμα, τη δίοδο σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν αναπηρικό κάθισμα στις μετακινήσεις τους τότε ναι σου δυσκολεύουν τη ζωή.......!
Γωνία της παραλιακής Μ.Αλεξάνδρου με Κοσμά Αιτωλού( Θεσσαλονίκη) τα αυτοκίνητα που παρκάρουν μπροστά η και πάνω στη συγκεκριμένη ράμπα διαδέχονται το ένα το άλλο.Οι γύρω μαγαζάτορες ισχυρίζονται ότι όσες φορές και αν έχει έρθει η τροχαία και έχει''γράψει'' παρκαρισμένα αυτοκίνητα,κάποια άλλα θα έρθουν να αντικαταστήσουν τα προηγούμενα.
Παρ'ότι έχω μερικούς ας τους ονομάσω΄΄ηθικούς ενδοιασμούς''ξεκίνησα να γράφω και να κρατώ αριθμούς πινακίδων από αυτοκίνητα που είναι παράνομα παρκαρισμένα πάνω σε ράμπες.Και εφ'όσον δεν τους πτοεί τίποτα ούτε η τροχαία,να δημοσιοποιώ εδώ στο μπλόγκ στο νετ αυτούς τους αριθμούς .Ετσι κι'αλλιώς κατά κάποιο τρόπο είναι ας πούμε ''το ονοματεπώνυμο τους'' αυτός ο αριθμός, η ένα αναγνωρίσιμο σημείο τους.Και ίσως ,ίσως κάποια στιγμή να νοιώσουν ΄΄αιδώ'',και να ξανασκεφτούν αυτό που κάνουν,είδομεν...