Απροσπέλαστη πόλη

''To νησί και οι σύγχρονες Σπιναλόγκες''

2010-10-20T23:02:00.002+03:00

Πολύ μελάνι ξοδεύτηκε και όχι αδίκως για την καινούργια σειρά που ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα στο ΜΕGA ‘’Το νησί’, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο της Βικτώρια Χίσλαπ. Μία πραγματική όαση ποιότητας στο άνυδρο τοπίο της τηλεόρασης,με εξαιρετικές ερμηνείες,σενάριο,σκηνοθεσία..Δεν θα σταθώ όμως να περιγράψω περισσότερο αυτή την πλευρά της σειράς εφ’όσον υπάρχουν οι ειδήμονες που μπορούν να μιλήσουν και να σχολιάσουν περαιτέρω.
…Και ξαφνικά το άγνωστο μέχρι χτες για πολλούς νησί της Σπιναλόγκα ήρθε στο προσκήνιο της δημοσιότητας,και μαζί με αυτό όλη η ιστορική και ανθρώπινη διάσταση της πραγματικότητας του,αφού για 57 χρόνια(1905-1957) ήταν ο τόπος εξορίας για τους Χανσενικούς(ή όπως είναι περισσότερο γνωστοί ως λεπροί). Εκεί οδηγούνταν οι άνθρωποι αυτοί ,αποκομμένοι δια βίου από τις οικογένειες τους,τους δικούς τους ανθρώπους αλλά και ολόκληρη την κοινωνία.
…Και ξαφνικά λέξεις όπως κοινωνικό στίγμα,προκατάληψη αποκλεισμός ήρθαν να συνοδέψουν όσα γράφηκαν ή ειπώθηκαν για την Σπιναλόγκα και τους λεπρούς εξόριστους κατοίκους της.Λέξεις με απίστευτο βάρος για όσους τις είχαν ή έχουν βιώσει ως καταστάσεις ζωής και συμπεριφοράς από το κοινωνικό σύνολο.
Υπάρχουν κάποιοι τόποι που λειτουργούν δια μέσου του χρόνου ως σύμβολα.Σ’αυτούς τους τόπους ανήκει και το νησί της Σπιναλόγκα,όπως και ο Καιάδας..Σύμβολα την σκληρότητας και την αναλγησίας των κοινωνιών απέναντι σε κάθε διαφορετικό. Σύμβολα που λειτουργούν σαν ζωντανοί τόποι μνήμης και αναφοράς,ή με την μεταφορική έννοια της ονομασίας τους, όταν θέλουμε να αναφερθούμε σε κοινότητες ανθρώπων που ζουν αποκλεισμένοι κάτω από άσχημες συνθήκες ζωής ακόμα και σήμερα και δεν τους θέλουμε ανάμεσα μας.Θα μπορούσαν νάναι οι άνθρωποι με αναπηρία,οι μετανάστες,οι τσιγγάνοι κ.ά.
Μία από τις βασικές αντιδράσεις των περισσοτέρων τηλεθεατών που αναφέρθηκε και ειπώθηκε πολύ ήταν ότι δάκρυσαν,έκλαψαν, ή ότι εν πάσει περιπτώσει φορτίστηκαν πολύ συγκινησιακά. Εύχομαι όσοι την παρακολουθήσουν αυτή τη σειρά που πραγματεύεται ζωές ανθρώπων που χρεώθηκαν το κοινωνικό στίγμα και την απομόνωση, να μην μείνουν μόνο στο συγκινησιακό κομμάτι ,ή την απλή παρακολούθηση των γεγονότων. Αλλά να γίνει η αφορμή να αναλογιστούν πόσες μικρές ή μεγάλες σύγχρονες Σπιναλόγκες εξακολουθούμε να διατηρούμε και να συντηρούμε σαν κοινωνία.Να μπούμε στον κόπο και να σκεφτούμε κατά πόσο με τη στάση,τη νοοτροπια ή τις συμπεριφορές μας οδηγούμε ‘’διαφορετικούς’’από μας ανθρώπους στο κοινωνικό αποκλεισμό και το περιθώριο. Με πόση προκατάληψη υψώνουμε,χτίζουμε τείχη γύρω τους και τους αντιμετωπίζουμε ‘’σαν κάποιους άλλους λεπρούς’’ αρνούμενοι να τους αποδεχτούμε ισότιμα.
Στο 35ο δημοτικό σχολείο του Πειραιά,μέσω ενός προγράμματος εφαρμόζεται η ένταξη τυφλών μαθητών σε κοινές τάξεις με τους υπόλοιπους βλέποντες μαθητές.Είμαι σίγουρη πως η είδηση εκπλήσσει ή σοκάρει ή και δημιουργεί αντιδράσεις.Ομως ανοίγει μια πόρτα για να κλείσει μια άλλη ‘’Σπιναλόγκα’’ και αυτό έχει σημασία.

Y.Γ.Αφιερωμένο σε όσους/όσες άφησαν τις ζωές τους σε κάποια Σπιναλόγκα

Φανή Αθανασιάδου

(Το άρθρο μου αυτό δημοσιεύτηκε στο Ellispoint)

Πολίτες με αναπηρία και κοινωνικός αποκλεισμός

2010-07-27T18:43:00.002+03:00

Με το παρακάτω άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στις 23-7-2010,ξεκίνησα να αρθρογραφώ στο Ellispoint,την ηλεκτρονική εφημερίδα της κ.Ελλης Στάη.

Στην Ελλάδα οι άνθρωποι με αναπηρία αντιμετωπίζονται με προκατάληψη και ‘’καλυμμένο’’ ρατσισμό. Η ελληνική κοινωνία δεν τους θέλει ανάμεσα της, και με την αρνητική και πολλές φορές εχθρική στάση της απέναντι τους, τους περιθωριοποιεί, και τους οδηγεί σε κοινωνικό αποκλεισμό. Η έλλειψη προσπελασιμότητας τα υλικοτεχνικά εμπόδια εκφράζουν στην πράξη όλη αυτή την αντίληψη και την νοοτροπία.

Σκάλες, στενά ασανσέρ στην πλειοψηφία των δημόσιων χώρων, των κοινωφελών οργανισμών, των νοσοκομείων, των σχολείων , των Πανεπιστημίων ,των χώρων ψυχαγωγίας, των καταστημάτων κ.α. εμποδίζουν την πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία σε αυτούς. Στην ουσία τους αποκλείουν από κάθε δυνατότητα συμμετοχής σε όλους τους τομείς της ζωής .

Τα τελευταία χρόνια έχουν κατασκευαστεί στα πεζοδρόμια ράμπες, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι κακοφτιαγμένες προχειροφτιαγμένες χωρίς την ανάλογη μελέτη ώστε να είναι σε θέση να εξυπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκαν. Να διευκολύνουν δηλαδή τους χρήστες/χρήστριες των αναπηρικών αμαξιδίων στην μετακίνηση τους στους δρόμους και τα πεζοδρόμια των πόλεων. Είναι δε τόσο προφανής η αδιαφορία των κατασκευαστών ,ώστε συχνά να υπάρχει μόνο στην μία πλευρά του δρόμου ράμπα, ενώ στην απέναντι πλευρά να μην υπάρχει. Επίσης πολλές φορές μπροστά από την ράμπα ή στο πλάι υπάρχει εμπόδιο ένα δέντρο, μια κολώνα ή κάποιο φρεάτιο αποχέτευσης, οπότε αντί να εξυπηρετείται ο πολίτης με το αμαξίδιο να ταλαιπωρείται αφάνταστα και τελικά πάλι να εμποδίζεται. Το δε συναίσθημα μετά από μια τέτοια εμπειρία είναι αδύνατον και να περιγραφεί ακόμα .Το πιο απάνθρωπο όμως και κοινωνικά απαράδεκτο, είναι οι διάφοροι οδηγοί οι οποίοι με πλήρη ασυνειδησία παρ΄όλο ότι γνωρίζουν τον λόγο για τον οποίο υπάρχουν οι ράμπες καθώς και την χρησιμότητα τους, παρκάρουν τα αυτοκίνητα τους μπροστά ή πάνω σ’αυτές, αδιαφορώντας πλήρως ότι με αυτή τους την ενέργεια κλείνουν το μοναδικό πέρασμα που έχουν οι πολίτες με αναπηρία για να ανεβούν στα πεζοδρόμια.

Απροσπέλαστα όμως είναι και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και ενώ διανύουμε την εποχή της ταχύτητας και της απόλυτης ελευθερίας των ανθρώπων να επιλέγουν το μέσο μεταφοράς της αρεσκείας τους προκειμένου να κινούνται στις πόλεις, αλλά και να ταξιδεύουν όπου επιθυμήσουν, για τους ανθρώπους με αναπηρία αυτή η δυνατότητα, αυτή η ελευθερία δεν υπάρχει. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης πριν λίγα χρόνια, τοποθετήθηκαν 2 προσπελάσιμα mini bus,τα οποία λειτουργούν μέσω του Ο.Α.Σ.Θ., με σκοπό να εξυπηρετούν τις μετακινήσεις τους .Και στον Δήμο Θεσσαλονίκης υπάρχουν δύο αντίστοιχα τέτοιου είδους μικρά προσπελάσιμα mini bus.Φαινομενικά ίσως μοιάζει ανακουφιστική έστω και αυτή η ελάχιστη παρουσία αυτών των λεωφορείων .Στην πραγματικότητα όμως ο περιορισμένος καθημερινά χρόνος λειτουργίας τους, και ο δυσανάλογα μικρός αριθμός τους σε σχέση με τον αριθμό των πολιτών με αναπηρία που τα χρησιμοποιούν και τα χρειάζονται δείχνει ότι δεν καλύπτονται οι ανάγκες τους στην μετακίνηση.

Κάθε μέρα οι ώρες λειτουργίας τους ξεκινούν από το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ, που είναι και το τελευταίο δρομολόγιο. Μόνο τα σαββατοκύριακα το ωράριο επεκτείνεται περίπου μία ώρα. Έτσι λοιπόν οι έξοδοι, οι δραστηριότητες, οι ασχολίες και η ψυχαγωγία τους, τελειώνουν αυτή την ώρα. Για να εξασφαλίσει κάποιος την μεταφορά του με ένα από αυτά τα λεωφορεία, θα πρέπει να τηλεφωνήσει 24 ώρες πριν μεταξύ 7κ μισή το πρωί μέχρι το πολύ 8 παρά, για να καταφέρει να πάει στον προορισμό του ,και την ώρα που επιθυμεί, διαφορετικά θα είναι δύσκολο έως αδύνατον να πάει εκεί που θέλει και την ώρα που θέλει. Κάτι δηλαδή σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ..όποιος προλάβει...Αν πάλι το ραντεβού ακυρωθεί σε λιγότερο από δύο ώρες που είναι κανονισμένη η μεταφορά, τότε για ένα μήνα υπάρχει τιμωρία με περιορισμό στην χρησιμοποίηση των mini bus.Στα λεωφορεία του Δήμου, το τελευταίο δρομολόγιο είναι ακόμα πιο νωρίς, στις 8 το βράδυ ενώ τα σαββατοκύριακα και τις αργίες δεν λειτουργούν. Πιστεύω πως γίνεται κατανοητό, ότι οι παραπάνω όροι λειτουργίας, είναι προσβλητικοί για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τις προαναφερθείσες ελλείψεις στην προσβασιμότητα και τα μέσα μεταφοράς, τους περιορισμούς και τις στερήσεις που υφίστανται οι άνθρωποι με αναπηρίες, είναι φανερό ότι ζουν και βιώνουν καθημερινά καθεστώς βίας και καταπίεσης. Στερούνται βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών. Όλοι οι υπόλοιποι πολίτες έχουν το δικαίωμα και την ελευθερία ανεξαρτήτου ώρας, ακύρωσης ραντεβού να κινούνται και να μετακινούνται με τα μέσα μεταφοράς όποτε θέλουν, μόνο στους πολίτες με αναπηρία υπάρχουν αυτοί οι απαγορευτικοί και άκρως περιοριστικοί όροι. Όλη αυτή η κατάσταση αποκλεισμού έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με ότι ισχυρίζεται το άρθρο 4 του Συντάγματος:’’ Ότι όλοι οι Έλληνες Ελληνίδες πολίτες είναι ίσοι’’. Πολλές φορές αναρωτιέμαι άραγε ποιος ή ποιοι να είναι οι λόγοι που μια κοινωνία φέρεται τόσο σκληρά σε ένα μέρος της, σε μια δική της κοινωνική ομάδα/μειονότητα.Είναι η έλλειψη Παιδείας την οποία επικαλούμαστε συνήθως για να αιτιολογήσουμε τέτοιες βάρβαρες και μεσαιωνικές συμπεριφορές; Ο κ.Βέβηλος (κλινικός ψυχολόγος),υποστηρίζει ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα προάγει το ατομιστικό ανθρώπινο μοντέλο, και προετοιμάζει αυριανούς ''εγωκεντρικούς'' ενήλικες . Είναι η απουσία εκείνων των ανθρώπινων αξιών που συνιστούν αυτό που ονομάζουμε Πολιτισμό; Γιατί Πολιτισμός δεν είναι μόνο οι άφθονες πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στη χώρα μας. Είναι και η συνολική καθημερινή στάση ζωής μας και οι συμπεριφορές μας που οφείλουμε να έχουμε ως πολίτες. Θα προτιμήσω να μην απαντήσω μα να αφήσω μετέωρο το ερώτημα , για να σκεφτεί ή να προβληματιστεί σ’αυτό ο καθένας/η καθεμία που θα ενημερωθεί για την καθημερινή ζωή των συμπολιτών του/της με αναπηρία και ίσως δώσει τη δική του απάντηση, συμβάλλοντας έτσι από την πλευρά του στο μέτρο του δυνατού στην βελτίωση των συνθηκών ζωής τους.

'Η ζωή είναι αγρίως απίθανη'' έγραψε στο τελευταίο βιβλίο της η συγγραφέας Μ.Καραπάνου .Θα πρόσθετα στα λόγια της ,πόσο ‘’αγρίως απίθανη ‘’μπορούν να κάνουν πολλές φορές οι άνθρωποι τις ζωές των συνανθρώπων τους.

‘’Χωρίς περίσκεψιν,χωρίς λύπην,χωρίς αιδώ,τείχη μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.. ’’ ( από το ποίημα Τείχη του Κ.Καβάφη)

Φανή Αθανασιάδου

KEEP Clear of WheelChair Ramps - Ράμπες για ΑΜΕΑ

2010-06-16T03:14:00.000+03:00

Ναοί...πολιτισμού..;

2010-04-25T13:21:00.002+03:00

Διαφορετικοι τοποι στην ιδια πόλη της Θεσσαλονίκης δηλώνουν τι?Πάντως όχι γνώση και πολιτισμό,όπως θέλουν να πείσουν πως αυτό κάνουν με τις εκδηλώσεις τους.Μπορώ να πω τα πάντα και να εκφραστώ όπως θέλω απόψε,ναι απόψε δικαιούμαι τα πάντα,εδώ και τώρα,όχι μετά και ύστερα και κάποια άλλη στιγμή..απόψε με κλείσαν από παντού..απόψε με πνίγουν,θα μπορούσα να ουρλιάξω να βρίσω να καταστρέψω τα πάντα ότι βρω μπροστά μου..απόψε μυρίζω Νταχάου και ψοφίμια,βρωμιά και δυσωδία..αυτό μυρίζω στην πόλη μου..τρεις τόποι με απέκλεισαν και ήρθε το μαντάτο την ίδια στιγμή .απροσπέλαστοι…απροσπέλαστοι..απροσπέλαστοι..τι εφιάλτης! διάγω Νταχάου απόψε..εκεί είμαι..εκεί με ρίξαν,ο πολιτισμός και η..γνώση τους..να φτύσω ξανά και ξανά..οι γραμματείς και Φαρισαίοι..ουαι υμίν σκαλιά σκαλιά σκαλιά..και σίδερα σίδερα σίδερα μόνο σίδερα γύρω μου μέσα μου με πνίγουν απόψε..
Πολιτισμό κάνουν..γνώση πουλάνε,χαμηλώστε τουλάχιστον τη μουσική σας απόψε..να ακουστούν οι κραυγές..

Νομοθετικές ρυθμίσεις για την προσβασιμότητα κοινόχρηστων χώρων για πολίτες με αναπηρία

2010-03-26T21:15:00.004+02:00

Είμαι σίγουρη πως προφανώς μέσω κάποιου δικηγόρου τους ενημερώθηκαν οι ένοικοι της πολυκατοικίας για την ψήφιση των νομοθετικών αυτών ρυθμίσεων ,γι'αυτό και παρ'ολο το μαίνος που είχαν δεν μπόρεσαν να μου ξηλώσουν την ράμπα απ'την είσοδο αν και πολύ θα το ήθελαν..

Ειδικές ρυθμίσεις για την εξυπηρέτηση ατόμων με αναπηρία σε κοινόχρηστους χώρους των οικισμών που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών.

Α. Εγκρίνονται οι προδιαγραφές που εφαρμόζονται για τη διαμόρφωση ή ανακατασκευή των κοινοχρήστων χώρων των οικισμών, που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών για να εξυπηρετήσουν και άτομα με αναπηρία, όπως στα ακόλουθα άρθρα:Άρθρο 1
ΠΡΟΣΒΑΣΙΜOΤΗΤΑ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ

Οι κοινόχρηστοι χώροι εντός των πόλεων και οικισμών που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών όπως πλατείες, άλση, πεζόδρομοι, πεζοδρόμια, εν γένει στάσεις και αποβάθρες μέσων μαζικής μεταφοράς διαμορφώνονται ή ανακατασκευάζονται έτσι ώστε να εξασφαλίζεται σε αυτούς η δυνατότητα πρόσβασης και ατόμων με αναπηρία.

Η πλήρης προσβασιμότητα εξασφαλίζεται με τη δημιουργία επιπέδων κίνησης οριζοντίων ή χαμηλής κλίσης και επαρκούς πλάτους σύμφωνα με τα οριζόμενα στα
επόμενα άρθρα.

Σε πεζοδρόμια και σε πεζοδρόμους του μη βασικού δικτύου πεζοδρόμων, εφόσον η μορφολογία του εδάφους δεν επιτρέπει τη δυνατότητα δημιουργίας πλήρως προσβάσιμων χώρων κίνησης για άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο, εξασφαλίζεται η προσβασιμότητα για τις λοιπές κατηγορίες χρηστών.

Επιτρέπεται να κατασκευάζονται, σε συνδυασμό πάντοτε με κλίμακες, κοινόχρηστοι ανελκυστήρες και αναβατόρια ή άλλου τύπου μηχανισμοί, με ελάχιστες εσωτερικές διαστάσεις πλάτους 1,10μ. και μήκους 1,40μ. και ελεύθερο άνοιγμα εισόδου στη μικρότερη διάσταση 0,85μ.

Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η κατασκευή μιας μεμονωμένης βαθμίδας σε οποιοδήποτε σημείο των κοινοχρήστων χώρων.

Σε όλες τις κλίμακες που κατασκευάζονται σε υπαίθριους χώρους επιβάλλεται η τοποθέτηση συνεχών πλαϊνών χειρολισθήρων και στις δύο πλευρές αυτών, σε δύο ύψη (0,70μ. και 0,90μ.) μετρούμενα από το πάτημα των βαθμίδων κατακόρυφα από την ακμή της βαθμίδας.

Σε περιπτώσεις κλιμάκων πλάτους άνω των 3,60μ. εκτός από τους πλαϊνούς χειρολισθήρες τοποθετούνται και ενδιάμεσοι διπλοί χειρολισθήρες.

Άρθρο 2
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ ΟΔΕΥΣΗΣ ΠΕΖΩΝ –ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΥΨΟΣ

Σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους πόλεων και οικισμών, που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών όπως πλατείες, άλση, πεζόδρομοι, πεζοδρόμια, εν γένει στάσεις και αποβάθρες μέσων μαζικής μεταφοράς διαμορφώνονται ή ανακατασκευάζονται έτσι ώστε να εξασφαλίζεται σε αυτούς η δυνατότητα πρόσβασης και ατόμων με αναπηρία.

Η πλήρης προσβασιμότητα εξασφαλίζεται με τη δημιουργία επιπέδων κίνησης οριζοντίων ή χαμηλής κλίσης και επαρκούς πλάτους σύμφωνα με τα οριζόμενα στα
επόμενα άρθρα.

Σε πεζοδρόμια και σε πεζοδρόμους του μη βασικού δικτύου πεζοδρόμων, εφόσον η μορφολογία του εδάφους δεν επιτρέπει τη δυνατότητα δημιουργίας πλήρως προσβάσιμων χώρων κίνησης για άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο, εξασφαλίζεται η προσβασιμότητα για τις λοιπές κατηγορίες χρηστών.

Επιτρέπεται να κατασκευάζονται, σε συνδυασμό πάντοτε με κλίμακες, κοινόχρηστοι ανελκυστήρες και αναβατόρια ή άλλου τύπου μηχανισμοί, με ελάχιστες εσωτερικές διαστάσεις πλάτους 1,10μ. και μήκους 1,40μ. και ελεύθερο άνοιγμα εισόδου στη μικρότερη διάσταση 0,85μ.

Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η κατασκευή μιας μεμονωμένης βαθμίδας σε οποιοδήποτε σημείο των κοινοχρήστων χώρων.

Σε όλες τις κλίμακες που κατασκευάζονται σε υπαίθριους χώρους επιβάλλεται η τοποθέτηση συνεχών πλαϊνών χειρολισθήρων και στις δύο πλευρές αυτών, σε δύο ύψη (0,70μ. και 0,90μ.) μετρούμενα από το πάτημα των βαθμίδων κατακόρυφα από την ακμή της βαθμίδας.

Σε περιπτώσεις κλιμάκων πλάτους άνω των 3,60μ. εκτός από τους πλαϊνούς χειρολισθήρες τοποθετούνται και ενδιάμεσοι διπλοί χειρολισθήρες.

Άρθρο 2
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ ΟΔΕΥΣΗΣ ΠΕΖΩΝ –ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΥΨΟΣ

Σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους πόλεων και οικισμών, που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών, επιβάλλεται ελεύθερη ζώνη όδευσης πεζών, που χρησιμοποιείται για τη συνεχή, ασφαλή και ανεμπόδιστη κυκλοφορία κάθε κατηγορίας χρηστών, με απαραίτητο
ελάχιστο πλάτος 1,50μ. (του κρασπέδου μη συνυπολογιζόμενου) ελεύθερο από κάθε είδους σταθερό ή κινητό εμπόδιο και μέγιστη αποδεκτή εγκάρσια κλίση 2%.

Οποιαδήποτε εξυπηρέτηση όπως σήμανση, φύτευση, αστικός εξοπλισμός απαγορεύεται να τοποθετείται εντός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών. Στην περίπτωση υφιστάμενων πεζοδρομίων πλάτους μικρότερου από 1,50μ. η ζώνη αυτή καταλαμβάνει όλο το πλάτος του πεζοδρομίου.

Πλάτη μικρότερα από 0,70μ. αποφεύγονται ως μη εξυπηρετούντα άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο. Σε όλο το μήκος της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών επιβάλλεται πραγματικό ελεύθερο ύψος όδευσης πεζών ίσο με 2.20μ. απολύτως ελεύθερο από οποιοδήποτε εμπόδιο (μαρκίζες, επιγραφές, σημάνσεις, πινακίδες, κλαδιά δέντρων, τέντες κ.λπ.)

Στους πεζοδρόμους και μέχρι κλίσεως 20%, προβλέπεται ελεύθερη ζώνη με ελάχιστο πλάτος 3,50μ για την προσπέλαση και εξυπηρέτηση οχημάτων εκτάκτου ανάγκης όπως πυροσβεστικά, ασθενοφόρα, οχήματα μεταφοράς ατόμων με αναπηρία κ.λπ. που παραμένει ακάλυπτη καθ’ύψος σε όλο το μήκος και το πλάτος της.

Άρθρο 3
ΟΔΗΓΟΣ ΟΔΕΥΣΗΣ ΤΥΦΛΩΝ

Για την ασφαλή διακίνηση των ατόμων με προβλήματα όρασης επιβάλλεται η κατασκευή οδηγού όδευσης τυφλών που αποβλέπει στην καθοδήγησή τους σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους πόλεων και οικισμών, που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών. Ο οδηγός όδευσης τυφλών κατασκευάζεται με πλάτος 0,30μ έως 0,60μ εντός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών και στις ειδικές θέσεις που αναφέρονται κατωτέρω, συνίσταται δε από λωρίδες επίστρωσης, διαφορετικής υφής και χρώματος από το υπόλοιπο δάπεδο της ζώνης.

Για την κατασκευή του οδηγού όδευσης τυφλών χρησιμοποιούνται τετράγωνες πλάκες αντιολισθηρές, πλευράς 0,30μ. ή 0,40μ. όπως παρακάτω, και σύμφωνα με τα σχεδιαγράμματα που συνοδεύουν την απόφαση αυτή:
α) Ριγέ με πλατιές και αραιές ρίγες, τύπου Α: “ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ”, οι οποίες τοποθετούνται με
τις ρίγες παράλληλα με τον άξονα της κίνησης για να κατευθύνουν τα άτομα με προβλήματα όρασης στην πορεία τους.
Οι πλάκες αυτές τοποθετούνται εντός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών, εφόσον αυτή έχει πλάτος ίσο ή μεγαλύτερο του 1,50μ. Επιστρώνονται ευθύγραμμα και σε απόσταση 0,50 μ. κατ’ ελάχιστον από τη ρυμοτομική γραμμή ή προεξοχή κτηρίου σε ύψος μικρότερο των 2,20μ. Η ίδια απόσταση κρατείται και από οποιοδήποτε άλλο εμπόδιο ή εξοπλισμό του χώρου.

β) Φολιδωτές με έντονες φολίδες τοποθετημένες σε τετράγωνο κάναβο με διάταξη διαγώνια προς την κίνηση των πεζών, χρώματος κίτρινο και πλάτους πάντα 0,30μ., τύπου Β: “ΚΙΝΔΥΝΟΣ”, οι οποίες τοποθετούνται για να προειδοποιήσουν τα άτομα με προβλήματα στην όραση για ενδεχόμενο κίνδυνο.
Αυτές οι πλάκες τοποθετούνται υποχρεωτικά:
− στην αρχή και στο τέλος κεκλιμένων επιπέδων (ραμπών) και κλιμάκων, καθ’ όλο το πλάτος αυτών και σε απόσταση 0,30μ. από τη συμβολή της ράμπας με τα οριζόντια επίπεδα ή την ακμή της πρώτης και τελευταίας βαθμίδας. Ειδικά στις ράμπες των πεζοδρομίων, τοποθετούνται μόνο στην απόληξη των ραμπών στην πλευρά προς το οδόστρωμα σε επαφή με το υποβαθμισμένο κράσπεδο, καθ’όλο το πλάτος των αντίστοιχων διαβάσεων. Το ίδιο εφαρμόζεται και στις διαχωριστικές νησίδες κυκλοφορίας.
− καθ’ όλο το πλάτος του ανοίγματος θυρών ανελκυστήρων, σε όλες τις στάθμες, σε απόσταση τουλάχιστον 0,30μ. από το άνοιγμα της θύρας
− κατά μήκος όλων των αποβάθρων σταθμών λεωφορείων, τρένων, μετρό, τραμ και προβλητών λιμένων και παραλιακών εν γένει διαμορφώσεων, σε απόσταση 0,50μ. από την ακμή των αποβάθρων.

γ) Φολιδωτές με πυκνότερες και λιγότερο έντονες φολίδες τοποθετημένες σε τετράγωνο κάναβο με διάταξη παράλληλα προς την κίνηση, τύπου Γ: “ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ” οι οποίες τοποθετούνται στα σημεία αλλαγής κατεύθυνσης των πλακών τύπου Α.

δ) Ριγέ με στενές και πυκνές ρίγες τύπου Δ: «ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ» οι οποίες τοποθετούνται για να οδηγήσουν τα άτομα με προβλήματα όρασης
σε σημεία εξυπηρετήσεων (στάσεις μέσων μαζικής μεταφοράς, τηλεφωνικοί θάλαμοι, ειδικές απτικές σημάνσεις για άτομα με προβλήματα όρασης κ.λπ.) ή και σε εισόδους παρακειμένων υπηρεσιών του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Όπου υπάρχει οδηγός όδευσης τυφλών από πλάκες τύπου Α−ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ, μία τέτοια πλάκα Τύπου Δ–ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ, τοποθετείται δίπλα από αυτόν, με τις ρίγες πάντα κάθετα στην πλάκα όδευσης, προς την πλευρά της εξυπηρέτησης. Όπου δεν υπάρχει οδηγός κατεύθυνσης τέτοιες πλάκες Τύπου Δ – εξυπηρέτηση, τοποθετούνται με τις ρίγες πάντα κάθετα στην κίνηση σε όλο το πλάτος του πεζοδρομίου και μέχρι την είσοδο της υπηρεσίας ή το σημείο εξυπηρέτησης. Με πλάκες τύπου Δ, με τις ρίγες κάθετα στον άξονα της κίνησης, επιστρώνονται και τα κεκλιμένα επίπεδα (ράμπες, σκάφες) όπου αυτά κατασκευάζονται, όπως σε διαβάσεις, νησίδες.

Γενικά για τον οδηγό τυφλών ισχύουν τα παρακάτω:
− Οι πλάκες μπορούν να κατασκευαστούν από διάφορα υλικά, ανάλογα με την πραγματοποιούμενη διαμόρφωση, είναι όμως υποχρεωτική η διαστασιολόγησή τους και το ανάγλυφο της τελικής επιφάνειάς τους σύμφωνα με τα συνημμένα σχέδια, καθώς και η χρήση του κίτρινου χρώματος για τις πλάκες κινδύνου.
− Σε κάθε περίπτωση αποφεύγεται η διέλευση του οδηγού όδευσης τυφλών από φρεάτια Οργανισμών Κοινής Ωφελείας. Όπου αυτό δεν είναι δυνατό, μετά από έγκριση του Οργανισμού Κοινής Ωφελείας, το μεταλλικό κάλυμμα του φρεατίου επιστρώνεται με τις ειδικές πλάκες του οδηγού όδευσης τυφλών, διαφορετικά ο οδηγός διακόπτεται και συνεχίζεται μετά από το φρεάτιο. Σε περιπτώσεις χώρων όπου η επίστρωση αποτελείται από «πατημένο» χώμα ή άλλα παρόμοια υλικά καταβάλλεται κάθε προσπάθεια ώστε η καθοδήγηση των ατόμων με προβλήματα όρασης να διασφαλίζεται με οποιοδήποτε πρόσφορο μέσο όπως χρήση εντοπίσιμων στοιχείων κατά μήκος της διαδρομής, ηχητικοί σηματοδότες.

Άρθρο 4
ΚΕΚΛΙΜΕΝΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Κατά τη διαμόρφωση των κοινόχρηστων χώρων οι υψομετρικές διαφορές καλύπτονται με κεκλιμένα επίπεδα (ράμπες) κίνησης πεζών, τα οποία είναι συνεχή, χωρίς αναβαθμό στην απόληξη, με κλίση μέχρι 5% και πλάτους τουλάχιστον 1,50μ. Ειδικότερα στα σημεία που επιβάλλεται σύνδεση της στάθμης του πεζοδρομίου με τη στάθμη του οδοστρώματος, κατασκευάζονται εγκαρσίως του πεζοδρομίου κεκλιμένα επίπεδα με πλάτος τουλάχιστον 1,50μ ή ίσο με το πλάτος της διάβασης πεζών. Σε περίπτωση πεζοδρομίων μικρού πλάτους κατασκευάζονται κεκλιμένα επίπεδα παράλληλα προς τον άξονα της κίνησης, καταλαμβάνουν όλο το πλάτος των πεζοδρομίων και καταλήγουν σε υποβιβασμό της γωνίας στη διασταύρωση των δύο οδών. Όπου τεχνικά δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί κλίση της ράμπας πεζοδρομίου μέχρι 5% ή ο υποβιβασμός του πεζοδρομίου, επιτρέπεται μέγιστη κλίση της ράμπας μέχρι 8%.
Στο σημείο συνάντησης του κρασπέδου της ράμπας και του οδοστρώματος δεν πρέπει να δημιουργείται έστω και ελάχιστη υψομετρική διαφορά. Στις περιπτώσεις διαβάσεων οι ράμπες των πεζοδρομίων κατασκευάζονται πάντα η μία απέναντι στην άλλη.
Νησίδες με πλάτος μικρότερο των 3,00μ. στα σημεία των διαβάσεων διακόπτονται για πλάτος ίσο με το πλάτος των διαβάσεων και οπωσδήποτε όχι μικρότερο των 2,50 μ. ώστε η διάβαση από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο να γίνεται ισόπεδα. Η αρχή και το τέλος της νησίδας σε όλο το πλάτος της διάβασης χαρακτηρίζονται με τις πλάκες, τύπου Β: “ΚΙΝΔΥΝΟΣ”.

Άρθρο 5
ΕΠΙΣΤΡΩΣΕΙΣ ΔΑΠΕΔΩΝ

Οι επιστρώσεις δαπέδων εξωτερικών κοινόχρηστων χώρων διασφαλίζουν επιφάνειες ισόπεδες, συνεχείς, σταθερές, αντιολισθηρές, και έχουν επιμελές αρμολόγημα. Γενικά απαγορεύεται να έχουν ανάγλυφες εσοχές και εξοχές που επιβαρύνουν τη βάδιση και την κύλιση του αναπηρικού αμαξιδίου.

Απαγορεύεται η τοποθέτηση εσχαρών εντός του οδηγού όδευσης τυφλών, ενώ όπου χρησιμοποιούνται εσχάρες (εκτός οδηγού όδευσης τυφλών) είναι ισόπεδες με το παρακείμενο δάπεδο και οι ράβδοι τους πρέπει να δημιουργούν πυκνό πλέγμα με κενά μικρότερα του ενός εκατοστού (0,01μ.).

Λάκκοι φύτευσης δέντρων καλύπτονται υποχρεωτικά ισόπεδα με σχάρα, τα στοιχεία της οποίας δημιουργούν πυκνό πλέγμα με κενά μικρότερα του 0,01μ. Εκτός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών είναι δυνατό αντί της κάλυψής τους να οριοθετούνται με περίζωμα ύψους τουλάχιστον δέκα εκατοστών (0,10)μ.

Άρθρο 6
ΑΣΤΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

Ο εξοπλισμός των κοινοχρήστων χώρων που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών όπως παγκάκια, κάλαθοι αχρήστων, κάδοι απορριμμάτων, περίπτερα, πινακίδες πληροφόρησης, επίστυλα φωτιστικά, τηλέφωνα, στάσεις λεωφορείων, γραμματοκιβώτια, προστατευτικά εμπόδια, αυτόματα μηχανήματα ανάληψης χρημάτων, τοποθετούνται υποχρεωτικά εκτός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών και κατασκευάζονται πάντα με στρογγυλεμένες ακμές.
Ομοίως και η φύτευση δέντρων πραγματοποιείται πάντα εκτός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών. Προεξέχοντα στοιχεία όπου επιτρέπεται βάσει της υπάρχουσας νομοθεσίας η ύπαρξή τους σε ύψος μικρότερο των 2,20 μ. όπως ανηρτημένοι τηλεφωνικοί θάλαμοι, γραμματοκιβώτια, πάντοτε προβάλλονται και σημειώνονται επί του δαπέδου με υπερύψωση αυτού κατά 0,10μ.
Απαγορεύεται η τοποθέτηση κιγκλιδωμάτων, στύλων και πάσης φύσεως εμποδίων κάθετα προς την πορεία κίνησης των πεζών. Κατ΄ εξαίρεση υφιστάμενες κλίμακες υπογείων οριοθετούνται στα πλαϊνά τους όρια με κιγκλίδωμα με στρογγυλεμένες ακμές.
Η χρήση προστατευτικών εμποδίων της κίνησης των πεζών κατά μήκος των πεζοδρομίων επιτρέπεται μόνο εφόσον αυτά κατασκευάζονται από στοιχεία με στρογγυλεμένες ακμές σε μορφή Π ή κιγκλιδώματος με ύψος 0,80μ και μέγιστο μήκος 1,50μ. με απόσταση μεταξύ τους 1,00μ. και με επιπλέον οριζόντιο στοιχείο στα 0,10μ. από το δάπεδο για να είναι εντοπίσιμα από άτομα με προβλήματα όρασης.

Άρθρο 7
ΧΩΡΟΙ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Στους κοινόχρηστους χώρους στους οποίους προβλέπεται η κατασκευή χώρων στάθμευσης κοινής χρήσης προβλέπονται ειδικές θέσεις για τα οχήματα των ατόμων με αναπηρία, σε ποσοστό 5% επί του συνόλου των προβλεπόμενων θέσεων, με ελάχιστο αριθμό τη μία θέση. Το ελάχιστο πλάτος των ειδικών αυτών θέσεων καθορίζεται σε 3,50μ. Από τις ειδικές αυτές θέσεις μία (1) τουλάχιστον ικανοποιεί απαιτήσεις στάθμευσης αναπηρικών οχημάτων τύπου VAN ή πρόσβασης σε όχημα από το πίσω μέρος με ελάχιστες απαιτούμενες διαστάσεις 4,50μΧ6,60μ. Στο τμήμα που προβλέπονται οι ειδικές θέσεις οχημάτων ατόμων με αναπηρία προβλέπεται η κατάλληλη σύνδεση της στάθμης του χώρου στάθμευσης με τυχόν παρακείμενο πεζοδρόμιο με κεκλιμένο επίπεδο.
Οι ειδικές θέσεις στάθμευσης σημαίνονται επί εδάφους και επί στύλου με το Διεθνές Σύμβολο Πρόσβασης.

Άρθρο 8
ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

1.− Από τη δημοσίευση της παρούσας απόφασης όλοι οι φορείς (Ο.Τ.Α. α΄ και β΄ βαθμού, Οργανισμοί Κοινής Ωφελείας κ.λπ.) που παρεμβαίνουν με προγράμματα στους κοινόχρηστους χώρους κυκλοφορίας πεζών οφείλουν να εφαρμόζουν τις προβλεπόμενες από την παρούσα προδιαγραφές και να διευκολύνουν τη μετακίνηση των εγκαταστάσεών τους κατά την εκτέλεση έργων ανάπλασης κοινοχρήστων χώρων.
2.− Η με αρ. 52488/16−11−2001 απόφαση Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (ΦΕΚ 18Β’ 15−1−2002) καταργείται.

Άρθρο 9
Η ισχύς της παρούσας απόφασης αρχίζει από τη δημοσίευση της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως μαζί με συνοδεύοντα οκτώ (8) σχέδια.

Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 2009

H ΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ

Το παραπάνω κείμενο αναδημοσιεύθηκε από τον ιστοχώρο disabled.gr

Σαν βγω απ'αυτή τη φυλακή..*

2010-03-18T18:57:00.005+02:00

*Τον συνοδευτικό τίτλο της φωτογραφίας με την ράμπα,τον δανείστηκα από το τόσο αντιπροσωπευτικό -για μένα-και όχι μόνο,αγαπημένο τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου''Δημοσθένους λέξις''

Οναρ γαρ..

2010-03-03T19:13:00.003+02:00

Πάλευε με τα όνειρα της…
Σχημάτιζε τις λέξεις σαν νάταν κομμάτια από ένα πάζλ,χωρίς γωνίες,αλλά γεμάτο αγωνίες.
''To καρότσι μου δε χωρά πουθενά''επανέλαβε.
Ήταν το σύνθημα για να μπορέσει να ανοίξει την πόρτα που της αντιστεκόταν ακόμα.
Τι παράξενο!
Η μοναδική πόρτα που άνοιγε μόνο από μέσα-κάποιος άλλος κρατούσε τα κλειδιά-αυτό ήταν βέβαιο, κι’αυτή δεν μπορούσε να κάνει τίποτα,απ’το να επαναλαμβάνει το σύνθημα και να περιμένει.
Για την επόμενη στάση λοιπόν,ας προετοιμαζόταν ανάλογα να περιφέρει τον εαυτό της προς άγραν επιτυχίας,στους διάφορους οίκους ανθρώπινης ενοχής.

Το αυγό του φιδιού

2010-02-17T18:47:00.003+02:00

Δανείστηκα τον τίτλο αυτής της ανάρτησης από την ομώνυμη ταινία του Ινγκμαρ Μπέργκμαν.
Εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί το θέμα της ράμπας που όπως είχα γράψει σε άλλη προηγούμενη ανάρτηση μου,είχα τοποθετήσει στην είσοδο της πολυκατοικίας που διαμένω για να γίνει προσβάσιμη.Η φίλη του μπλογκ Αικατερίνη Τεμπέλη με το ενδιαφέρον της μου έδωσε το έναυσμα να επανέλθω στην ιστορία της ράμπας.Οχι πως κάποια στιγμή δε θα τόκανα απλά το καθυστερούσα για δύο λόγους.Ο πρώτος ήταν ότι όσο και να περίμενα ή νάμουν προετοιμασμένη για αντιδράσεις είναι τελείως διαφορετικά να βρεθείς στη θέση ενός διωκόμενου ανθρώπου.Τότε όλα ή σχεδόν όλα ανατρέπονται μέσα σου αλλά και γύρω σου,συναισθήματα,πιστεύω εμπιστοσύνη ..και χρειάζεσαι χρόνο να ''απορροφήσεις''τόσες αλλαγές και να τις αποδεχτείς να τις επεξεργαστείς.
Τώρα μπορώ να καταλάβω ακόμα και την υπεράσπιση ενός ανθρώπινου δικάιώματος με την ίδια σου τη ζωή.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ήθελα να ''αποστασιοποιηθώ''όσο αυτό είναι εφικτό και να παρατηρήσω να περιγράψω πιο ψύχραιμα όσα συνέβησαν όχι σαν άμεσα αλλά σαν έμμεσα ενδιαφερόμενη.
Πάντα πίστευα πως η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει με προκατάληψη τα άτομα με αναπηρία.Αυτή ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσα.Προκατάληψη.Και απέφευγα συστημαικά και συνειδητά την πολυχρησιμοποιούμενη λέξη ''ρατσισμός''.Ομως μετά τα όσα διαδραματίστηκαν και ακόμη δεν έχουν λάβει τέλος σε σχέση με την τοποθέτηση της ράμπας,λέω πια με βεβαιότητα ότι η ελληνική κοινωνία είναι βαθύτατα ρατσιστική και συντηρητική.Και βέβαια απίστευτα υποκριτική.Είμαι σίγουρη ότι οι ένοικοι της πολυκατοικίας που με απείλησαν φώναζαν και ωρύονταν χτυπώντας με γροθιές την εξώπορτα του διαμερίσματος μου,που μέσα στην υστερία τους χρησιμοποιούσαν γελοίες δικιολογίες ,όπως π.χ.ότι κινδυνεύουν οι περιουσίες τους από τη ράμπα,ότι δεν..μπορούν να τη διαβούν με..τακούνια ,ότι..ότι..ότι..,θάναι διαχρονικά οι ίδιοι που σε μια άλλη εποχή θάταν οι καταδότες με την χαρακτηριστική μαύρη κουκούλα στην Κατοχή, ή μέλη της Κου κουξ κλαν που με χαρά και ευχαρίστηση θα καίγαν θα σκοτώναν.Αρκεί να εξαφανίζαν ότι το..ενοχλητικό. Κρυμμένοιόμως πάντα καλά κάτω από στολές,μάσκες ή φορεσιές-όπως στη σημερινή εποχή -των ευυπόλυπτων και υπεράνω πάσης υποψίας πολιτών.
Μεγάλη και βαθύτατη η κρίση της ελληνικής κοινωνίας με το είδωλο της νάναι ένας σπασμένος σε πολλά κομμάτια καθρέφτης που το παζλ της επανασυγκόλησης του γίνεται με τα κομμάτια του να τοποθετούνται λανθασμένα,ώστε το πρόσωπο που καθρεφτίζεται νάναι τρομακτικά και αποκρουστικά παραμορφωμένο.Να΄απέχει πολύ από αυτό που εννοούμε ΑΝΘΡΩΠΟ.. Αλλοίμονο μας..

Διαφορετικό

2010-01-26T17:40:00.002+02:00

Διαφορετικό/
Καμμία σχέση με το όλον/
Ελλειπτικό/
Οσο η διάρκεια της τροχιάς γύρω από τον εαυτό της,
ή γύρω από τους άλλους/
Ανάλογο, ή μάλλον αντιστρόφως ανάλογο/
Σε σχέση με το όμοιο,το ίδιο το απαράλλαχτο/
Μοναδικό,ξεχωριστό/
Ισως και γι'αυτό ανόμοια αποδεκτό από το σύν(ολο).

Απολογισμός-Καινούργιος χρόνος-και η ιστορία μιας ράμπας

2010-01-14T16:52:00.002+02:00

Συνήθως,όταν πλησιάζει το τέλος μιας χρονιάς και ετοιμαζόμαστε για τον ερχομό της επόμενης,παρατηρείται''συνωστισμός''από συνεχείς αφίξεις τραίνων-μνήμης στη σκέψη μας φορτωμένων με γεγονότα που συνέβησαν και σημάδεψαν περισσότερο ή λιγότερο τις ζωές μας και τις ζωές των γύρων μας.Τότε είτε το θέλουμε είτε όχι μπαίνουμε στη διαδικασία του απολογισμού.Φέτος παρ'όλη την επιμονή των σκέψεων μου,αντιστάθηκα δε θέλησα να κάνω απολογισμούς,ένοιωσα όμως την ανάγκη ή ίσως και λίγο ερήμην μου βρέθηκα στον χώρο των συγκρίσεων.Ετσι μου δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσω την αντιφατικότητα μέρους της ελληνικής κοινωνίας να επισημάνω κάποιες αμυδρά βελτιωμένες συμπεριφορές προς τους ανθρώπους με αναπηρία,αλλά και να σοκαριστώ από την αγριότητα και την επιθετικότητα που κρύβει καλά στα σπλάχνα της και την ξερνά μόλις θιγούν τα κακώς κείμενα της.
Παραμονές των γιορτών κινήθηκα περισσότερο με το αναπηρικό αμαξίδιο μου στους δρόμους και τα μαγαζιά.Αυτό που παρατήρησα μα και εισέπραξα ήταν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό σε σύγκριση με άλλες χρονιές,οι άνθρωποι ήταν πιο ευγενικοί και εξοικιωμένοι με την εικόνα της αναπηρίας.Στους δρόμους τα πιο πολλά αυτοκίνητα σταματούσαν να περάσουμε,ενώ στο ταμείο πιστεύοντας ότι περιμένω τη σειρά μου,δεν μπαίναν αυθαίρετα και αγενώς μπροστά μου.Παλιότερα τέτοια θετικά δείγματα δεν υπήρχαν και γι'αυτό ξεχώρισε και φάνηκε αυτή η διαφορά.Αντίθετα στην πολυκατοικία που μένω-όπως είχα προαναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση μου-,αρχές του Δεκέμβρη τοποθέτησα ράμπα στην είσοδο για την προσβάσιμη μετακίνηση μου.Το αποτέλεσμα ήταν πως μέχρι τις ημέρες των γιορτών οι ένοικοι μου είχαν κηρύξει ''πόλεμο''.Φωνές,απειλές,εκβιασμοί''με το γάντι''και άλλες διάφορες εκδήλώσεις τέτοιου τύπου..βέβαια η ράμπα παραμένει ακόμη εκεί..και θα παραμείνει γιατί είναι η έμπρακτη απόδειξη ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος και η παρουσία της συμβολίζει και την υπεράσπιση ατομικών ελευθεριών.
Ετσι η ιστορία της ράμπας δεν συνοδεύτηκε με την χρυσόσκονη των παραμυθιών των γιορτών.Ομως στην εκδήλωση -αφιέρωμα που είχαμε στον Γιάννη Ρίτσο τα λόγια του που διάβασα από το καπνισμένο τσουκάλι τάνοιωσα τόσο πολύ και τα βρήκα τόσο μα τόσο επίκαιρα..Παραθέτω παρακάτω αυτό το απόσπασμα από την ποιητική του συλλογή:

.. '' Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα,
ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ' τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα
αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί
να δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό.
Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια
βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία. Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω
για να με πιστέψουν, να πουν:" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το 'χουμε
μαζί μας και το ξέρουμε. Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις.
Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική
δουλειά της κατοχής. Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ' το φόβο και πάνω
απ' τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις
διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος.
Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα, γραμμένα
στο κουτί των τσιγάρων ή σ' ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα
του σακακιού μας. Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ' το θάνατο.
Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα. Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα
τα απλά λόγια , από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια μεγαλώνει
το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε...''

Χριστουγεννιάτικο

2009-12-22T12:47:00.002+02:00

Θα 'ναι η οριστική ρήξη
ένα μειδίαμα στο πρόσωπο
ράγισμα στο γυαλί
ένας απρόσκλητος επισκέπτης
ανήμερα τα Χριστούγεννα
μεσ’τις ημέρες των γιορτών
να γνέφει με το χέρι του
πως όλα εδώ τελειώσανε
πως πρέπει να ψάξουμε
γι' άλλη γη
γι' άλλα μέρη
να μείνουμε εκεί,
να μεγαλώσουμε
και ίσως κάποτε
ν’ αγαπηθούμε ξανά.

Εύχομαι σε όλους/όλες τους/τις φίλους/φίλες Καλές γιορτές με αγάπη και κοινωνική αλληλεγγύη.Θα επανέλθω εντός των ημερών με μια αληθινή ιστορία για την περιπέτεια μιας ράμπας(η ιστορία θάχει όλα τα συστατικά όπως ένα παραμύθι,και κακούς και μέτριους και υποκριτές..τους καλούς ψάχνω ακόμα..)

Για μας ο δρόμος είναι δρόμος-Παγκόσμια μέρα ατόμων με αναπηρία

2009-12-03T11:43:00.003+02:00

Είχα αναφερθεί και στην περσινή αντίστοιχη για την σημερινή μέρα ανάρτηση μου,ότιη Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με αναπηρία,θα πρέπει νάναι μια ''στάση''για συλλογισμούς,επισημάνσεις ως προς τα μεγάλα κενά που υπάρχουν επειδή πολλά δεν έχουν γίνει.Νάναι μια μέρα για απολογισμό και αποφάσεις, αλλά και αφετηρία για αγώνα απόκτησης-επιτέλους- των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δικαιούνται αλλά δεν έχουν όπως οι υπόλοιποι πολίτες αυτής της χώρας.
Ακόμα η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τους πολίτες με αναπηρία με προκατάληψη,φόβο,πολλές φορές και με αμηχανία γιατί υπάρχει ελλειπής γνώση,ενημέρωση αλλά και απουσία Παιδείας.
Σήμερα φιλοξενώ,ένα εξαιρετικό κείμενο μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης της Ελένης Καρασσαβίδου εκπαιδευτικού και πολιτισμικής κοινωνιολόγου,θα σταθώ όμως σε δύο άλλες προσφιλείς για μένα ιδιότητες της,της ακτιβίστριας και της λογοτέχνιδας.Το κείμενο γράφηκε για την σημερινή μέρα.

''Η αυθαίρετη μνήμη είναι το πιο βαθύ ανάλογο της απόλυτης λησμονιάς. Συχνά οι Παγκόσμιες Ημέρες Μνήμης χρησιμοποιούνται με τρόπο που μπορεί να θυμίζει την αξία αυτής της σύγκρισης. Όπως η 18η Νοέμβρη είναι Ημέρα αφιερωμένη Ενάντια στην Ομοφοβία, έτσι και η 3η του Δεκέμβρη είναι Παγκόσμια Ημέρα Αφιερωμένη στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες. Στην διάρκεια των «Παγκόσμιων Ημερών» που έχουν θεσμοθετηθεί, εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εκπομπές και δηλώσεις, σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο πχ, θα φέρουν στο προσκήνιο τα ζητήματά «κάποιων ανθρώπων», στην πλέον χρήσιμη λειτουργία μιας τέτοιας ημέρας. Αλλά, την ίδια στιγμή, θα συντελέσουν σε μια (ημερήσια μάλιστα) εντός μα κι εκτός οθόνης «μιντιοποίηση» του ζητήματος, μειώνοντας τα «όρια» μιας αξίας («ανοχή») κι ενός «κοινωνικού καθήκοντος» («δημιουργική ενσωμάτωση») που θα ’πρεπε να κρατούν όλον τον χρόνο.

Είθισται, άλλωστε, τέτοιες ημέρες Μνήμης, να χρησιμοποιούνται ως διαπραγματευτικά εργαλεία αποδοχής ενός ανάλγητου καθημερινού «παρόντος» ατομικής ιδιώτευσης και θεσμικής αδιαφορίας, μέσα από εύκολες δράσεις αποενοχοποίησης μας απέναντι στον μακρινό ή υποδεέστερο «άλλον», που με τρόμο κοιτάμε κάθε πιθανή μετάλλαξη του σε «άλλον κοντινό». Δεν μπορεί να μας αφορά στ αλήθεια, αφού «θα χαλούσε την γιορτή». Και θα χαλούσε την γιορτή με τον ίδιον τρόπο που οποιαδήποτε αληθινή θέαση του ρημαγμένου προσώπου της Κωνσταντίνας Κούνεβα θα χαλούσε την πέψη σε οποιοδήποτε «γκαλά» βραβεύεται η τάδε «πανέμορφη τιβι περσόνα» ως; «γυναίκα της χρονιάς», σέρνοντας την καλή κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της. Το κέλυφος δεν θέλει και πολύ για να καταρρεύσει, ιδίως όταν, (είτε σε «γκαλά», είτε σε ιδιοτελή «Ευρωπαϊκά προγράμματα ενσωμάτωσης»), οι «τιμώμενοι» με μια (στιγμιαία ή μεσοπρόθεσμη μα πάντως πρόσκαιρη) «διασημότητα», γίνονται εμπορεύματα σταμπαρισμένα μ ένα όνομα στο βάθος ξένο, απόμακροι κι ακατανόητοι ακόμη κι απ τον ίδιον τους τον εαυτό.

Αλλά το «εμπόρευμα» δεν πρέπει να κυοφορεί Μνήμη γιατί η μόνη του ουσιαστική προσδοκία είναι να επανακυκλοφορεί. Έτσι, σ έναν κόσμο που οι ομάδες που παράγουν είτε ύλη είτε διανόηση κατηγορούν για όλα τους μικροαστούς, την ίδια ώρα που πλάθουν τις παραγωγές στα μέτρα τους, καμιά ημέρα Μνήμης στην «πλούσια σε εκδηλώσεις» Ευρωπαϊκή Ήπειρο δεν επιλέγει να θυμάται ότι ήταν ακριβώς η ομάδα των ΑΜΕΑ, στην οποία εφαρμόστηκε το πρόγραμμα Aktion T4, vαζιστικό παραπρόγραμμα που στόχευε στο να ελαφρύνει τα έξοδα του «κράτους πρόνοιας» μα να αυξήσει κάποια χρόνια τα έσοδα των κηδειών, στο πιο ακραίο σύστημα θεσμοθετημένου κέρδους που εμφανίστηκε ποτέ. Κι εφαρμόστηκε με την απίστευτα μεγάλη συνδρομή ιατρών, πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών και διανοοούμενων που συμμετείχαν στην τεράστια τουρνέ της έκθεσης «το Θαύμα της Ζωής» στα τέλη του 30, που ειρωνικά θα έσπερνε μαζικά τον Θάνατο σε λίγα χρόνια.. Ομάδων που στήριξαν το ναζιστικό καθεστώς (ή όποια άλλη εξουσία) για να κρυφτούν μεταπολεμικά πίσω από τις «συλλογικές ευθύνες των μικροαστών». Και κανείς σχεδόν δεν επιλέγει να θυμάται πως ήταν η ομάδα των LGTB που μοιράστηκε την μοίρα των Εβραίων, των τσιγγάνων, των σλάβων και των αριστερών στα στρατόπεδα του θανάτου. Κι ακόμη περισσότερο κανείς και καμιά δεν θέλει οργανωμένα να θυμάται πόσες παραφυάδες του Aktion T4, μέσω της κεκαλλυμένης ευγονικής, επιβίωσαν κι επιβιώνουν σε προγράμματα πολυεθνικών εταιριών που εφαρμόζονται στον «μακρινό τριτοκοσμικό άλλον» εκτός των τειχών, την ίδια ώρα που η Ευρώπη Φρούριο αποενοχοποιείται με το αζημίωτο, αποδεχόμενη τον μακρινό άλλον εντός των τειχών της. «Η κοινωνία ήταν ολοκληρωμένη πριν τον ολοκληρωτισμό», έγραψε σωστά ο Αντόρνο στα Μίνιμα Μοράλια, θυμίζοντας μέσω της ανυπόκριτης Μνήμης, πως η αφηρημένη ουτοπία παραείναι συμβιβάσιμη με τις πιο ύπουλες ροπές της κοινωνίας

Γιατί οι ομάδες αυτές, ιδίως η ομάδα των ΑΜΕΑ που προσεγγίζεται μέσα από έναν εύκολο απολιτίκ οίκτο (διαχεόμενον μέσα από φιλάνθρωπες φωτογραφίες πολιτικών και καλών κυρίων και κυριών στα Μίντια), μα κι η ομάδα των LGTB που προσεγγίζεται μέσα από ένα εύπεπτο απολιτίκ χιούμορ, (διαχεόμενο με αφορμή τις μιντιακές καρικατούρες τους) είναι κυριολεκτικά φορτωμένες με πολιτική σημασία. Σημασία που θέλουν να διαχειριστούν όχι προς όφελός των ιδίων, αλλά κατά το δικό τους δοκούν, πολλοί ενταγμένοι, μα και πολλοί ανένταχτοι της πιο εξουσιαστικής «αντιεξουσίας». Κάπου ανάμεσα το ανθρώπινο πρόσωπο με τις ρημαγμένες ελπίδες, όπως κι η αυταξία των δικαιωμάτων του, χάνεται κι «ο άλλος» από εμπόρευμα του καπιταλιστή, γίνεται χρησιμοθηρικό εργαλείο του είδους εκείνου του «αντιεξουσιαστή», που δεν θέλει να μεταβάλλει τίποτε, το οποίο θα του στερούσε την δυνατότητα του ψόγου και άρα της ναρκισσευόμενης «ανωτερότητας» του.

Οι Παγκόσμιες Ημέρες, έτσι, κυοφορώντας μια υστερική αυτοκατανάλωσή, (όπως και κάποιες «επαναστατικές» πορείες) μπορούν και πρέπει να δικαιώνονται όταν γίνονται αφορμή ώστε «η αυτοκριτική του Λόγου (να) είναι η πιο γνήσια ηθική του.» (ό.π.). Θυμίζοντας στους εν δυνάμει πολίτες, έστω και μια φορά τον χρόνο, πως κάθε επιτηδευμένη φροντίδα «χαραμίζει την ανιδιοτελή ενεργητικότητα που είναι η μόνη που μπορεί να διαρκέσει.» Κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Όλον τον υπόλοιπο καιρό.''

-------------

Η σημερινή ανάρτηση μου είναι αφιερωμένη στις φίλες και στους φίλους μου Δήμητρα, Γιώργο, Χρήστο, Μαρία, Πέτρο, Ανυ.Σε όσους/όσες γνωρίζω από τον χώρο της αναπηρίας αλλά και όσους δε γνωρίζω..σε όσους /όσες υπήρξαν πριν από μας και αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο..Στην αξιοπρέπεια και την δύναμη που αγνοούν και βιάζονται χωρίς να μας γνωρίζουν χωρίς να μας ξέρουν να μας καταδικάσουν στο περιθώριο οι βαδίζοντες..
Υ.Γ.1 Για μας ο δρόμος θάναι δρόμος..δηλ.πορεία..(Τον τίτλο αυτής της ανάρτησης τον πήρα από ένα τραγούδι του Ακη Πάνου, με μια μικρή αλλαγή μόνο της αυτοπαθούς αντωνυμίας από ενικό σε πληθυντικό αριθμό.
Υ.Γ.2 Σήμερα συνέπεσε με τη μέρα-τελείως συμπτωματικά- να τοποθετηθεί η πολυπόθητη ράμπα στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας που μένω.Ξέρω πως θάχω αντιδράσεις από κάποιους ενοίκους αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.Οταν η καταπίεση και η στέρηση των ατομικών ελευθεριών ξεπεράσει κάθε όριο,τότε δεν σε νοιάζει όποιο κι'άν είναι το τίμημα της επανάκτησης τους.

Στου χρόνου τα γυρίσματα

2009-11-26T17:28:00.005+02:00

Μετά την συνεχόμενη πίεση των όσων έχουμε να αντιμετωπίσουμε ή αντιμετωπίζουμε και λόγω της έλλειψης της προσπελασιμότητας και των προβλημάτων που προκύπτουν από την απουσία της,ένοιωσα την ανάγκη να εκφραστώ αυτή τη φορά με ένα ποιήμα μου.

Ενας παράξενος χρόνος
ήρθε και μούδιασε τα άκρα μου
αυθάδικα ορμώμενος,
εγκατέστησε τις μέρες του
σε πλήρη ακινησία
εορτών,ανάπαυσης ή και μέριμνας
μόνο κάτι κρύες νύχτες
που η απόχη της μνήμης του ξεφεύγει
γλιστρά αθόρυβα,
και ανάβει επιμελώς το καντηλάκι
στο παρακείμενο ( της οικίας μου) παρεκκλήσι.

Ο.. πολιτισμός των αποκλεισμών (και) τούμπαλιν

2009-11-04T15:50:00.004+02:00

Παραφράζοντας τον τίτλο γνωστής ταινίας,θάλεγα πως ''Ο πολιτισμός σταμάτησε στο βιβλιοπωλείο''..
Κάπως έτσι συμβαίνει στο βιβλιοπωλείο''Ιανός''στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για όσους/όσες χρησιμοποιούν για την μετακίνηση τους αναπηρικό αμαξίδιο.Στο χώρο που γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων υπάρχει ''απαγορευτικό''!!υλικοτεχνικό εμπόδιο δηλαδή σκάλες..Ετσι η αδημονία και η χαρά να παραβρεθείς κοντά σε αγαπημένους/ες συγγραφείς φρενάρει και σταματά απότομα και το μόνο που σου μένει πάλι είναι αυτή η απαίσια αίσθηση του βίαιου αποκλεισμού(γιατί και αυτό που υφίστασαι μία μορφή βίας είναι).Αναρωτιέμαι άραγε αν έχει νόημα τόση συσσωρευμένη γνώση εκεί μέσα,ή και η διακίνηση αυτής της γνώσης μέσα από πωλήσεις βιβλίων ή παρουσιάσεις,όταν αποκλείεται από την ελεύθερη πρόσβαση και συμμετοχή σ'αυτήν ένα σύνολο ανθρώπων.
Ενα άλλο βασικό θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί εκτενώς μέσα απ'αυτό το μπλογκ,είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα άτομα με αναπηρία στη πόλη της Θεσσαλονίκης, στο οποίο επανέρχομαι και θα ξανα-επανέρχομαι,μέχρι η μετακίνηση νάναι ελεύθερη όπως είναι για τους υπόλοιπους πολίτες.
Τα τρία προσπελάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ. λειτουργούν από το πρωί ως τις 8.30 το πολύ 9 παρά το βράδυ τις καθημερινές εκτός Σαββάτου και Κυριακής που παρατείνεταιτο ωράριο ως τις 10 κ μισή το αργότερο.Οπως είπα τα λεωφορεία αυτά είναι μόνο 3 για όλη τη Θεσσαλονίκη.Για να προλάβεις λοιπόν να κλείσεις το ραντεβού για την επόμενη μέρα(γιατί έτσι γίνεται τηλεφωνείς 24 ώρες πριν),θα πρέπει να καταφέρεις να τηλεφωνήσεις μεταξύ 7μισυ ως τις 8 παρά το πρωί αλλιώς το σίγουρο είναι πως δε θα βρεις ελεύθερο λεωφορείο για να πας την ώρα που θέλεις στον προορισμό που θέλεις.Βλέπετε μηδαμινός ο αριθμός των λεωφορείων για να καλύψουν τη μεγάλη ζήτηση και την ανάγκη για μετακίνηση τόσων πολλών ανθρώπων..
Το άλλο μέσο μεταφοράς είναι τα δύο μικρά λεωφορεία του δήμου Θεσσαλονίκης.Εκείνα λειτουργούν ως τις 8 το βραδάκι,σαββατοκύριακα και αργίες δεν λειτουργούν,ενώ συνήθως τα πρωινά ως τις 5 κ μισή το απόγευμα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν γιατί είναι ''κλεισμένα'' για τις καθημερινές μετακινήσεις σε ειδικά σχολεία ή κάποιους εργασιακούς χώρους.
Και τέλος το μονάκριβο!!και πανάκριβο-στη κυριολεξία- περιβόητο ''λευκό ταξί''του παραρτήματος του Πανελλήνιου συλλόγου Παραπληγικών Βόρειας Ελλάδος.Το λειτουργεί ιδιώτης,όπου κάθε μετακίνηση την χρυσοπληρώνεις,π.χ.σε ένα ταξί αν μια διαδρομή κοστίζει 5 ευρώ,στο λευκό προσβάσιμο ταξί θα πληρώσεις ΄δεκαπέντε, κοκ.Για να μπορέσεις δε να κλείσεις ραντεβού θα πρέπει να τηλεφωνήσεις μέρες πριν και αν ταυτίζεται το δρομολόγιο με την διάθεση της οδηγού-ιδιώτη που το δουλεύει θα πας εκεί που ζητάς.
Αυτά είναι τα περιοριστικά επιτρεπτά μέσα μετακίνησης εν έτει 2009.Απαράδεκτο το λιγότερο που μπορώ να πω.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν και δείχνουν, το πόσο ανθρώπινο είναι το πρόσωπο μιας χώρας.Την αληθινή της σκέψη,την κουλτούρα της..Δε θα πω τίποτα περισσότερο.Μόνο για να κατανοήσετε καλύτερα το θέμα του αποκλεισμού στις μετακινήσεις,σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς το αυτοκίνητο σας,χωρίς να υπάρχουν ταξί μόνο ελάχιστα λεωφορεία στη διάθεση σας προκειμένου να πάτε στις δουλειές σας,στις δραστηριότητες σας ,στη ψυχαγωγία σας ή όπου αλλού προκύπτει ανάγκη να πάτε.Τίποτα άλλο..

Τα πρόσωπα του ρατσισμού( ή όταν πέφτουν οι μάσκες)

2009-10-23T17:44:00.002+03:00

Αυτή τη φορά είχα κατά νού να ανεβάσω μια ευχάριστη φώτο.Ομως με πρόλαβε η επικαιρότητα.Σ'αυτή τη χώρα δεν προλαβαίνεις να χαμογελάσεις ή να νοιώσεις πιο αισιόδοξα,κάτι θα γίνει και θα σου παγώσουν το χαμόγελο στα χείλη..
Οπως και η επόμενη ανάρτηση που θα ακολουθήσει την σημερινή,θάναι φορτισμένη γιατί θα πει βιωματικές αλήθειες..
Προς το παρόν όμως επικεντρώνομαι στη σημερινή,που είναιείδηση που αναδημοσιεύω και μεταφέρω:

ANT1 Internet

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Απέκλεισε άτομα με αναπηρία το ΤΕΙ Αθήνας

''Πρωτοφανής ανακοίνωση εκδόθηκε από το τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ της Αθήνας, με ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου του 2009. Η ανακοίνωση αναφέρει ότι ελλείψει υποδομών το τμήμα δεν θα δεχθεί άτομα με κινητικά προβλήματα που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο ή είναι τυφλοί. Σε επικοινωνία, πάντως, του υπουργείου Παιδείας με τη διοίκηση του ΤΕΙ δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι το θέμα διευθετήθηκε και ότι θα εκδοθεί νέα διορθωτική ανακοίνωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο το 5% των θέσεων του τμήματος καλύπτονταν από τυφλούς και από άτομα με κινητικά προβλήματα (χρήση αναπηρικού αμαξιδίου).''

Δεν με εκπλήσσει η παραπάνω είδηση,με σοκάρει εν έτει 2009 και μάλιστα να προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης..Αντί να αποκατασταθεί η έλλειψη προσπελασιμότητας ώστε να μην αποκλείονται φοιτητές/φοιτήτριες με αναπηρία από την πρόσβαση και τη συμμετοχή τους στο Τ.Ε.Ι.,ή διοίκηση της σχολής προφασίζεται και επικαλείται τα υλικοτεχνικά εμπόδια σαν αιτία μη αποδοχής ατόμων με αναπηρία.
Πάντα ή σχεδόν πάντα νοιώθω πως οι κακοφτιαγμένες ράμπες,η χυδαιότητα με την οποία παρκάρουν στις ράμπες οι γενικότερες ελλείψεις στην προσπελασιμότητα,δηλώνουν την υποκρισία και όχι την αληθινή διάθεση για αποδοχή,επανένταξη και συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής.Γιατί και να θέλεις να μετέχεις,όταν σε εμποδίζουν να κινείσαι και να μετα-κινείσαι ελεύθερα, ΔΕΝ μπορείς να συμμετέχεις άρα αποκλείεσαι,είσαι αποκλεισμένος και παραμένεις στις παρυφές της κοινωνίας σχεδόν κατταδικασμένος σε roleness(απουσία ρόλων).

Venceremos

2009-10-14T16:10:00.003+03:00

Οταν έγραφα τον τίτλο της ανάρτησης,σκεφτόμουν ποιο σημείο της στίξης θα του ταίριαζε περισσότερο.Τελικά επηρεασμένη από τα λόγια της Αλκυόνης Παπαδάκη ότι:''Επαναστάτης πάει να πει να το παλεύεις δεν είναι απαραίτητο πάντα να το κερδίζεις'',αλλά και από τη δυναμική που νοιώθω να βγάζει αυτή η λέξη αποφάσισα να μην βάλω πλάι της κανένα σημείο στίξης και να αφήσω αυτή την επιλογή στον καθένα/την κάθε μία από σας ανάλογα πως την εισπράττετε στη ζωή σας ή έστω σε κάποιους τομείς της ζωής σας .. (άραγε θα νικήσουμε;)

Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε το θέμα που ενσκήπτει κάθε φορά με τις εκλογές: η προσπελασιμότητα των εκλογικών τμημάτων.Το δε τραγελαφικό ( που πιστεύω πως συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα),είναι ότι όλα τα κόμματα''θέλουν'' ''επιθυμούν'',να έχουν στους κόλπους τους υποψήφιους/υποψήφιες άτομα με αναπηρία, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται τα εκλογικά τμήματα να είναι προσβάσιμα ώστε ελεύθερα και ανεμπόδιστα να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα και οι πολίτες με αναπηρία.Δηλαδή ελεύθερο το εκλέγεσθαι,αλλά εμποδισμένο το εκλέγειν..

Ανάμεσα στα πολλά που έχω αντιμετωπίσει από τον ''αποκλεισμό'' που δημιουργεί η απουσία προσπελασιμότητας,είναι και αυτό που μου συνέβη όταν είχα πάει να ψηφίσω στις τελευταίες δημοτικές εκλογές,το οποίο βέβαια δε θα ξεχάσω ποτέ.

Το σχολείο που ψήφιζα ήταν απροσπέλαστο,υπήρχαν μερικά σκαλιά στην είσοδο και εκεί κοντά στεκόταν δύο υπάλληλοι της Ε.Τ.1 και ένας αστυνομικός.Οταν ζήτησα από τον αστυνομικό να μου πει με ποιο τρόπο θα έμπαινα μέσα για να ψηφίσω,άρχισε να ωρύεται και με πολύ άσχημο τρόπο να μου λέει ότι δεν ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει στο παραμικρό ενώ οι δύο υπάλληλοι σιγοντάριζαν και όλο μου επαναλάμβαναν ''τι ήθελες και ήρθες να ψηφίσεις;δεν καθόσουν καλύτερα στο σπίτι σου;''Αφού τους απάντησα ότι λυπόμουν πολύ που δύο νέοι άνθρωποι είχαν τέτοιες αντίλήψεις και ότι στον φορέα που δούλευαν πλήρωνα και γω σαν φορολογούμενη πολίτης ,κάνει την εμφάνιση της μετά από επιμονή μου και η δικαστική αντιπρόσωπος.Ανίκανη να λάβει θέση και να διαχεοριστεί την κατάσταση,πρότεινε εκεί στις σκάλες να φέρει την κάλπη και να ψηφίσω.Με την αρνητική και επιθετική συμπεριφορά των εκπροσώπων των τριών εξουσιών,της τέταρτης,της εκτελεστικής και της δικαστικής,έκανα την τελευταία μου προσπάθεια να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα.Πρότεινα στην δικαστική αντιπρόσωπο τουλάχιστον να ψηφίσω στο πίσω μέρος του προαύλιου του σχολείου,μια και το προσωπικό δεδομένο της ψήφου δεν ήμουν διατεθειμένη να το ''βγάλω''σε κοινή θέα.Τελικά αυτό και έγινε.Οταν τελείωσα με όλη αυτή την''απαράδεκτη ταλαιπωρία''αναζήτησα επίμονα τον αστυνομικό για να πάρω τα στοιχεία του και να τον καταγγείλω.Εις μάτην..τα ίχνη του είχαν εξαφανιστεί.
Ολο αυτό που βίωσα με σημάδεψε και με πλήγωσε,με εξουθένωσε μα και με αηδίασε τόσο πολύ,που για τις επόμενες δύο εκλογικές αναμετρήσεις ούτε ήθελα να πάω να ψηφίσω.Και η σκέψη μόνο με απωθούσε καθώς ερχόταν συνεχώς στο νου μου όλη η φρίκη που είχα αντιμετωπίσει.
Αυτή τη φορά όμως στις τελευταίες εκλογές,λίγο η συζήτηση με κάποιες φίλες περοσσότερο ο χρόνος που πέρασε αλλά και η απόφαση μου να διεκδικήσω δυναμικά ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά το δικαίωμα μου αλλά και την επιθυμία μου να ψηφίσω ,πήγα. Στο ίδιο σχολείο πάλι...Μόνο που προς μεγάλη μου έκπληξη αυτή τη φορά,από όλες τις εισόδους υπήρχαν ράμπες,ράμπες σωστά φτιαγμένες και καλαίσθητες..όπως ακριβώς πρέπει να είναι.Ενοιωσα μεγάλη ανακούφιση και μόνο που εξέλειπε αυτό το εμπόδιο.
Ομως ως εκεί,αυτό ήταν γιατί σάυτό το εκλογικό τμήμα ψήφιζαν στον πρώτο όροφο.....που φυσικά δεν υπήρχε πάλι πρόσβαση για να ανέβω.Πάλι λοιπόν κατέβηκε η δικαστική αντιπρόσωπος την οποία ειδοποίησε ο αστυνομικός(με τις μόνες διαφορές από την προηγούμενη φορά,ότι τουλάχιστον ήταν ''ήπιοι ''συνεργάσιμοι και οι δύο,και ψήφισα όχι στο προαύλιο,αλλά σε κάποια αίθουσα στο ισόγειο).
Ξανά λοιπόν απούσα η προσπελασιμότητα των εκλογικών κέντρων.Αδιαφορούν και δεν προνοούν,δεν τους ενδιαφέρει επί της ουσίας η ελεύθερη άσκηση του δημοκρατικού και ανθρώπινου αυτού δικαιώματος για όλους τους πολίτες,''επί ίσοις όροις''.Γιατί λείπει η πολιτική βούληση-τα κίνητρα τους δεν έχουν αλήθεια-,γιατί λείπει ή μάλλον είναι ημιτελής και επιλεκτικά αντιρατσιστική και η κοινωνική συνείδηση χώρων και ανθρώπων.
Και όμως νάξεραν πόσο κάποια πράγματα είναι απλά μα τόσο απλά και ανέξοδα.....αρκεί να ξέρεις να βλέπεις μπροστά και γύρω σου χωρίς παρωπίδες.

Η Επιστροφή ;!

2009-10-05T22:08:00.002+03:00

Αυτή η αποψινή μου ανάρτηση μετά από απουσία σχεδόν 7 ολόκληρων μηνών θέλω νάναι αφιερωμένη στους φίλους που γνώρισα μέσα απ'αυτό το μπλογκ,και τους ονομάζω φίλους,γιατί αν και δεν συναντηθήκαμε δεν γνωριστήκαμε από κοντά,παρόλα αυτά έδειξαν το ενδιαφέρον και την ανησυχία τους όταν έλειψα.Και αυτό σημαίνει πολλά για μένα.
Κάποιες φορές ένα ευχαριστώ η η βαθιά συγκίνηση που αισθάνεσαι φαίνεται νάναι δύσκολο να περιγράψεις με λέξεις ..
Να σας ζητήσω όμως και τη συγνώμη σας γιατί δεν μπόρεσα να απαντήσω στις ανησυχίες σας.Οπως σας εξηγώ και σε απάντηση μου στα σχόλια,σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα χρειαζόταν την απόλυτη αφοσίωση,φροντίδα και πολύ τρέξιμο για την αντιμετώπιση ..τώρα είμαστε σε ήπια περίοδο,οπότε και μπορώ προς το παρόν να βρίσκομαι εδώ.
Αγαπημένοι φίλοι Λυγερή,Κατερίνα,κόκκινο μπαλόνι Παναγιώτη καλώς σας ξαναβρίσκω,ελπίζω να τα λέμε

Για τις ημέρες των γυναικών...

2009-03-08T18:52:00.005+02:00

ΒΙΑ ΚΑΙ ΓΥΝ ΑΙΚΕΙΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

΄΄Σχεδόν κάθε μέρα άκουγα από το απέναντι παράθυρο
ένα τραγούδι,ένα νανούρισμα…
που το βράδυ γινόταν βουβό κλάμα η πνιχτή κραυγή.
Την άλλη μέρα έβλεπα τη γυναίκα που έμενε στο απέναντι σπίτι,
να βγαίνει φορώντας τεράστια μαύρα γιαλιά,
για να κρύψει τη ζωή της ή να κρυφτεί η ίδια απ'τον εαυτό της.''

--------- ----------- --------------

Η βία στον κόσμο μας έχει πολλές μορφές.
Η κακοποίηση των γυναικών είναι μία από αυτές.
Παρατηρώντας και μελετώντας τους ανθρώπους
και τις ανθρώπινες συμπεριφορές γύρω μου,αναρωτιέμαι αν η βία είναι ορμέμφυτη ή είναι
αποτέλεσμα κοινωνικοοικονομικών συνθηκών,κοινωνικών δομών και ρόλων , πολιτισμικών προτύπων.
Η δομή της πατριαρχίας,και η ανδροκρατούμενη κοινωνία έδωσε πρόσφορο έδαφος
για την εμφάνιση και την παρουσία άσκησης βίας κατά των γυναικών
Ο ρόλος της γυναίκας πάλι μέχρι πρότινος την οδήγησε να ενσωματώσει χαρακτηριστικά όπως τςη παθητικότητας, αδυναμίας και να οικειοποιηθεί συμπεριφορές όπως της υποταγής,της υπομονής της σιωπής,κυρίως της σιωπής.
Ο άνδρας κυρίαρχος σε ένα κόσμο που έκτισε στα μέτρα του,είχε τη δύναμη και την εξουσία να επιβάλλεται με όποιον τρόπο ήθελε στην γυναίκα.
Η επιβολή αυτή έχει εκφραστεί πολλές φορές με την κακοποίηση τη λεκτική,τη σωματική,την ψυχολογική και την σεξουαλική.
Ο θύτης και το θύμα.Ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος.
Η κακοποιημένη γυναίκα μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο βίας,υπομένει σιωπά.Μπαίνει στο ρόλο του θύματος έχοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση,ενώ χάνει τον αυτοσεβασμό της.
Η βία στο πρόσωπο των γυναικών είναι α-ταξική.Είναι πέρα από κοινωνικές τάξεις και βαθμό μόρφωσης.
Το γυναικείο κίνημα στη διάρκεια των αγώνων του,έφερε στο προσκήνιο την οικογενειακή βία,την κακοποίηση που υφίσταται η γυναίκα από τον σύντροφο της μέσα στην οικογενειακή εστία.
Παρ’όλους τους αγώνες που έδωσε η γυναίκα για την βελτίωση της θέσης της στο κοινωνικό γίγνεσθαι,η βία και η κακοποίηση στο πρόσωπο της,συνεχίζεται ακόμα.
Οι ρόλοι των δύο φύλων στην εποχή μας έχουν αμφισβητηθεί,
έχουν ανατραπεί σε πολλά σημεία ,όμως οι καταβολές και τα κατάλοιπα των κακών προτύπων συνεχίζουν να υπάρχουν.
Ο δρόμος της κακοποιημένης γυναίκας προς την έξοδο απ’αυτή τη μορφή βίας,ξεκινά πρώτα από την ίδια,και από την συνειδητοποίηση της,.
Η συνειδητοποίηση είναι μια οδυνηρή και επώδυνη διαδικασία όμως είναι το πρώτο βασικό βήμα.
Το επόμενο πολύ σημαντικό βήμα είναι η στήριξη,η οργανωμένη στήριξη που θα υπάρχει γύρω της και γι’αυτήν.
Σε πολλές χώρες οι γυναικείες οργανώσεις έχουν δημιουργήσει ξενώνες η δίκτυα ενημέρωσης και στήριξης για τις κακοποιημένες γυναίκες.Αυτό τις βοηθά να επανακτήσουν την χαμένη γυναικεία τους αυτοεκτίμηση .Η οικονομική αυτάρκεια και αυτοδυναμία έρχεται μετά σαν το μέσον που θα τις βοηθήσει να σταθούν στα πόδια τους να χειραφετηθούν και να κάνουν μια νέα αρχή.

‘’Σχεδόν κάθε μέρα άκουγα από το απέναντι παράθυρο ένα τραγούδι ένα νανούρισμα που το βράδυ γινόταν βουβό κλάμα η πνιχτή κραυγή.Εκείνη τη νύχτα η κραυγή έγινε τόσο δυνατή που επιτέλους άκουσα τι έλεγε….Την άλλη μέρα είδα τη γυναίκα να φεύγει από το σπίτι της χωρίς να φορά τα τεράστια μαύρα γιαλιά και το μελανιασμένο της πρόσωπο να φαίνεται καθαρά κάτω από το δυνατό φως του ήλιου''.

Η βροχή....

2009-03-06T18:10:00.002+02:00

Ηταν απο κείνες τις ξαφνικές και απρόβλεπτες μπόρες ,που σε βρίσκουν απροετοίμαστο και πάντα σε ακάλυπτα και απροστάτευτα μέρη,ώστε να μην προλάβεις να προφυλαχτείς έτσι ασκεπής όπως είσαι στη μέση δρόμων ή υπαίθριων χώρων,τρέχοντας προς αναζήτηση ενός υπόστεγου ή μιας στεγνής γωνίας κάτω από πολυόροφες και άγνωστες σου πολυκατοικίες.
Είναι εκείνες οι στιγμές του αιφνιδιασμού και της δοκιμασίας των αντανακλαστικών σου,πόσο γρήγορα λειτουργούν,πόσο έτοιμα αντιδρούν για να προφυλάξουν το σώμα καμμιά φορά και τη ψυχή από την απρόσκλητη καθαρτική δράση της βροχής.

Κινητοποίηση για την Ψυχική Υγεία.

2009-03-03T19:25:00.004+02:00

Οταν μιλάμε με πάθος η επιχειρήματα για τον Πολιτισμό, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις...
Οταν μιλάμε με πάθος και ένταση για την πολιτική και τις πολιτικές πρακτικές.
Πιστεύω πως όλα τα παραπάνω χάνουν την σημασία τους,αν στην καθημερινή μας ζωή δεν προσπαθούμε να εφαρμόσουμε σαν στάση ζωής το ενδιαφέρον μας για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και για τα ανθρώπινα δικαιώματα συνανθρώπων μας συμπολιτών μας.Και βέβαια ένα μέσον είναι η κοινωνική αλληλεγγύη και η αλληλουποστήριξη στον αγώνα τους.
Εν τη ενώσει η ισχύς.
Οι προνοιακοί χώροι εκπέμπουν S.O.S .Ας τους ακούσουμε.Και όποιος/α θελήσει ή μπορέσει ας κάνει γνωστή την αυριανή κινητοποίηση.
Ευχαριστώ την Λυγερή για το κάλεσμα.Αναδημοσιεύω από το blog tης ''Στον πηγαιμό για την Ιθάκη'' (http://lygeri.pblogs.gr/)

Κάλεσμα σε κινητοποίηση για την Ψυχική Υγεία
Ημερομηνία: 4 Μαρτίου 2009 Ώρα: Από τις 7 το πρωί και για όσο χρειαστεί Τόπος: έξω από το Υπουργείο Υγείας Τρόπος: Με αντίσκηνα, καρέκλες, φαγητό, μουσική, πανό, τηλεβόες και ό,τι άλλο σκεφτεί το κάθε σωματείο εργαζομένων, ο κάθε εργαζόμενος...
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Η κατάσταση των προνοιακών δομών στην Ελλάδα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Είναι πλέον ανεξέλεγκτη .Η μία Δομή μετά την άλλη κλείνει και τ' αντανακλαστικά της Κυβέρνησης σε νεκρό σημείο. Θεατές αυτής της πρωτόγνωρης για τα Ελληνικά δεδομένα κατάστασης είναι μια κοινωνία σε πλήρη σύγχιση από τον βομβαρδισμό των κακών ειδήσεων που δέχεται καθημερινά σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ,οικονομικής και κοινωνικής μας ζωής .
Χιλιάδες εργαζόμενοι στις δομές, εκ των οποίων άλλοι έχουν να πληρωθούν κάτι μήνες, άλλοι απολύονται σταδιακά και άλλοι ζουν σε καθεστώς ανασφάλειας, αφού δεν γνωρίζουν τι μέλλει γενέσθαι,σε αθλία ψυχολογική κατάσταση,καταχρεωμένοι, δεν μπορούν να κάνουν τιποτ' άλλο από το να εξακολουθούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σαν άνθρωποι πλέον σε ανθρώπους.''

Ενωτική πορεία

2009-02-22T19:22:00.002+02:00

Θ’ανταμώσουμε,

στις τραυματισμένες ράμπες της νιότης μας

συνεχίζοντας τη πορεία

που διάβρωσε η μοίρα ,

με το ενωτικό χαμόγελο της αγάπης

και τα χαρακωμένα χέρια σφιχταγκαλιασμένα

να κυλούν τις ρόδες του χρόνου

και σαν φτάσουμε αντάμα

στο λόφο με τις πράσινες καμέλιες

και τα’άγουρα σταφύλια ,

θ’ατενίσουμε

με το ίδιο φωτεινό βλέμμα το μέλλον,

που θα μοιάζει

σαν νούφαρο που άνθισε

στην άκρη ενός γκρεμού.

ΝΧΒ 4814 και Ανάπηρη πόλη

2009-02-13T15:18:00.002+02:00

ΝΧΒ 4814,Οπως έχω πει σε παλιότερη ανάρτηση,κάποια γράμματα και κάποιοι αριθμοί τυχαίοι στη σειρά τι νόημα ή τι σημασία θάχαν?καμμία εκτός αν ανήκουν και είναι ο αριθμός ενός αυτοκινήτου
ΠΑΡΑΝΟΜΑ παρκαρισμένου φαρδιά πλατιά μπροστά σε μια ράμπα και κλείνοντας το δρόμο,τη διάβαση σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν για την μετακίνηση τους αναπηρικό αμαξίδιο.Αφου διακινδυνεύοντας ,κατάφερα να περάσω στην απέναντι πλευρά του δρόμου,στράφηκα να δω τι γίνεται,εκείνη τη στιγμή στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης η τροχαία έγραφε τα αυτοκίνητα που βρισκόταν πάνω στις ράμπες.
Ενα εξαιρετικό σποτ από τον Πανελλήνιο Σύλλογο Παραπληγικών, για την έλλειψη προσβασιμότητας και τον αποκλεισμό που δημιουργεί αυτή η απουσία στη ζωή των πολιτών με αναπηρία, προβάλλεται σε αρκετά τηλεοπτικά κανάλια.Τελειώνει δε με το εύλογο ερώτημα:
''Σύμφωνα με το Σύνταγμα όλοι οι πολίτες είναι ισότιμοι...ΕΙΝΑΙ?''

Να ευχαριστήσω την ''Ανάπηρη πόλη'' για την άδεια να αναδημοσιεύσω το άρθρο του Κώστα Μπαιρακτάρη(αναπληρωτή καθηγητή ψυχολογίας του Α.Π.Θ.). Ενα πολύ δυνατό κείμενο που σε πολλά σημεία μου θύμισε το ύφος του ''Κατηγορώ'' του Εμίλ Ζολά, και πιστεύω πως αφορά όλους τους πολίτες και όχι μόνο τους πολίτες με αναπηρία.
Να πω ότι '' η Θεσσαλονίκη ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΟΛΗ'' δεν είναι μία κερδοφόρα «μη κερδοσκοπική εταιρεία», δεν είναι μία κρατικοδίαιτη «μη-κυβερνητική οργάνωση», ούτε βέβαια και κάποια «κοινωνία πολιτών».
Είμαστε μία διαρκής συνάντηση, μια ανοιχτή παρέα ανθρώπων εξοργισμένων πρώτα και κύρια με τους ίδιους μας τους εαυτούς, γιατί ανεχόμαστε να ζούμε σε μια πόλη που ως ζωτικός χώρος υποβαθμίζεται διαρκώς, που πνίγει καθημερινά τους ίδιους της τους πολίτες, στραγγαλίζει τις επιθυμίες για ανθρώπινη ζωή και κατασκευάζει κατοίκους χωρίς ιδανικά, οράματα και όνειρα.

ΓΙΑΤΙ
ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούν απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι «προνοιακή παροχή».
Ανάπηρη είναι η πόλη που διοικείται από ανθρώπους, κόμματα και φορείς που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους διαμορφώνουν συνθήκες ασφυξίας για τους πολίτες, μετατρέπουν την πόλη σε έναν τόπο εξόρυξης άκρατου κέρδους και εμποδίζουν τους πολίτες να κινηθούν σε ένα προσιτό, ευχάριστο και ανθρώπινο για όλους περιβάλλον.
Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκινγκ στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν ακόμα και στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που δεχόμαστε τους περιορισμούς στη μετακίνηση, που ταυτίζουμε αυτή τη μετακίνηση με το ιδιωτικό αυτοκίνητο, που ανεχόμαστε την οικοδόμηση κάθε ελεύθερου χώρου και προσαρμοζόμαστε σε μία δόμηση της πόλης που εξυπηρετεί την άκρατη κερδοσκοπία. Γιατί η επέμβαση στο περιβάλλον με τρόπο ώστε να καταστρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσιογνωμία της πόλης εξυπηρετεί τις κατασκευαστικές εταιρείες και όλο το οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα που κερδοσκοπεί μέσα από την περιβαλλοντική εξαθλίωσή της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που ρυπαίνει και ρυπαίνεται, η πόλη που μολύνει και μολύνεται. Η πόλη που εξοντώνει τους πολίτες της, τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα ζώα και τα φυτά με την ανοχή στη ρύπανση και στη μόλυνση του περιβάλλοντος, η πόλη που κλείνει τα μάτια σε αυτούς που τη ρυπαίνουν και τη μολύνουν, η πόλη που ανέχεται να εγκληματούν οι κερδοσκόποι κατά της φύσης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες μιας τέτοιας πόλης που συμβάλλουμε σ’ αυτή την καταστροφή, την ανεχόμαστε και δεν αντιστεκόμαστε. Οι πολίτες που στηρίζουμε ένα καταστροφικό για τον άνθρωπο και τον πλανήτη μοντέλο ανάπτυξης. Οι πολίτες που όχι μόνον θεωρούμε φυσιολογική πλέον αυτή την κατάσταση αλλά και που όταν οι ρύποι και η δυσοσμία ξεπερνούν κάθε όριο φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι έχουμε πρόβλημα με την όσφρησή μας και όχι με το περιβάλλον.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της αποξένωσης και του ατομικισμού. Η πόλη που παράγει και συντηρεί ως αξίες την ανταγωνιστικότητα, την αντιπαλότητα, τον παρασιτισμό και την παθητικότητα των κατοίκων της. Η πόλη που υπάρχει μέσα από την υποταγή και τη συμμόρφωση των πολιτών της στις λογικές και πρακτικές διαχείρισής τους. Η πόλη που παράγει και συντηρεί σε όλους τους θεσμούς και στις υπηρεσίες το ρουσφέτι και τη συναλλαγή. Η πόλη που παράγει συστηματικά τη λογική του διαρκούς ελέγχου και της καταπίεσης. Που προσπαθεί να κατασκευάσει -με όλα τα μέσα που διαθέτει- πολίτες αδιάφορους, υποταγμένους, κοινωνικά ανεύθυνους, φοβισμένους, τρομοκρατημένους, ανασφαλείς, ρατσιστές, ανέντιμους και κερδοσκόπους. Γιατί τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται για να μπορέσει να υπάρξει και να αναπαραχθεί ως χώρος και ως κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και εμείς που εσωτερικεύουμε αυτές τις λογικές, που δεν αντιδρούμε στην αλλοτρίωση της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασής μας και δεχόμαστε την τρομοκράτησή μας" που εγκλωβιζόμαστε στο φόβο και στην ανασφάλεια, που βολευόμαστε με τη συναλλαγή" οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που παράγει την εκμετάλλευση των πολιτών της, τη φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια και την ανέχεια για τους πολλούς και το κέρδος για τους λίγους. Η πόλη που μετατρέπεται από κοινωνία των 2/3 σε κοινωνία των 3/4" η πόλη που με την καταπάτηση κατεκτημένων με αγώνες και θυσίες δικαιωμάτων, σπρώχνει την Τρίτη Ηλικία στη δουλειά και με την επέκταση του εργασιακού βίου δημιουργεί την Τέταρτη Ηλικία για όσους βέβαια κατορθώσουν να επιβιώσουν.
Ανάπηροι όμως είμαστε και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που δεν αντιτάσσουμε στην καπιταλιστική εξαθλίωση τη λαϊκή και κοινωνική αλληλεγγύη, γιατί δεν σκεφτόμαστε ότι εμείς και τα παιδιά μας θα βρεθούμε σύντομα σε ακόμα χειρότερη θέση αν δεν αντιδράσουμε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που συμβιώνει με τη λογική της κοινωνικής αδικίας, της στέρησης και παραβίασης κοινωνικών δικαιωμάτων, της αποθέωσης του ατομικισμού και της άρνησης του κοινωνικού και συλλογικού. Η πόλη που δεν θέλει πολίτες ελεύθερους και δημιουργικούς, αλλά υποτακτικούς και χειραγωγημένους.
Ανάπηροι όμως είμαστε και εμείς οι πολίτες που υπηρετούμε τον εγωισμό μας, εσωτερικεύουμε τον ατομικισμό και λειτουργούμε άκρως ατομοκεντρικά. Απαρνούμαστε δηλαδή το κοινωνικό-συλλογικό, βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης και ελευθερίας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Είναι η πόλη των ιδρυμάτων και των θεσμών που εξοντώνουν κοινωνικά μέρος των πολιτών της, και η οποία στηρίζεται γι’ αυτό σε επιστήμες και επιστήμονες που εκπαιδεύονται για τη διαχείριση του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η πόλη που ανέχεται ποινικά αδικήματα με την καθημερινή χημική και μηχανική καθήλωση και την άσκηση βίας σε συμπολίτες μας, σε δημόσια ιδρύματα και κερδοσκοπικές κλινικές" που ανέχεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εξευτελισμό των πολιτών της.
Ανάπηροι είμαστε και εμείς που ανεχόμαστε την άσκηση αυτής της βαρβαρότητας σε συνανθρώπους μας. Πρώτα και κύρια όμως ανάπηροι είναι εκείνοι οι «επιστήμονες» και «ειδικοί» που με τις «επιστημονικές» τους κατασκευές και τις «θεραπευτικές» τους πρακτικές νομιμοποιούν και επικυρώνουν την άσκηση βίας σε συμπολίτες τους, για να μπορέσουν οι ίδιοι μέσα από τη διαχείριση της κοινωνικής αυτής ανάθεσης να συντηρήσουν και να αναπαράγουν την εξουσία τη δική τους και του συστήματος.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που δημιουργεί «πιάτσες», που εγκλωβίζει στην αυτοκαταστροφή, στην κοινωνική, ψυχική και φυσική εξόντωση ανθρώπους που οδηγούνται στη χρήση ουσιών. Η πόλη που διαμαρτύρεται στη συνέχεια γι’ αυτό που η ίδια κατασκευάζει, που υποκρίνεται τη συμπόνια, τον οίκτο για να καλύψει την ενοχή της. Που δεν κατανοεί ότι η λογική του κέρδους είναι αυτή που κατασκευάζει τους εμπόρους ναρκωτικών συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση οικονομικού πλούτου και εξοντώνοντας τα ίδια τα παιδιά της. Ανάπηρη είναι η πόλη που υποβαθμίζοντας τις ανθρώπινες ανάγκες, αναθέτει στη συνέχεια στους εμπόρους την υποκατάσταση από φαρμακευτικές ουσίες και στους ειδικούς της απεξάρτησης την απενοχοποίησή της.
Ανάπηρα, όμως, είναι και τα άτομα που εγκλωβίζονται στην εξάρτηση και στην παγίδα της απενεργοποίησης, της παθητικότητας και της αλλοτρίωσης, χωρίς να αντιστέκονται σε ό,τι τους οδηγεί στην καθημερινή εξαθλίωση και στη φυσική τους εξόντωση.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που υποκρινόμαστε" που παραβλέπουμε τη συμμετοχή μας στη δημιουργία συνθηκών εξάρτησης επιβραβεύοντας την κοινωνική αδιαφορία, τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, την αποξένωση και τον καταναλωτισμό.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη των προκαταλήψεων και των διακρίσεων ενάντια σε συνανθρώπους, οι οποίοι αναζητώντας μία καλύτερη τύχη για τους εαυτούς τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους πήραν τον μακρύ και δύσκολο δρόμο της μετανάστευσης. Η πόλη που αντί να αξιοποιήσει τον πλούτο και τις δυνατότητες των πολιτισμών ενισχύει το έδαφος και τις συνθήκες της υπερεκμετάλλευσής τους από τη μια, ενώ από την άλλη παράγει τον φόβο και την ανασφάλεια για να διασφαλίσει αυτή την υπερεκμετάλλευση, κατασκευάζοντας και συντηρώντας προκαταλήψεις για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που αλλοτριωμένοι και εγκλωβισμένοι στην αγωνία της επιβίωσης στην οποία μας σπρώχνουν, αναπαράγουμε ρατσιστικές αντιλήψεις, ξεχνώντας ότι και οι ίδιοι ή οι γονείς μας αναζητήσαμε κάτω από δύσκολες συνθήκες δουλειά στα ξένα με τα ίδια όνειρα που έχουν σήμερα και οι μετανάστες στην Ελλάδα. Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που εκπαιδευόμαστε από το κυρίαρχο σύστημα να ξεχάσουμε την ιστορία μας ως μετανάστες, να ξεχάσουμε ότι και ίδιοι ή οι γονείς μας υπήρξαμε κάποτε, σε κάποια ξένη χώρα, άνθρωποι χωρίς κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Που δεχόμαστε όχι μόνο να αποκοπούμε από την ιστορία μας αλλά και να δούμε τους μετανάστες στη χώρα μας ως αντιπάλους, εγκληματίες και παραβάτες, για να μη συναντηθούμε μαζί τους στη βάση των κοινών υπαρξιακών μας αγωνιών.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη όπου σιωπούν οι άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης, είτε γιατί επιλέγουν τη σιωπή είτε γιατί την εξαργυρώνουν με την αφομοίωσή τους στην αυλή των πολιτικά και οικονομικά κρατούντων. Η πόλη όπου εκλείπουν οι άνθρωποι που ονειρεύονται, που αντιστέκονται στην αρρωστημένη ρουτίνα του καθημερινού άγχους, που μεθάνε από την έκπληξη στη ζωή τους, που δεν φοβούνται το ρίσκο, δηλαδή το καινούργιο. Η πόλη όπου οι πολίτες δεν δημιουργούν και δεν παράγουν πνευματικό και κοινωνικό πλούτο, που δεν έχουν οράματα.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της οποίας οι μορφωτικοί, εκπαιδευτικοί και ακαδημαϊκοί θεσμοί εντάσσονται όλο και περισσότερο στην εξυπηρέτηση, συντήρηση και αναπαραγωγή αυτού του αποξενωτικού για τον άνθρωπο βιοτικού χώρου. Η πόλη της οποίας τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα δεν αντιστέκονται, δεν παράγουν κοινωνικά ωφέλιμη γνώση, δεν προσφέρουν στην πόλη και στους κατοίκους της και αντιλαμβάνονται την επιστήμη ως θεραπαινίδα του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματος επινοώντας τη δήθεν αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επιστήμης. Ιδρύματα που αναπαράγουν μηχανιστικά και αποστεωμένα την επιστημονική κληρονομιά.
Ανάπηρα είναι τα Ανώτατα Ιδρύματα που δέχονται τη διαρκή υποβάθμισή τους και που βλέπουν τη σωτηρία τους στη αγοραία εκπαίδευση και την υποταγή τους στην ελεύθερη αγορά. Που η οντότητά τους και η βασική τους δραστηριότητα κινείται γύρω από τη διαδικασία εξέλιξης των ίδιων τους των μελών, σε ένα παρασκήνιο πολλές φορές συναλλαγών και εκδουλεύσεων όπου ο όρος «πανεπιστημιακή κοινότητα» αποτελεί ευφημισμό και οι ακαδημαϊκές αξίες και αρχές μεταμορφώνονται σε καρικατούρες.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πανεπιστημιακοί που για ιδιοτελείς λόγους αποδεχόμαστε και αφομοιωνόμαστε σε ένα τέτοιο σύστημα γιατί το ζητούμενό μας είναι η σύνδεσή μας με την αγορά, η συμμετοχή μας σε μια στείρα βιομηχανία δημοσιεύσεων, η διασφάλιση μιας προνομιακής θέσης εργασίας, η αναπαραγωγή της εξουσίας ή μίας δήθεν προνομιακής κοινωνικής θέσης, χωρίς η αναζήτηση του καινούργιου, η κοινωνική ευθύνη και το κοινωνικό όφελος να ενυπάρχουν στο επιστημονικό μας αυτονόητο. Οι πανεπιστημιακοί, που αφού συμβάλλουμε στην εξαθλίωση, στην υποβάθμιση και στην κοινωνική απαξίωση των πανεπιστημίων αφοπλιζόμαστε οι ίδιοι από επιχειρήματα ενάντια στο τελικό χτύπημα και στην αγοραία εκπαιδευτική πολιτική των διαφόρων περαστικών κυβερνήσεων και «μεταρρυθμιστών» υπουργών παιδείας.
Ανάπηρη είναι η πόλη που δέχεται να ασελγούν οι έμποροι με τα όνειρα των παιδιών της και επιτρέπει σε κάθε λογής κερδοσκοπικές ή δήθεν κοινωφελείς εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, ελληνικές και ξένες, που πουλάνε ακριβά το ιδεολογικά και επιστημονικά κατευθυνόμενο «προϊόν» τους.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε οι πολίτες και οι φοιτητές που ανεχόμαστε αυτές τις καταστάσεις , τις λογικές αλλά και τις συνθήκες που τις παράγουν.
Οι φοιτητές, που έχουμε στην ουσία ως βασική επιδίωξη την αλλοτρίωση" που ενδίδουμε στην καλλιέργεια της υπαρξιακής μας ανασφάλειας, του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας" που ανεχόμαστε να μας εξαπατούν και να μας εξαθλιώνουν πνευματικά με τα συγγράμματα" που θεωρούμε κατάκτησή μας όταν «πλουτίζουμε» την ατομική μας βιβλιοθήκη με ένα ακόμα δωρεάν σύγγραμμα" που συγχέουμε το σύγγραμμα με τη δωρεάν παιδεία. Οι φοιτητές που επιτρέπουμε να μετατρέπεται η πιο ζωτική και δημιουργική περίοδος της ζωής μας σε μια τελετουργία εξετάσεων, όπου η συμμετοχή στη γνώση και την παραγωγή της δεν επιτρέπεται να υπάρξει ούτε στο φαντασιακό μας. Γιατί στηρίζουμε τη διαδικασία της πνευματικής εξόντωσης και αφομοίωσής μας στο σύστημα, της υποταγής μας στην εξουσία και δεν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα της πρόσβασης στη γνώση για όλους μέσα από συμμετοχικά οργανωμένα και επιστημονικά και κοινωνικά ωφέλιμα προγράμματα σπουδών, δίκτυα βιβλιοθηκών, συλλογικές συνεργασίες και ανθρώπινη επικοινωνία. Γιατί ενισχύουμε έτσι τα ελάχιστα εκδοτικά μονοπώλια που κερδοσκοπούν και συσσωρεύουν οικονομικό πλούτο" πλούτο που στερούν από την πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία .

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για τη μόρφωση των παιδιών της στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, το γυμνάσιο ή το λύκειο. Η πόλη που ανέχεται τη στέγαση των παιδιών της σε προκάτ, τις διπλοβάρδιες, τις άθλιες συνθήκες μόρφωσης. Η πόλη που υποβαθμίζει την παιδεία και εμπορεύεται την εκπαίδευση. Η πόλη που δεν αντιλαμβάνεται ότι το στεγαστικό και το σχολικό περιβάλλον είναι από τη φύση τους ένα παιδαγωγικό ζήτημα. Η πόλη που δεν σέβεται τα παιδιά της, γιατί δεν θέλει δημιουργικούς και ελεύθερους πολίτες. Πού θέλει να τα εξοικειώσει ήδη από την τρυφερή παιδική τους ηλικία με τη μιζέρια, την παθητικότητα, την αλλοτρίωση, τη συμμόρφωση, την υποταγή και τον καταναλωτισμό. Η πόλη που εξοντώνει τη φαντασία, τη δημιουργία, τα όνειρα των παιδιών της.
Ανάπηροι είμαστε και οι εκπαιδευτικοί που αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε αυτό το «λειτούργημα». Που εγκλωβισμένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα και βαρεμάρα δεν εμπλεκόμαστε ως παιδαγωγοί σε μία ουσιαστική αλληλεπίδραση με τα παιδιά, που δεν συνδέουμε το σχολείο και την σχολική δραστηριότητα δημιουργικά με το κοινωνικό περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί που συμμεριζόμαστε τις διάφορες ανοησίες για το «έξυπνο σχολείο» με στόχο να αποπροσανατολίσουμε αλλά και να απενοχοποιηθούμε. Που εγκλωβισμένοι στη ρουτίνα λειτουργούμε ως παπαγάλοι ενός αναλυτικού προγράμματος που αποσκοπεί όχι στη μόρφωση, όχι στην αναζήτηση, όχι στη δημιουργία και την απελευθέρωση της φαντασίας των παιδιών αλλά στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή ενός μοντέλου ανθρώπου που θα μετέχει ισότιμα στη διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης, δηλαδή ενός στυλοβάτη των αξιών του ατομικισμού, της υποταγής, της αποξένωσης, του καταναλωτισμού και της κοινωνικής ανευθυνότητας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για την υγεία των πολιτών της. Η πόλη που ανέχεται την ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, που κατακρημνίζει την κοινωνική ασφάλιση, που κατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία και εξαθλιώνει τους συνταξιούχους, που προωθεί με πρωτοφανείς ρυθμούς την εμπορευματοποίηση της υγείας προς όφελος των εμπόρων του ανθρώπινου πόνου. Η πόλη που δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση της υγείας σαν ένα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά και δεν βλέπει την αρρώστια σαν μια κατάσταση που έχει σχέση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τους όρους ζωής που διαμορφώνει η ίδια για τους πολίτες της.
Ανάπηροι είναι και οι επαγγελματίες υγείας που δεν διεκδικούν ένα καθολικό σύστημα υγείας και δεν αντιστέκονται στη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας φροντίδας υγείας.
Ανάπηρη, όμως, είναι και εκείνη η μερίδα των γιατρών που μπροστά στο οικονομικό κέρδος κατασκευάζει και συντηρεί το δέος της «λευκής ποδιάς» εξαργυρώνοντάς το με το φακελάκι για την παροχή των υπηρεσιών της απέναντι σε αβοήθητους πολίτες, παραβιάζοντας έτσι κάθε ηθική και δεοντολογία κατά την άσκηση του «λειτουργήματός» της.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που ανεχόμαστε αυτή την υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς μας, που δεν αντιστεκόμαστε σ’ αυτή και συμμετέχουμε στην αναπαραγωγή τέτοιων φαινόμενων.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που επιβραβεύει τους κερδοσκόπους, γιατί αυτοί είναι οι χορηγοί των διαχειριστών μιας τέτοιας πόλης. Που αδιαφορεί για την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που δεν προστατεύει τους πολίτες της από την εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Η πόλη που παράγει και ανέχεται την αισχροκέρδεια.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που εξαντλούμε την ύπαρξή μας στον καταναλωτισμό και που δεχόμαστε μάλιστα από τις κρατικοδίαιτες και ψηφοθηρικές οργανώσεις «καταναλωτών» να μας τον ρυθμίζουν.
Ανάπηροι είμαστε, όμως, και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που τη γκρίνια μας δεν τη μετατρέπουμε σε διαμαρτυρία, που τη μοιρολατρική μας συνέργεια δεν την αντικαθιστούμε με την υπεράσπιση του μόχθου μας και τον διαρκή αγώνα για την εξασφάλιση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αντί για πολιτισμό παράγει σκουπίδια. Σκουπίδια που τα μετονομάζει σε «πολιτιστικό προϊόν» που αχόρταγα καταναλώνουν οι πολίτες της. Η πόλη που δεν παράγει πολιτισμό, που η ιστορία που φτιάχνει είναι η ιστορία των κερδοσκόπων και της πνευματικής εξαθλίωσης. Η πόλη που επιτρέπει στη βιομηχανία της διασκέδασης και του θεάματος να μετατρέπει την ανάγκη για ψυχαγωγία και χαλάρωση σε εμπορεύσιμο καταναλωτικό είδος κατασκευάζοντας εκείνο το πρότυπο «καλλιτέχνη» που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία.
Ανάπηροι είναι και οι πολίτες που δεχόμαστε αυτήν την εξαπάτηση, που επιτρέπουμε να ασελγούν με τα πολιτιστικά αυτά σκουπίδια σε βάρος μας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που η διοίκησή της αναπαράγει ένα συγκεντρωτικό και αυταρχικό πολιτικό μοντέλο διοίκησης, κακέκτυπο αυτού του κεντρικού κράτους. Η πόλη που συνεχίζει να λειτουργεί συγκεντρωτικά με εργαλείο τη συναλλαγή και το ρουσφέτι, η πόλη που καλλιεργεί τον παρασιτισμό, η πόλη που φοβάται του ενεργούς και ελεύθερους πολίτες. Η πόλη που είναι εγκλωβισμένη στις οικονομικές συναλλαγές και στα οικονομικά συμφέροντα των λίγων, που δεν λογοδοτεί στους πολίτες της γιατί τους φοβάται και που υπηρετεί το οικονομικό κατεστημένο σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η πόλη που στηρίζεται στη συγκεντρωτική λειτουργία και αναπαράγει τους μηχανισμούς ελέγχου, απαξιώνει τους κατοίκους της σε μάζα ψηφοφόρων εξυπηρετώντας τις οικονομικές, πολιτικές και κομματικές τους ιδιοτέλειες. Η πόλη που η αισθητική της εξαντλείται στην αισθητική των εργολάβων και των κατασκευαστών και όχι στην ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και το δημιουργικό μέλλον της.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ
ΓΙΑΤΙ
Αυτή είναι η πόλη που μας πνίγει, είναι ο χώρος που καθημερινά γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, είναι το περιβάλλον που μας σκοτώνει, είναι οι σχέσεις που μας πληγώνουν, είναι οι συνθήκες που μας αρρωσταίνουν. Σε μια τέτοια πόλη αντιστεκόμαστε. Αναζητούμε μία άλλη πόλη, ένα άλλο περιβάλλον, άλλες σχέσεις. Αναζητούμε την ελευθερία μας.
Την ελευθερία σε μία Πόλη όπου θα δημιουργήσουμε τους δικούς μας χώρους επικοινωνίας, όπου θα συναντιόμαστε σαν άνθρωποι, θα εργαζόμαστε και θα δημιουργούμε, θα παίζουμε και θα διασκεδάζουμε. Δεν θα φοβόμαστε και θα είμαστε ασφαλείς επειδή θα είμαστε ελεύθεροι. Μία Πόλη με τόπους πραγματικής συνάντησης και επικοινωνίας τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Μια Πόλη χωρίς ιδρύματα και τόπους εγκλεισμού. Μία Πόλη της δικαιοσύνης και της ισονομίας. Μία Πόλη με μια νέα κοινωνική, πολιτική και οικονομική οργάνωση. Μία Πόλη που θα αναζητά συλλογικές ανθρώπινες αξίες, χωρίς κοινωνικές ανισότητες, εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια Πόλη της ισότητας για όλους τους πολίτες της ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, πολιτισμό και κουλτούρα" Πόλη της κοινωνικής ευθύνης, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια Πόλη της αξιοπρέπειας, των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων. Μια Πόλη με έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μια Πόλη της Αυτο-οργάνωσης, της Αυτοδιαχείρισης και της Ελευθερίας, σε μια χώρα με πολλές τέτοιες πόλεις και χωριά.
Αυτή την πόλη ονειρευόμαστε. Για μια τέτοια Πόλη θα παλεύουμε, θα δρούμε και θα παρεμβαίνουμε.

Επικοινωνία:
anapiri_poli@hotmail.com
info@socialexclusion.gr

Πετώντας ...προς την Ελευθερία.

2009-02-05T19:55:00.002+02:00

Η Νεφερτίτη άφησε για λίγο την ανέμη,και πήρε στα χέρια της το μουσικό κουτί.Το άνοιξε και μια μελωδία απλώθηκε στο δωμάτιο. Ενοιωσε τόσο αλλόκοτα όμορφα, έκλεισε τα μάτια της και αφέθηκε...

Ηταν η ώρα της ελευθερίας της.Η ώρα που άφηνε το σώμα της πίσω,και πετούσε σαν αερικό πάνω από τη πόλη.
Τη νύχτα,μπορούσε να δει καλύτερα.Τότε αποκτούσε τη δύναμη να ανατρέπει -έστω και για λίγο- τη ζωή της και τις ζωές των άλλων.Κυρίως εκείνων που το πρωί θα φορούσαν τις μάσκες των καλών και θα της χαμογελούσαν.
Επειτα έφευγε...ταξίδευε μακριά.Πριν φέξει όμως γύριζε πάντα πίσω.Αυτή ήταν η συμφωνία.
Αν κάποια μέρα αργούσε και την προλάβαινε το φως της μέρας,τα φτερά της θα έλιωναν και όλοι θα μάθαιναν το μυστικό της.

Η Νεφερτίτη και οι ιστορίες της...

2009-01-28T17:31:00.002+02:00

Η Νεφερτίτη δρασκέλισε βιαστικά τον τοίχο και βρέθηκε στο πίσω δωμάτιο.
Εκεί στη σκοτεινή πλευρά του ήταν κρυμμένη η ανέμη.Την πήρε στα χέρια της και άρχισε σιγοψιθυρίζοντας να τραγουδά:
Παραμύθι παραμύθι
το κουκί και το ρεβύθι
δώσε κλώτσο να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει..."

Αυτή τη φορά το είχε πάρει απόφαση.Οχι,δε θα καθόταν να γράψει για τον έρωτα,τις αντιδράσεις που ένοιωθε εξ αιτίας του,τις αναλύσεις επί των αναλύσεων για τα συναισθήματα που γεννά,τους χαρακτήρες που αλλοιώνει και όλο το παρασκήνιο που τρέφει αυτές τις ιστορίες.
Οχι,αυτή τη φορά θα έγραφε για τα παιδικά πολύχρωμα σανδάλια της,γι'αυτό τ'απωθημένο της όνειρο που πάντα την τελευταία στιγμή της ξέφευγε προτού προλάβει να το πραγματοποιήσει.
Δεν μπορούσε να καταλάβει πως ενώ έβλεπε τον εαυτό της να τα φορά,να στέκει όρθια και να καμαρώνει μπροστά στον καθρέφτη,την ίδια στιγμή τα χαρακτηριστικά άλλαζαν και κείνη καθισμένη προσπαθούσε μάταια να χωρέσει τις τεράστιες πληγωμένες πατούσες της,μέσα σε κείνα τα μικροσκοπικά πεδιλάκια.
Τελικά μόλις χθες το κατάλαβε.Για όλα έφταιγε ο καθρέφτης,αυτός και το παραμορφωτικό του είδωλο.Γι'αυτό και τον έσπασε.

Φιλία και βραβείο Proximidade

2009-01-25T19:07:00.006+02:00

Μια έκτακτη ανάρτηση κάνω σήμερα με τελείως διαφορετικό θέμα από τα προηγούμενα.
Πρόκειται για το βραβείο Proximidade που δίνεται σε bloggers για την αξία της φιλίας που αναπτύσσεται μέσω των blogs.
Δεν γνώριζα τίποτα γι'αυτό το είδος βραβείου μέσω διαδικτύου.Το έμαθα χτες όταν ο Οδοιπόρος μου το πρόσφερε.Και τον ευχαριστώ πολύ γι'αυτό.
Θα σας παραθέσω και το κείμενο που εξηγεί τη σημασία και τους λόγους για τους οποίους δίνεται.
Και μετά θα γράψω με τη σειρά μου οχτώ(8)αγαπημένα μου μπλογκς,γιατί αυτή είναι και η διαδικασία που ακολουθεί όταν παραλάβει κάποιος/α αυτό το βραβείο,να επιλέξει και να το δώσει με τη σειρά του,σε άλλους/ες 8 bloggers ώστε να διευρύνεται ο κυκλος αυτής της φιλίας και της επικοινωνίας

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:

«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.»

Πέραν ότι πιστεύω πως μέσα από το διαδίκτυο υπάρχει ακόμα η ελευθερία έκφρασης,ότι δίνεται ΄΄ενα ζωντανό παρόν'' από πολλά blogs/bloggers,παρατηρώ και τη δημιουργία ενός ιστού επικοινωνίας,στήριξης και πολλές φορές φιλίας.Επειτα εδώ μπορείς νάχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους συγγενικά σκεπτόμενους ,και εκφραζόμενους μαζί σου.
Και παρ'όλο που έχει κατηγορηθεί ο κυβερνοχώρος ότι συμβάλλει στη μοναξιά, το απρόσωπο και τη αδιαφορία μεταξύ των ανθρώπων,συμβαίνει το αντίθετο.Οτι η λεγόμενη real-αληθινή ζωή προωθεί πολύ περισσότερο αυτό το μοντέλο της αδιαφορίας και της αποξένωσης.
Και τώρα να γράψω τα 8 αγαπημένα μου ιστολόγια.Σκέφτηκα να τα αναφέρω κατ'αλφαβητική σειρά γιατί όλα εξίσου είναι σημαντικά και αξιόλογα ,και κάθε φορά που τα διαβάζω, καθένα φέρει και ένα κομμάτι διαφορετικής πληρότητας μέσα μου.Τους ευχαριστώ που υπάρχουν.

Ανεπίδοτη
Hδυλη-Ακά τοπία
Κόκκινο μπαλόνι
Κατερίνα Καριζώνη
Λυγερή (Στον πηγαιμό για την Ιθάκη)
Μια καλύβα για τις σκέψεις σας
Οδοιπόρος
p.x.

*Να σας ζητήσω συγνωμη για την ελλιπή τεχνολογική μου γνώση,ώστε να αναφέρω τα ιστολόγια σας ως λινκ,όπως και να μεταφέρω την φωτογραφία του βραβείου.

Τέχνη και Αναπηρία

2009-01-23T01:39:00.003+02:00

Ενας από τους ελάχιστους εργαζόμενους που εκτίμησα στον χώρο της αναπηρίας,με τον οποίο και συμμετείχαμε σε ομάδες για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία,υποστήριζε και τόνιζε σε κάθε ευκαιρία,ότι η αναπηρία δεν είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε έναν άνθρωπο.Αυτή η τεκμηριωμένη του άποψη πολλές φορές από τότε που την πρωτάκουσα με απασχολεί και έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό μου,κυρίως για τον ένθερμο τρόπο με τον οποίο την στήριζε και την πίστευε.
Και βέβαια επαληθεύεται στο χώρο της Τέχνης.Γιατί η τέχνη είναι απελευθερωτική και δεν έχει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους ανθρώπους που συναντάμε στις κοινωνίες μας.Δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε στερεότυπα ή κοινωνικά πρότυπα.Η τέχνη είναι δημιουργία,και η δημιουργία εξελλίσσεται,αλλάζει δεν είναι στατική ούτε περιχαρακώνεται.
Γι αυτό και στη διάρκεια της μακράς ανθρώπινης ιστορίας,έχουν υπάρξει μεγάλοι καλλιτέχνες που μείναν όμως στη μνήμη και στον θαυμασμό των ανθρώπων όχι για την αναπηρία τους,αλλά για τα έργα τους.Θα αναφέρω μερικούς/ες που είναι και οι πιο γνωστοί/ες.
Από την αρχαιότητα ο Ομηρος(τυφλός)όμως όλοι τον θυμούνται για την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.
Ο ποιητής Μίλτον(κωφός)για την ποίηση του και ιδιαίτερα το ποίημα του ''Χαμένος Παράδεισος'',η μεγάλη Μεξικανή ζωγράφος Φρίντα Κάλο(πολλαπλή κινητική αναπηρία)για τη πρωτοποριακή και ιδιαίτερη ζωγραφική της, η διάσημη συγγραφέας Ελεν Κέλλερ (κωφή-τυφλή),ο Κρίστι Μπράουν (τετραπληγία)συγγραφέας, και στη πρόσφατη διεθνή μουσική σκηνή τρείς μεγάλοι καλλιτέχνες στο είδος τους ο καθένας.Ο Ρέυ Τσάρλς,ο Στήβι Γουόντερ,και βέβαια ο Αντρέα Μποτσέλι,τυφλοί και οι τρείς τους.
Μέσα από αυτούς και πολλούς άλλους δημιουργούς,αποδεικνύεται ότι δεν καθορίζεται ο άνθρωπος από ένα χαρακτηριστικό του,αλλά ότι είναι πολύ πιο σύνθετος και πολύπλοκος.
Αλλωστε το ωραίο είναι και ακραίο.

Ενα ''διαφορετικό'' facebook

2009-01-14T18:32:00.004+02:00

Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι πολύ σημαντική αξία για τις κοινωνίες μας. Οι εφαρμογές της στη πράξη με πρωτοβουλίες και προσπάθειες μικρότερης ή μεγαλύτερης εμβέλειας γίνονται ακόμα πιο απαραίτητες στην αντιανθρώπινη περίοδο που διανύουμε.
Οταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ,είχα στο νου μου να αναφέρομαι σε όλα αυτά που καθιστούν εχθρική και α-προσπέλαστη την ελληνική πόλη στους πολίτες της με αναπηρία.Τη νοοτροπία και την προκατάληψη που δημιουργούν και διατηρούν τα υλικοτεχνικά εμπόδια,με συνέπεια τον αποκλεισμό τους από όλες τις εκδηλώσεις όλων αυτών που ονομάζουμε ΖΩΗ.
Στον αποκλεισμό, που είναι ένα φοβερό συναίσθημα,γιατί θεωρητικά είσαι ελεύθερος,ενώ επί της ουσίας είσαι φυλακισμένος, αυτό το βίωμα το τόσο εξαιρετικά επικίνδυνο,και βέβαια όλα αυτά που συνεχίζουν να συμβαίνουν με την ανοχή της σιωπηρής''δημοκρατικής''πλειοψηφίας μας!!
Ενα γεγονός όμως,στο οποίο θα αναφερθώ και είναι βέβαια και η αιτία,ο λόγος της σημερινής ανάρτησης με εντυπωσίασε,ίσως και να μου γέννησε μια μικρή ελπίδα,για το μέλλον.Γιατί αν δεν πέφτουν τα τείχη μια και καλή,τουλάχιστον ας υπονομεύονται,ας σκοροτρώγονται με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες από τους λίγους συνειδητοποιημένους.Και οποιαδήποτε πρωτοβουλία ατομική ή συλλογική υπεράσπισης των δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών των ανθρώπων με αναπηρία,που προέρχεται από ανθρώπους που δεν είναι άμεσα ενδιαφερόμενοι (δηλ.άτομα με αναπηρία ),έχει μεγαλύτερη σημασία και κινείται στην αντίληψη αυτού που λέμε κοινωνική αλληλεγγύη.
Στην τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ1 ,''Ψηφιακή Ελλάδα'' ,ο παρουσιαστής,μίλησε και παρουσίασε κάποιους bloggers και κάποιον ο οποίος είχε facebook.Όταν ήρθε η σειρά του ,ξαφνιάστηκα.Από τον τίτλο την ονομασία που είχε δώσει στο facebook του:''Πρόσβαση για τους αναπήρους στην πόλη''.Κοίταζα ξανακοίταζα στην τηλεόραση και δεν πίστευα σ'αυτό που έβλεπα και άκουγα.Παρατηρούσα προσεχτικά αυτόν τον νέο άνθρωπο για να διακρίνω κάποια αναπηρία κάτι που μου διέφευγε,κι'όμως ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καμμιά σχέση με την αναπηρία.Οταν κάποια στιγμή επικοινώνησα μαζί του και του εξέφρασα την μεγάλη μου έκπληξη πως ενώ δεν είχε καμμιά σχέση άμεση ή έμμεση με τον χώρο της αναπηρίας δημιούργησε ένα τέτοιο facebook, μου απάντησε επί λέξει:Αν θέλουμε να έχουμε την ονομασία ''πολίτες''είναι υποχρέωση όλων μας να ενδιαφερόμαστε για το πως κάποιοι συμπολίτες μας τα''βγάζουν πέρα ''στις απάνθρωπες πόλεις.
Παραθέτω και τον εισαγωγικό πρόλογο του συγκεκριμένου facebook:
'' Ολοι έχουν δικαίωμα σε ένα περίπατο στο διπλανό πάρκο του σπιτιού τους.Ολοι έχουν δικαίωμα στην διασκέδαση όπως το σινεμά ή το θέατρο.Οι μεγάλες πόλεις της Ελλάδας πρέπει να γίνουν προσβάσιμες και φιλόξενες στα άτομα με αναπηρία.Να βγούν όλα τα αναπηρικά αμαξίδια στους δρόμους και οι κάτοχοι τους να αποκτήσουν τα δικαιώματα τους!''
Πραγματικά δε θάθελα να προσθέσω τίποτα άλλο...

Περιμένοντας τις Αλκυονίδες μέρες...

2009-01-05T19:50:00.002+02:00

Το λεγόμενο εορταστικό δωδεκαήμερο τελειώνει αύριο με τα Θεοφάνεια,μια μέρα που έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα.
Θα αποχαιρετήσω λοιπόν αυτή την περίοδο με έναν από τους πλέον αντιπροσωπευτικούς μας πεζογράφους τον αγαπημένο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη,ο όποίος μέσα από μια σειρά διηγημάτων περιγράφει μοναδικά με τον ιδιότυπο ,λιτό αλλά και ταυτόχρονα ποιητικό του λόγο τον παραδοσιακό τρόπο που γιορτάζονταν αυτές οι μέρες.Μεταφέρω ένα απόσπασμα από το γνωστό διήγημα του''Η Σταχτομαζώχτρα''.Το αφιερώνω στον Οδοιπόρο,γιατί με τον όμορφο τρόπο προτροπής του σκέφτηκα αυτή την ανάρτηση,αλλά και στην Λυγερή ευχόμενη να νοιώσει όμορφα στο ''στέκι''μας.

'' Κραταιός και βαρύπνοος ο βορράς,''χιονιστής'',εφύσα κατά τας παραμονάς της αγίας ημέρας.Αι στέγαι των οικιών ήσαν κατάφορτοι εκ σκληρυνθείσης χιόνος.Τα συνήθη παίγνια των οδών και τα χιονοβολήματα έπαυσαν.Ο χειμών εκείνος δεν ήτο φιλοπαίγμων.Από των κεράμων των στεγών εκρέμαντο ως ώριμοι καρποί σπιθαμιαία κρύσταλλα,τα οποία οι μάγκαι της γειτονιάς δεν είχον πλέον όρεξιν να τρώγουν.
Την εσπέραν της 23,ο Γέρος είχεν έλθει από το σχολείον περιχαρής,διότι από της αύριον έπαυον τα μαθήματα.Πριν ξεκρεμάση τον ''φύλακα'' από της μασχάλης του,ο Γέρος πεινασμένος ήνοιξε το δουλάπι,αλλ'ουδέ ψωμόν άρτου εύρεν εκεί. Η γραία είχεν εξέλθει,ίσως προς ζήτησιν άρτου.Η ατυχής Πατρώνα εκάθητο ζαρωμένη πλησίον της εστίας,αλλ'η εστία ήτο σβεστή.Εσκάλιζεν την στάκτην,νομίζουσα εν τη παιδική αφελεία της(ήτο μόλις τετραετές,το πτωχόν κοράσιον)ότι η εστία είχε πάντοτε την ιδιότητα να θερμαίνη,και άς μη καίη.Αλλ'η στάκτη ήτο υγρά.Σταλαγμοί ύδατος,εκ χιόνος τακείσης ίσως διά τινος λαθραίας και παροδικής ακτίνος ηλίου, είχον ρεύσει δια της καπνοδόχου.Ο Γέρος, όστις ήτο επταετής μόλις,έτοιμος να κλαύση διότι δεν εύρισκε ψιχίον τι προς κορεσμόν της πείνης του,ήνοιξε το μόνον παράθυρον,έχον τριών σπιθαμών μήκος.Ο οικίσκος όλος,χθαμαλός,ημιφάτνωτος με είδος σοφά,είχεν ύψος δύο ίσως οργυιών από του εδάφους μέχρι της οροφής.
Ο Γέρος ανεβίβασε σκαμνίον τι επί του λιθίνου ερείσματος τού παραθύρου,ανέβη επί του σκαμνίου,εστηρίχθη δια της αριστεράς επί του παραθυροφύλλου,ανοικτού,εστηλώθη μετά τόλμης προς την οροφήν,ανέτεινε την δεξιάν,και απέσπασεν έν κρύσταλλον,εκ των κοσμούντων τούς''σταλαγμούς''της στέγης.Ήρχισε νά τό εκμυζά βραδέως και ηδονικώς,καί έδιδε καί είς την Πατρώνα νά φάγη.Επείνων τα κακόμοιρα.''

Από μεθαύριο με ανυπομονησία θα προσβλέπω στον ερχομό των Αλκυονίδων ημερών,ουσιαστικά,μεταφορικά , συμβολικά και ελπίζω ναρθούν και φέτος, να μην τους φοβίσει το τόσο σκοτάδι γύρω μας και γίνει τότε ότι και στο θ.έργο του Μπέκετ ''Περιμένοντας τον Γκοντό''΄.

Αντί ευχών (2)

2008-12-28T22:19:00.004+02:00

Παρ'όλο που οι μέρες των Χριστουγέννων πέρασαν, έρχεται και ξανάρχεται στη θύμηση μου,ένα από τα πρώτα ποίηματα πούχα γράψει στην εφηβεία των 16 χρόνων μου,επίκαιρο των ημερών αυτών,χριστουγεννιάτικο.Ενα απλό ποίημα στο οποίο είναι προφανή τα ζητούμενα:το φως και η ειρήνη.Μάλιστα όταν τόχα πρωτοσκεφτεί τότε, τόχα γράψει στα Αγγλικά,σαν μπαλάντα με τη μουσική συνοδεία κιθάρας.

''Το αστέρι των Χριστουγέννων''

Το αστέρι των Χριστουγέννων
λάμπει απόψε
και γω τραγουδώ με την κιθάρα μου
και ελπίζω,ελπίζω πως ο ήλιος
θα λάμπει αύριο πάλι
και τραγουδώ για την ειρήνη.

Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος
αλλά για μένα
το αστέρι των Χριστουγέννων
λάμπει απόψε.
Περπατώ στους δρόμους της πόλης
και τραγουδώ για την ειρήνη
όλου του κόσμου.
Ενας ήλιος ανέτειλε απόψε.

Φέτος μου γεννήθηκε η επιθυμία να δραπετεύσω από την πραγματικότητα και να βρεθώ και να ζήσω για λίγο το χριστουγεννιάτικο παραμύθι των παιδιών ,όχι το πνεύμα η το νόημα που του δίνουμε εμείς οι μεγάλοι,,αλλά αυτό που πλάθουν τα παραμύθια τούτες τις μέρες για τα παιδιά .Μάταια όμως,όσο και αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να ξεφύγω από τον ενήλικο, ορθολογιστικό κόσμο μας.Εμεινα παγιδευμένη σ'αυτόν.Εβλεπα αυτόν τον άλλο κόσμο κι'έλεγα να τι χρειάζεται, μόνο μια δρασκελιά για να βρεθώ εκεί να χαρώ να ζήσω και να απολαύσω όλα όσα μαγικά και ονειρικά συμβαίνουν. Διαπίστωσα όμως πως μπορείς να παριστάνεις ή να προσποιείσαι για λίγο το παιδί,όμως δε γίνεσαι ποτέ ξανά ..
Σε λίγες μέρες τελειώνει και αυτή η χρονιά.Συνηθίζονται λοιπόν οι απολογισμοί μικροί ή μεγάλοι,όπως και οι διαφόρων ειδών ανασκοπήσεις.Δε ξέρω γιατί-ίσως από αντίδραση-δεν κάνω ποτέ συνολικο απολογισμό τώρα.Ενω στη διάρκεια του χρόνου πολλές φορές το συνηθίζω .Περισσότερο με απασχολεί το ξεκίνημα και οι πρώτες μέρες της κάθε καινούργιας χρονιάς.Πως θάναι,λες και γίνεται η πρώτη σφυγμομέτρηση για το πως θα κυλίσει όλη η υπόλοιπη χρονιά.Αδυμονία, ή ανασφάλεια, καμμιά φορά και ο φόβος για το άγνωστο για το μέλλον.Είναι στην ανθρώπινη φύση να νοιώθει κάπως έτσι ή και να θέλει να γνωρίζει τα μελλούμενα της.Βέβαια το θέμα του χρόνου παλιότερα με απασχολούσε πολύ.Πολλές φορές νοιώθω πως δεν υπάρχει χρόνος πως είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα και η αρχή ή το τέλος μιας χρονιάς δεν σηματοδοτεί το μέλλον με την έννοια ή τη σημασία που δίνουμε.Από την άλλη νομίζω πως ο χρόνος ειναι μία άλλη διάσταση που δεν την γνωρίζουμε αρκετά για να μπορέσουμε και να την κατανοήσουμε ότι δεν είναι περιορισμένος στα δικά μας μέτρα όπως τον παρουσιάζουμε μέχρι τώρα.
Αυτές τις μέρες κατάλαβα όχι στη θεωρία αλλά και στη πράξη την σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης στην καθημερινότητα.Νομίζω πως μας εξανθρωπίζει, μας διαστέλλει εσωτερικά και αμβλύνει πολλές διαφορές ή διαφορετικότητες.Σε τελική ανάλυση μας φέρνει πιο κοντά.Πάντα πίστευα-και βέβαια δε λέω κάτι καινούργιο,πως για να αλλάξεις κάτι γύρω σου έστω και μικρό,πρέπει να ξεκινάς από τον εαυτό σου.Εκ των έσω,και μετά πας να αλλάξεις και κάτι παραπέρα .Για την αγάπη δε θα μιλήσω γιατί είναι τόσο μεγάλο το θέμα,και έπειτα νομίζω πως μόνο την αγγίζουμε δεν την γνωρίζουμε μας είναι η γνωστή μας -άγνωστη,και όμως τόση απαραίτητη για να μαλακώνουμε λίγο....
Αντί ευχών Πρωτοχρονιάτικων πρόταση λοιπόν : κοινωνική αλληλεγγύη στο μέτρο του δυνατού η και του αδύνατου μας ακόμη.
Πριν τελείωσω αυτή την ανάρτηση, μια και τυπικά φτάνουμε στο τέλος της χρονιάς,θέλω να στείλω τα ευχαριστώ μου σε όσες/όσους επισκέπτονται αυτό το μπλογκ ,και αφήνουν τα πολύτιμα σχόλια τους.
Πασπαλίζω λοιπόν μέρες πούναι με λίγη χρυσόσκονη τούτο το κείμενο ΄και σας καληνυχτίζω,ή μάλλον σας καλημερίζω:)

Αντί ευχών...

2008-12-23T00:14:00.004+02:00

Οι μέρες των γιορτών ποτέ δεν ήταν για μένα,μια ευχάριστη χρονική περίοδος.Και για να είμαι συνεπής και ειλικρινής με αυτά που λέω από την εφηβεία μου και μετά.Πάντα ένοιωθα λίγο πριν τις γιορτές σαν να ετοιμάζομαι για ένα μακροβούτι στα βαθιά που θάπρεπε να κρατήσω την αναπνοή μου για όσο διαρκέσει και μετά όταν τελείωναν νάβγαινα ξανά στην επιφάνεια.
Και αυτό συμβαίνει όπως επιβεβαιώνουν και οι διάφοροι ειδικοί κοινωνιολόγοι,ψυχολόγοι που ασχολούνται με αυτό το κοινωνικό φαινόμενο,σε όλους τους ανθρώπους που δεν ανήκουν στο main stream,δηλ.στο κυρίαρχο κοινωνικό ρεύμα ,αλλά είναι αποκλεισμένοι και περιθωριοποιημένοι.Τις μέρες των εορτών μεγενθύνεται ο αποκλεισμός τους από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό και νοιώθουν ακόμα πιο μόνοι/ες.Βέβαια όταν αυτό το βιώνεις δεν χρειάζεται και τόσο η θεωρητική πιστοποίηση γιατί αυτό το ξέρεις το θέμα είναι μετά την διαπίστωση την επιστημονική να συντελείται και η κοινωνική αλλαγή πράγμα που δε συμβαίνει.
Ποτέ δε πίστευα και στις ευχές.Γιατί από μικρή άκουγα να λένε ...να εύχονται ενα σωρό πράγματα και ποτέ να μην γίνονται κάτι σαν διάψευση η ψευδαίσθηση.Γι'αυτό προσπαθούσα νάμαι φιδωλή όταν θα τις ξεστόμιζα.
Τις θεωρούσα σαν μικρές φωτεινές πυγολαμπίδες που απεγνωσμένα προσπαθούσαν να φωτίσουν λίγο το βλέμμα των ανθρώπων,έστω και μόνο για κάποιες μέρες.Η σαν πυροτεχνήματα που υψώνονταν στο σκοτεινό ουρανό εκφράζοντας τις επιθυμίες,τις προσδοκίες τα όνειρα των ανθρώπων και μετά βλέποντας πως δεν πραγματοποιούνταν,πέφταν στη γη,σαν τα πεφταστέρια....
Φέτος η ατμόσφαιρα λόγων όλων των τελευταίων γεγονότων είναι ακόμα πιο φορτισμένη.
Και επειδή η εσωτερική και προσωπική διάθεση είναι συνδυασμός και η συνισταμένη με ότι συμβαίνει στον κοινωνικό περίγυρο,,αντί ευχών θα γράψω ένα ποίημα μου,επιρεασμένο και τοποθετημένο επί των ημερών

Ούτε που περίμενα
μια τέτοια έγκριση
να λάβει χώρα
σε ένα μικρό δωμάτιο
κεκλεισμένων των θυρών
χωρίς πολλούς μάρτυρες
σχεδόν μεταξύ μας
να τελειώνει όπως όπως η ιστορία
και να αποδοθεί η ''ημετέρα δικαιοσύνη''
στο μέτρο του δυνατού.
Πριν βγουν μεσάνυχτα οι λύκοι στην πόλη
και παραμονεύουν Παραμονή Πρωτοχρονιάς
να δώσουν το οριστικό χτύπημα.

Απουσία ή αλλιώς τα Αλλα τείχη

2008-12-17T00:08:00.004+02:00

΄΄Τα άλλα τείχη’’

Ευδιάκριτα τα τείχη
από την άκρη της πόλης,
υψώθηκαν -λέει-
για να προστατέψουν τους νομοταγείς πολίτες ,
από ύποπτα στοιχεία
που τριγυρίζαν τη νύχτα
απειλώντας την τάξη και την ασφάλεια •
ήταν κι’αυτός ένας εύσχημος τρόπος
να αποτρέψουν όσους ήθελαν να μάθουν στ’αλήθεια
τι συνέβαινε εκεί έξω…
ευδιάκριτα τα τείχη ακόμα και με γυμνό οφθαλμό
και πόσο μοιάζαν λένε όσοι τα ζήσαν
με κείνα τα τείχη, του θείου Καβάφη

Στα μεγάλα γεγονότα που τυχαίνει να συγκλονίζουν τη δικιά μας ζωή η γενικότερα τη ζωή γύρω μας,τις πρώτες στιγμές τις πρώτες μέρες σιωπώ.Δε θέλω να γράψω τίποτα δε θέλω να μιλήσω...παρόλο ότι βιώνω έντονα τα συναισθήματα που γεννιούνται μετά από ότι συμβαίνει,παρόλες τις σκέψεις και τις διεργασίες που γίνονται μέσα μου.Ισως νάναι θέμα χαρακτήρα,δε ξέρω.Ακούω ,διαβάζω,παρακολουθώ μα πάντα καταφεύγω στη ποίηση λες και κει θα πάρω απαντήσεις,εκεί θα συναντήσω αλήθειες εκεί θα συνομιλήσω με τον ποιητή όταν του απευθύνω τα'''γιατί'' μου.
Το θλιβερό αυτή τη φορά,είναι ότι κι'οι ποιητές-λογοτέχνες,αλλά και γενικότερα οι άνθρωποι της τέχνης ήταν απόντες.Και η απουσία τους ήταν κραυγαλέα.Τώρα τέτοιες στιγμές χρειαζόμασταν τον λόγο τους,τη σκέψη τους,την παρουσία τους.Αλλες εποχές εμψυχώνανε,εμπνέανε,υψώνανε το παράστημα τους,πρωτοστατούσανε , συμπορευότανε με το λαό, οδηγούσαν σε οράματα.Τώρα που είναι?χαμένοι,κρυμμένοι.....χωρίς λόγο να αφήνουν τα πάντα να σέρνονται σε μια μακρυά νύχτα....

Δρόμοι παλιοί(Μανώλης Αναγνωστάκης )

Δρόμοι παλιοί
που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε
φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ.
Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες
Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα
χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

3 Δεκεμβρίου- Παγκόσμια μέρα των ατόμων με αναπηρία

2008-12-03T20:04:00.002+02:00

Πολλοί άνθρωποι καταφέρονται κατά των παγκόσμιων ημερών που είναι αφιερωμένες στη μνήμη κάποιου γεγονότος η κάποιας κατάστασης.Εξ αρχής δεν ήμουν αρνητική μπορώ να πω ήμουν θετική η και εν αναμονή να μην καταλήξουν αυτές οι μέρες ένα μουσειακό επετειακό απολίθωμα χωρίς την ουσία των συμβολισμών τους που θα μπορούσαν να έχουν.
Τις έβλεπα σαν μια ευκαιρία υπενθύμισης,απολογισμού και περίσκεψης για το τι έχει γίνει μέχρι τώρα τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε και τι παραλήφτηκε ενώ θα μπορούσε να είχε γίνει.Σαν την ευκαιρία να είναι αυτές οι μέρες αφετηρίες για περαιτέρω εξελίξεις η προόδους για το συγκεκριμένο θέμα που είναι αφιερωμένες κάθε φορά.
Τελικά για το αν μια τέτοια μέρα έχει ουσιαστική σημασία εξαρτάται από μας εννοώντας για το τι νόημα θα της δώσουμε .Οι αντίθετοι με τον εορτασμό των παγκόσμιων ημερών,ισχυρίζονται πως γιατί μόνο μια μέρα να θυμίζεται η να εορτάζεται ένα γεγονός και να μην συμβαίνει αυτό κάθε μέρα?Ναι,αλλά πέστε μου με τους σημερινούς ρυθμούς της ζωής,τα τόσα προβλήματα που απασχολούν ποιος έχει το χρόνο ποιος θα ασχολείται αν δεν υπάρχει η υπενθύμιση??Ενώ αν αυτές οι μέρες λειτουργούν σαν παρότρυνση δίνοντας την ώθηση και το έναυσμα να μην μένουν στον απλό εορτασμό και στις φιέστες αλλά να λειτουργούν για το καλύτερο σήμερα και ένα ακόμα βελτιωμένο αύριο δεν θάχει σημασία η ύπαρξη τους?
Σήμερα, 3 Δεκεμβρίου η παγκόσμια μέρα των ατόμων με αναπηρία.
Γίναν κάποιες εκδηλώσεις από τους ίδιους τους ανθρώπους με αναπηρία,κάποιες δηλώσεις.
Ομως θα παραθέσω ένα απάνθισμα,από λόγια που ειπώθηκαν σήμερα και βρίσκω ότι έχει νόημα και σημασία να τα αναφέρω.
Ο πρόεδρος του Παραρτήματος Μακεδονίας Θράκης του συλλόγου Παραπληγικών δήλωσε πως σχεδόν το 80 τοις εκατό των ατόμων με αναπηρία είναι άνεργοι,ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων μίλησε για την αγριότητα και τον αποκλεισμό που υφίστανται οι άνθρωποι με αναπηρίες από την έλλειψη προσπελασιμότητας,μία δημοσιογράφοςτης ΕΤ3 είπε μια μεγάλη αλήθεια να αλλάξει η νοοτροπία,γιατί από κει ξεκινούν όλα,και ένας δημοσιογράφος της ΕΤ3 έκανε μία δήλωση που ήταν και διαπίστωση συνάμα,πως είμαστε είπε γαιδούρια αφού παρκάρουμε τα αυτοκίνητα πάνω στις ράμπες.
''Η ζωή είναι αγρίως απίθανη'' έγραψε στο τελευταίο βιβλίο της η συγγραφέας Μ.Καραπάνου που έφυγε σήμερα για πάντα.......
Θα παράφραζα λίγο λέγοντας πως τη ζωή την κάνουν κάποιοι άνθρωποι για κάποιους άλλους συνανθρώπους τους αγρίως απίθανη.Και του χρόνου!

Playback...στη Θεσσαλονίκη

2008-12-01T18:57:00.003+02:00

Το γερμανικό ινστιτούτο Γκαίτε στη Θεσσαλονίκη το συμπαθώ πολύ.Και αυτό γιατί το θεωρώ ένα ζωντανό πολιτιστικό κύτταρο της πόλης.Οι εκδηλώσεις του οι οποίες και αφορούν επιστημονικά,κοινωνικάκαι πολιτιστικά θέματα είναι πολύ ενδιαφέρουσες , και πολλές φορές πρωτότυπες.Οπως εχθές όπου δόθηκε μια θεατρική παράσταση με συνεργασία της γερμανικής θεατρικής ομάδας Playback από το Βερολίνο και της αντίστοιχης,από την Θεσσαλονίκη.
Το Playback είναι σχετικά ένα καινούργιο είδος θεατρικής έκφρασης που κινείται στον χώρο του πειραματισμού.Πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αμερική το 1975,και από τότε διαδόθηκε σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Στην Θεσσαλονίκη η θεατρική ομάδα δημιουργήθηκε το 2006.
Η βασική διαφορά του Playback σε σχέση με το κλασσικό θέατρο,είναι ότι δεν υπάρχει κανένα κείμενο στο οποίο να βασίζονται οι ηθοποιοί για να παίξουν.Οι θεατές,όσοι από τους θεατές θέλουν καλούνται να διηγηθούν μια ιστορία από την ζωή τους ,και οι ηθποιοί κυρίως με την εκφραστικότητα τους αλλά και με τις κινήσεις του σώματος τους και ελάχιστα λόγια-κυρίως λέξεις η κάποια ενδεικτικά δυνατή πρόταση,θα προσπαθήσουν να αποδώσουν ότι διηγήθηκε ο θεατής.Αυτό καθιστά αμέσως το θέατρο πολύ ζωντανό και άμεσο γιατί οι θεατές δεν μένουν παθητικοί να παρακολουθούν μια παράσταση,αλλά γίνονται συμ-μέτοχοι στο όλο θεατρικό δρώμενο.
Αγαπώ πολύ το θέατρο,και γενικά θέλω να παρακολουθώ και διαφορετικές μορφές του.Ομολογώ πως με εντυπωσίασε η χτεσινή παράσταση και ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα Playback.Μου δόθηκε δε και η ευκαιρία στην διάρκεια της παράστασης,να παρατηρήσω αρκετά πράγματα.Ο κόσμος που ήρθε ήταν απίστευτα πολύς,τόσος που η αίθουσα εκδηλώσεων του Γκαίτε,ήταν ασφυχτικά γεμάτη και πολλοί παρακολούθησαν όρθιοι.
Αρκετοί/ές διηγήθηκαν ιστορίες τους και οι ηθοποιοί κάθε φορά χειροκροτούνταν ένθουσιωδώς γιατί μπορούσαν με τις εύστοχες κινήσεις τους και κάποιες ακριβείς λέξεις να τις αποδώσουν πολύ εντυπωσιακά η και πρωτότυπα.Ως συνήθως δισταχτική, ευτυχώς με την παρότρυνση της φίλης μου,είπα ένα παράξενο όνειρο μου που ε'ιχα δει πριν κάποια χρόνια και λόγω της παράδοξης του εικόνας μούχει μείνει έντονα στη μνήμη μου.Η ελληνική ομάδα καλή,αλλά η γερμανική ίσως και λόγω της μακροβιότερης πορείας της,ήταν πολύ πιο δυνατά εκφραστική.Θεωρώ ότι αυτό το είδος θεάτρου,είναι πολύ σημερινό γιατί υπάρχει αυτή η ζωντανή άμεση συνεργασία κοινού-ηθοποιών,που προσδίδει μια άλλη οπτική στη σχέση θεάτρου και καθημερινής ζωής.Και αυτό νομίζω του δίνει μέλλον η ίσως και μια περαιτέρω εξέλιξη,γιατί στην τέχνη στη δημιουργία τίποτα δεν μπορεί να μένει στατικό.Αυτό που παρατήρησα και με προβλημάτισε,είναι ότι μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων,βγήκε ότι στις ανθρώπινες σχέσεις γενικά,υπάρχει πολύ ένταση,πολλές συγκρούσεις που πολλές φορές μένουν κρυμμένες πίσω από ψεύτικα χαμόγελα η στάσεις ''πως όλα πάνε μια χαρά''.Επίσης φοβερή καταπίεση και έλλειψη ''χώρου'' να κινηθούν να ζήσουν,ασκεί κάθε ανθρώπινη ομάδα στην άλλη.Δηλαδή βγήκε αυτό και με ψιλοσόκαρε στο μέγεθος όπου μια δημοκρατική όπως θέλουμε να λεγόμαστε κοινωνία η κάθε μία ανθρώπινη της κοινότητα να ασκεί τόσο αποκλεισμό και βία στην άλλη.Κάτι άλλο επίσης που βγήκε μέσα από τις αντιδράσεις των θεατών,είναι ότι έχουμε γίνει λαός του χαχανητού και της πλάκας εκεί που δεν υπάρχει.Και αυτό με βοήθησε να εξηγήσω πολλές από τις σημερινές συμπεριφορές και επιλογές των νεοελλήνων.
Μετά το τέλος της παράστασης ,στην διπλανή αίθουσα μπορέσαμε να συναντήσουμε τους ηθοποιούς και να μιλήσουμε μαζί τους.Να αναφερθώ στην κουλτούρα των γερμανών?και δεν είναι η πρώτη φορά πούχω διαπιστώσει τεράστια διαφορά στην συμπεριφορά Ευρωπαίων σε ανθρώπους με αναπηρία.Μόνο αυτό θα πω,ότι όταν συζητούσα με ένα γερμανό ηθοποιό,χαμήλωσε πολύ όμορφα για νάναι στο ίδιο ύψος που βρισκόμουν σαν χρήστρια αναπηρικού καθίσματος.Ψιλά γράμματα μέχρι και ανύπαρκτα για την ελληνική πραγματικότητα.Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω γιατί ο πατέρας μου ήταν Ευρωπαιστής.
Δε φτάνει η μόρφωση χρειάζεται και καλλιέργεια.
Χρειάζεται η σοφία της γνώσης και όχι η εξουσία της.

Στιγμές από την πόλη...

2008-11-21T19:14:00.000+02:00

Δεν σκόπευα να ανεβάσω καινούργιο post σήμερα,όμως κάποιες μικρές και απρόβλεπτες ανατροπές που συνέβησαν με έκαναν να σκεφτώ πως άξιζε να γράψωγι'αυτές. Να μην τις προσπεράσω και με το πέρασμα των ημερών και τις διάφορες υποχρεώσεις πέσουν στη λήθη.
Σ'αυτό το blog γράφω για τα ''κακώς κείμενα''που συμβαίνουν στην ελληνική πόλη,και συγκεκριμένα στην πόλη μου την Θεσσαλονίκη,και δυσκολεύουν την ζωή των πολιτών με αναπηρία.
Σήμερα όμως θα σταθώ σε δύο συμβάντα όμορφα που μου σημάδεψαν τη μέρα και με έκαναν να σκεφτώ πως τελικά όσο εύκολα μπορείς να δυσκολέψεις την ζωή του συνανθρώπου σου, άλλο τόσο εύκολα μπορείς να την διευκολύνεις η και να την ομορφύνεις,και πως όλα μα όλα ξεκινούν από τον τρόπο σκέψης μας.
Η μέρα ξεκίνησε συννεφιασμένη στην Θεσσαλονίκη,και αυτό με άγχωσε γιατί ήθελα να προλάβω να βγω έξω πριν πιάσει κακοκαιρία σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις των μετερεωλόγων.Είχα μέρες να βγω,και ένοιωθα ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη για μια έξοδο.
Τελικά όμως,όλα πήγαν κατ'ευχήν.
Πήγα στην λαική έκανα την βόλτα μου συνδυάζοντας την με ψώνια,και όπως επέστρεφα, στη στροφή ενός δρόμου κοντινού στο σπίτι μου,ένα αυτοκίνητο ήταν έτοιμο να στρίψει. Ημουν σε ένα σημείο του δρόμου που θα δυσκολευόμουν και θα ζοριζόμουν πολύ με το αμαξίδιο να παραμερίσω για να περάσει .Ο οδηγός του με άνεση, σαν να έκανε την πιο φυσική και αυτονόητη κίνηση,κάνει όπισθεν, χωρίς να υπολογίσει καν τις...γνωστές σε όλους μας αντιδράσεις των πάντα βιαστικών και ανυπόμονων ελλήνων οδηγών που πιθανόν ακολουθούσαν σε σχετική απόσταση πίσω.
Με εντυπωσίασε τόσο η όλη του κίνηση,η όλη του συμπεριφορά.Του έγνεψα περνώντας ευχαριστώ, ενώ ανταποδώσαμε ένα χαμόγελο σαν νά λέγαμε πως όλα ήταν καλά! Οι περισσότεροι οδηγοί ποτέ δεν περιμένουν, ποτέ δεν σέβονται ,για να μην πω πάλι για το παρκάρισμα πάνω στις ράμπες.. Και όταν λέω να σέβονται δεν εννοώ να σέβονται με την έννοια της ''θετικής διάκρισης΄΄.Γιατί όπως είμαι κατά της αρνητικής διάκρισης είμαι και κατά τη θετικής.Το λέω λοιπόν με την έννοια της συν-ανθρώπινης συμπεριφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης.Αυτής που πιστεύαμε και προσπαθούσαμε να κάνουμε γνωστή,μέσα από τις συλλογικότητες των ομάδων της Θεσσαλονίκης.
Φθάνοντας σπίτι είδα πως ο καιρός είχε βελτιωθεί πολύ.Ενας ζεστός λαμπερός ήλιος και ένας υπέροχος γαλάζιος ουρανός απλώθηκε πάνω απ'την πόλη.Δεν μούκανε η καρδιά να ανέβω σπίτι, η παραλία με καλούσε κοντά της για μια βόλτα.Η αλήθεια είναι πως μου είχε λείψει τις τελευταίες μέρες και είχα ανάγκη αυτόν τον περίπατο.
Μαγευτική η θέα με μια απάνεμη θάλασσα να σε ταξιδεύει,να σε χαλαρώνει..και να μην θες να γυρίσεις πίσω ...
Οπως περνούσα από το πάρκο ένα πολύ μικρό κοριτσάκι σχεδόν δύο χρονών μάζευε λουλουδάκια.Μ'άρεσε τόσο η εικόνα που σχεδόν κοντοστάθηκα και της χαμογέλασα.Εκείνη με πλησίασε και άρχισε να μου προσφέρει ότι λουλουδάκι μάζευε.Ηταν τόσο τρυφερή σκηνή αλλά και τόσο αληθινή.Απαλλαγμένη από εκείνο το βλέμμα της καλυμένης προκατάληψης των μεγάλων,που χωρίς να σε γνωρίζουν σέχουν απορρίψει ήδη.Εμεινα για λίγο μαζί της με κοίταζε με πλησίαζε μου άγγιζε το χέρι σαν να τόκανε με έναν οποιοδήποτε άνθρωπο.Ούτε καν είχε δώσει σημασία στο καρότσι μου.Σημασία είχε πως νοιώθαμε καλά και οι δύο απ'αυτή τη συνάντηση.Tabula rasa η ψυχή της μικρής Μαρίας ακόμη από τις προκαταλήψεις των ενήλικων λειτουργούσε όπως ένοιωθε.
Καληνύχτα άγνωστε οδηγέ μου...
Καληνύχτα μικρή Μαρία.

Διαφορά

2008-11-18T18:07:00.000+02:00

Η κάθε εποχή,ανάλογα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης εξουσίας δημιουργεί τις΄΄δικές της''αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες ανθρώπινες κοινότητες.
Η γνώση και η παιδεία (με την ευρεία έννοια του όρου),βοηθούν σημαντικά στην άμβλυνση των διακρίσεων αλλά και το ξεπέρασμα προκαταλήψεων ώστε να γίνεται αποδεκτή η διαφορετικότητα και να υπάρχει ισότιμη συνύπαρξη σε όλους τους τομείς της ζωής.
Το ποίημα μου αυτό''Διαφορά'',το αφιερώνω στο κόκκινο μπαλόνι και τον Παναγιώτη(p.x. ,
Ixνηλασίες).

Εξω από το χρώμα,

φόρεσε το πανωφόρι που της είχαν ετοιμάσει

από ζεστό μαλακό ύφασμα

λίγο μεγαλύτερο στο μέγεθος

για να μπορεί να ξεχωρίζει στο πλήθος

ένα σημάδι διαχωριστικό ,

όπως το κίτρινο αστέρι των Εβραίων

που φορούσαν τον καιρό του πολέμου

για να μπορούν να ξεχωρίζουν απ’το πλήθος

έτσι και σ’αυτή,

φόρεσαν το μακρύ ζεστό πανωφόρι

για να μπορεί να ξεχωρίζει απ’το πλήθος.

Σαν τους ελεύθερους πολιορκημένους....(Μέσα μεταφοράς και πολίτες με αναπηρία)

2008-11-12T13:44:00.000+02:00

Ενας από τους κύριους λόγους που με οδήγησαν να δημιουργήσω αυτό το μπλογκ,είναι η κατάσταση που επικρατεί στον τρόπο μετακίνησης των πολιτών με αναπηρία στην Θεσσαλονίκη.Εν έτει 2008,όπου αποστάσεις εκμηδενίζονται,παντού κυριαρχεί η ταχύτητα και τα σύγχρονα μέσα που την παρέχουν,όλοι/όλες σχεδόν έχουν τις προσβάσεις να μετακινούνται με όποιο μέσο θέλουν,οι άνθρωποι με αναπηρία στερούνται και αυτού του βασικού ανθρώπινου δικαιώματος.
Το καθεστώς που διέπει τον ελλειπέστατο τρόπο μετακίνησης είναι μεσαιωνικό.Και κανένας δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τίποτα.Ολα γίνονται και υπομένονται κάτω από μία ''ένοχη σιωπή''.Εξάλλου είναι κάτι πολύ συνηθισμένο στην νεοελλάδα και τους νεοέλληνες....''αφού εγώ βγαίνω και πάω όπως και όπου θέλω τι με νοιάζει για τους άλλους'',ειδικά όταν αυτοί οι''άλλοι'' είναι''διαφορετικοί''από μένα.
Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν,για να επανέλθω στην ουσία του θέματος ισχύουν οι παρακάτω τρόποι και μέσα για να μετακινηθείς αν είσαι άτομο με κινητική αναπηρία:
1.Υπάρχουν 2 προσβάσιμα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ.για να εξυπηρετήσουν όλη τη Θεσσαλονίκη.Επειδή φυσικά η ζήτηση είναι μεγάλη ,ο κόσμος πολύς που τα χρειάζεται,και τα λεωφορεία μόνο 2,θα πρέπει 24 ώρες πριν(δηλ.μια μέρα πριν το χρησιμοποιήσεις),να τηλεφωνήσεις το πρωί από τις 7.30 μέχρι τις 8 το πολύ ώστε να υπάρξει διαθέσιμο ένα από τα δύο λεωφορεία για να σε εξυπηρετήσει για το δρομολόγιο που θα θέλεις...κάτι σαν την κολυμβήθρα του Συλωάμ δηλαδή....Οποιος προλάβει τον Κύριο είδε...
Τα λεωφορεία αυτά λειτουργούν ως τις 9 το βράδυ,ενώ τις Κυριακές και τις αργίες,λειτουργούν ως τις 2 το μεσημέρι.Αν κάποιος ,ακυρώσει το ραντεβού του για μετακίνηση δύο φορές στη διάρκεια 6 μηνών ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ένα ολόκληρο μήνα να μην χρησιμοποιήσει τα λεωφορεία αυτά.
2.Ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει ένα-δύο προσπελάσιμα μίνι λεωφορεία ,τα οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις και αυτά κατόπιν ραντεβού,εδώ το ωράριο είναι ακόμα πιο περιοριστικό.Λειτουργούν από το πρωί ως τις 8 το βράδυ,ενώ Σάββατα,Κυριακές και γιορτές ούτε να το συζητάμε,δεν λειτουργούν.
3.Ενα προσβάσιμο ταξί,το περιβόητο ''λευκό ταξί'',το οποίο νοικιάζει σε ιδιώτη ο Σύλλογος Παραπληγικών.Ή ιδιώτης το λειτουργεί με νοοτροπία μονοπωλιακή,και βέβαια ζητά τουλάχιστον τα διπλά χρήματα απ'ότι τα άλλα ταξί,ενώ θα πρέπει κάποιες μέρες πριν να τηλεφωνήσεις για την μετακίνηση που θέλεις και αν κρίνει εκείνη ....θα πας εκεί που θέλεις.
Αυτοί είναι οι 3 τρόποι μετακίνησης των πολιτών με αναπηρία στην πόλη.Περιορισμός,καταπίεση,και βέβαια και η τιμωρία.Εδώ έχουμε και καταπάτηση ατομικών ελευθεριών,ολοκληρωτισμό μεσαίωνα,κατάχρηση εξουσίας.
Που είναι η ελευθερία και η ισοτιμία με τους υπόλοιπους πολίτες.Να μετακινήσαι ελεύθερα όπως θέλεις και όποτε θέλεις.
Να σε κλείνουν από τις 9 μέσα,να μην έχεις δικαίωμα να βγαίνεις τις Κυριακές και τις γιορτές,να σε τιμωρούν σαν νάσαι ανήλικος και όχι ενήλικας,και μάλιστα ενώ ανήκεις σε αποκλεισμένη κοινότητα να εντείνουν τον αποκλεισμό αυτό.
Πάντα πίστευα πως ζούμε σε μια πολιτεία απούσα ανύπαρκτη και μια κοινωνική πραγματικότητα αδιάφορη.
Η κάθε μέρα που περνά,απλά μου το επιβεβαιώνει.

Ενας ύμνος- Το ''Imagine'' toy John Lennon

2008-10-21T17:59:00.000+03:00

Σήμερα μια αγαπημένη φίλη μου έστειλε ένα λατρεμένο τραγούδι του John Lennon το ''Imagine''.Παρ'όλο που πέρασαν σχεδόν 37 ολόκληρα χρόνια από τότε που γράφηκε,εξακολουθεί νάναι επίκαιρο και να εμπνέει.Προφανώς γιατί η έννοια των λόγων του αγγίζει πολλούς ανθρώπους ''ονειροπόλους''όπως τους ονομάζει και ο Lennon στο τραγούδι του,αλλά και γιατί θα θέλαμε νάταν έτσι τα πράγματα σ'αυτόν τον πλανήτη.
Το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος και μακάρι κάποτε να γινόταν ο παγκόσμιος ύμνος που θα αντικαθιστούσε τους επιμέρους ''εθνικούς ύμνους''.
Ισως ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά,όμως πολλές αλλαγές που έγιναν και βελτίωσαν τις ζωές ανθρώπων και λαών ξεκίνησαν απο το ανέφικτο και το ουτοπικό.
Αυτό μας δίδαξαν μεγάλοι αγωνιστές της ελευθερίας και της ειρήνης όπως ο Γκάντι,ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ,ο Νέλσον Μαντέλα.

'' Imagine''( Φαντάσου)

Φαντάσου να μην υπήρχε Παράδεισος
(είναι εύκολο αν προσπαθήσεις)
ούτε κόλαση από κάτω μας
από πάνω μας μόνο ουρανός
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζ ουν για το σήμερα
Φαντάσου να μην υπήρχαν χώρες
δεν είναι δύσκολο να το κάνεις
κανένας λόγος για να σκοτώσεις η να σκοτωθείς
και καμμιά θρησκεία
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά

Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα.

Φαντάσου να μην υπήρχε ιδιοκτησία
αναρωτιέμαι αν μπορείς
καμμιά πείνα η ανάγκη γι'απληστία
οι άνθρωποι να είναι αδέλφια
Φαντάσου οι άνθρωποι να μοιράζονται όλο τον κόσμο.

*Νομίζω πως αυτό το τραγούδι είναι πολύ επίκαιρο σήμερα και για την Ελλάδα και για την υπόλοιπη ανθρωπότητα ....Αφιερωμένο λοιπόν

Διαφορετικότητα

2008-10-20T20:57:00.000+03:00

Ενας από τους συμμετέχοντες νέους τραγουδιστές(Β.Καλογερόπουλος) στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης,όταν αυτοπαρουσιάστηκε είπε:'' Αξίζει κανείς νάναι διαφορετικός και να μάχεται γι'αυτό''.Συμφωνώ.

Παραολυμπιακοί αγώνες

2008-09-18T21:04:00.000+03:00

Οταν ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί αγώνες,το κλίμα ήταν βαρύ λόγω του ζητήματος του Θιβέτ,του σκανδάλου του ντόμπινγ,αλλά και του πολέμου στην περιοχή του Καυκάσου,την έναρξη του οποίου κανόνισαν οι μεγάλοι του κόσμου,να συμπέσει με την έναρξη της τελετής των αγώνων.Ετσι, για να δώσουν και τη χαριστική βολή σ'αυτό που συμβόλιζαν στην αρχαιότητα.Τότε που όσες μέρες διαρκούσαν ,κάθε πολεμική πράξη σταματούσε,και οι συμμετέχοντες αθλητές αγωνίζονταν να ξεχωρίσουν βασιζόμενοι μόνο στις φυσικές τους δυνάμεις.
Εύλογα λοιπόν τέθηκε το δίλημμα αν άξιζε μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα που σε τίποτα δεν θύμιζε το νόημα των αρχαίων η παλαιότερων Ολυμπιακών αγώνων,να ακολουθήσουν οι Παραολυμπιακοί αγώνες(οι ολυμπιακοί αγώνες δηλ.των αθλητών με αναπηρίες).Μου θύμιζε το δίλημμα που παλαιότερα υπήρχε πολλές φορές σε πολιτικές η κοινωνικές ομάδες:''άραγε να αλλάξουμε την κατάσταση μέσα από τους θεσμούς του συστήματος η να αγωνιστούμε εκτός αυτού με γνώμονα τα δικά μας πιστεύω''? Από την άλλη πλευρά όμως η ανθρώπινη κοινότητα των πολιτών με αναπηρίες,είναι μία εξαιρετικά αποκλεισμένη κοινότητα,παρεξηγημένη (μια και γύρω από αυτήν υπάρχει άγνοια αλλά και μπόλικος ρατσισμός και προκατάληψη),που οδηγεί και σε λάθος προς αυτήν συμπεριφορές και αντιμετώπιση.Ετσι η ευκαιρία που της δινόταν μέσα από τους Παραολυμπιακούς αγώνες,ήταν ότι με την παγκόσμια προβολή και παρουσίαση τους κυρίως από τους τηλεοπτικούς σταθμούς πολλών χωρών,οι αγωνιζόμενοι αθλητές/αθλήτριες θα είχαν την ευκαιρία μέσα απο την συμμετοχή τους να δώσουν πολύ δυνατά και ανατρέψιμα μηνύματα,σε σχέση με τα αρνητικά στερεότυπα που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι για τους συνανθρώπους τους με αναπηρίες.
Οπου συνήθως τους τοποθετούν σε βάθρο η σε βάραθρο,όχι όμως ισότιμα κοντά η πλάι τους......
Αυτό που παρατήρησα κατά την μετάδοση των αγώνων από την ελληνική κρατική τηλεόραση αυτή τη φορά,ήταν ότι αναβαθμίστηκε ο λόγος και ο τρόπος που μιλούσαν οι παρουσιαστές για τους/τις αθλητές/αθλήτριες με αναπηρίες.Στους προηγούμενους παραολυμπιακούς του 2004 ,π.χ.,κυριαρχούσε η νοοτροπία άρα και η έκφραση ΄΄αυτά τα άτομα με τα τεράστια ψυχικά αποθέματα....'',χωρίς να τονίζεται η αθλητική τους ιδιότητα.Αλλά και χωρίς να σκέφτονται πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε αποθέματα ψυχικής δύναμης απλά δεν χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσουν όλοι.
Τ α συναισθήματα που μου δημιούργησαν οι φετινοί αγώνες πολλά και δυνατά.Ενοιωσα περήφανη και συγκινημένη πολλές φορές κυρίως όταν παρατηρούσα σε κοντινά πλάνα πρόσωπα αθλητών/αθλητριών,γιατί όντως έβλεπα πρόσωπα αθλούμενα εκείνη την ώρα που δεν είχαν καμμιά σχέση με την εικόνα του ΄΄στερεότυπου μίζερου και ανίκανου ανάπηρου'' που μας πλασάρουν χρόνια τώρα.Ενα ακόμα μήνυμα που μου δίναν αυτά τα πρόσωπα ήταν της παγκοσμιότητας με την έννοια της οικουμενικότητας.Χαιρόμουν το ίδιο και καμάρωνα για την αθλήτρια από το Μαρόκο η από την Βραζιλία την Ελλάδα η τον Καναδά.
Και εύχομαι πραγματικά η διαφορετικότητα να κάνει και την διαφορά.
Παρότι ήδη πέρασαν σχεδόν δύο εβδομάδες από την λήξη των Παραολυμπιακών,και ίσως φανεί αργοπορημένη και εκτός επικαιρότητας η ανάρτηση αυτή(με την τρέχουσα έννοια που δίνουμε στην εποχή μας στη λέξη επικαιρότητα εννοώ),όμως συνειδητά ήθελα να διαπιστώσω αν και με το πέρασμα των ημερών άρα και την συγκινησιακή αποφόρτιση,θα έγραφα τα ίδια που σκεφτόμουν εκείνες τις μέρες και τελικά είδα πως αυτό έγινε.

Αυτοκίνητα και Ράμπες.....

2008-09-13T00:15:00.000+03:00

Κάποια γράμματα στη σειρά και κάποιοι αριθμοί που ακολουθούν,άραγε πόση δύναμη έχουν να σου δυσκολέψουν τη ζωή;κι'όμως...όταν άποτελούν την πινακίδα ενός αυτοκινήτου που ο ασυνείδητος οδηγός του παρκάρει πάνω σε ράμπες και κλείνει έτσι το πέρασμα, τη δίοδο σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν αναπηρικό κάθισμα στις μετακινήσεις τους τότε ναι σου δυσκολεύουν τη ζωή.......!
Γωνία της παραλιακής Μ.Αλεξάνδρου με Κοσμά Αιτωλού( Θεσσαλονίκη) τα αυτοκίνητα που παρκάρουν μπροστά η και πάνω στη συγκεκριμένη ράμπα διαδέχονται το ένα το άλλο.Οι γύρω μαγαζάτορες ισχυρίζονται ότι όσες φορές και αν έχει έρθει η τροχαία και έχει''γράψει'' παρκαρισμένα αυτοκίνητα,κάποια άλλα θα έρθουν να αντικαταστήσουν τα προηγούμενα.
Παρ'ότι έχω μερικούς ας τους ονομάσω΄΄ηθικούς ενδοιασμούς''ξεκίνησα να γράφω και να κρατώ αριθμούς πινακίδων από αυτοκίνητα που είναι παράνομα παρκαρισμένα πάνω σε ράμπες.Και εφ'όσον δεν τους πτοεί τίποτα ούτε η τροχαία,να δημοσιοποιώ εδώ στο μπλόγκ στο νετ αυτούς τους αριθμούς .Ετσι κι'αλλιώς κατά κάποιο τρόπο είναι ας πούμε ''το ονοματεπώνυμο τους'' αυτός ο αριθμός, η ένα αναγνωρίσιμο σημείο τους.Και ίσως ,ίσως κάποια στιγμή να νοιώσουν ΄΄αιδώ'',και να ξανασκεφτούν αυτό που κάνουν,είδομεν...

Πολιτισμος,πολιτιστικες εκδηλώσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων...

2008-08-30T22:37:00.000+03:00

Οργασμός πολιτιστικών εκδηλώσεων. Ολόκληρη η Ελλάδα σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού οργώνεται απ'άκρη σ'άκρη από πολιτιστικές εκδηλώσεις..Πολλά τα διαφημιστικά σπότ όπου με περηφάνια τις προβάλλουν πιστεύοντας πως συμβάλλουν στην αναβάθμιση του πολιτιστικού τοπίου στη χώρα μας.Οι διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις όμως,αποτελούν μόνο το ένα σκέλος αυτού που ονομάζεται πολιτισμός.Γιατί το άλλο -που είναι και το σημαντικότερο είναι η στάση ζωής μας και το σύνολο των συμπεριφορών μας στην καθημερινή ζωή.
Πολύ σωστά είπε ο κ.Βέβηλος(κλινικός ψυχολόγος),ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα προάγει το ατομιστικό άνθρώπινο μοντέλο,και προετοιμάζει αυριανούς ''εγωκεντρικούς'' ενήλικες .
Και όπως σοφά επεσήμανε ο καθηγητής του Α.Π.Θ.κ.Τσολάκης τον οποίο τιμητικά θα ονομάσω''δάσκαλο'' ,''το εκπαιδευτικό μας σύστημα εκπαιδεύει δεν προσφέρει παιδεία,γιατί μόνο με την παιδεία ο άνθρωπος εκτός από μόρφωση προσλαμβάνει ,γνωρίζει και αποκτά και άλλες αξίες που συμβάλλουν στο να γίνει καλύτερος άνθρωπος''.
Στη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι ναζί άκουγαν κλασσική μουσική ενώ λίγο πιο πέρα χιλιάδες ανθρώπων καίγονταν στους''φούρνους''η βασανίζονταν.
Και σε αντιδιαστολή θα μεταφέρω τα λόγια του ηθοποιού κ.Μαρκουλάκη ο οποίος έδωσε νόημα και περιεχόμενο σ'αυτό που λέγεται πολιτισμός και εκφράζεται μέσα από πολιτιστική(θεατρική) έκδήλωση-παράσταση.Στο θέατρο τους Χώρα στην Αθήνα στη φετεινή τους παράσταση''Ο Δον Ζουάν στο Σόχο'',
καθιέρωσαν ένα ακουστικό σύστημα το οποίο να περιγράφει το έργο στους θεατές με τυφλότητα.Γιατί όπως είπε το θέατρο και κάθε έκφραση πολιτισμού πρέπει να είναι ανοιχτό σε όλους/όλες χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις..

Σέλμα Αλαμπάμα 1965- Θεσσαλονίκη 2008

2008-07-25T00:38:00.000+03:00

'' Η φυλακή δε θα μ'εμποδίσει να συνεχίσω....
θα συνεχίσω να προχωράω
θα συνεχίσω να μιλάω
τίποτα δε θα εμποδίσει την πορεία μου προς την ελευθερία''

Προ ημερών σε ένα από τα κρατικά κανάλια( Νετ), προβλήθηκε μια ταινία που βασιζόταν σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα και διαδραματιζόταν στη Σελμα της Αλαμπάμα στην Αμερική του'65,τότε που πρωτοαποκτούσαν το δικαίωμα ψήφου οι νέγροι .Στη διάρκεια της ταινίας ακούστηκαν πολλές φορές οι παραπάνω στίχοι του τραγουδιού.
Παρ ότι χρονικά η απόσταση από το '65 είναι μεγάλη,σχεδόν 43 ολόκληρα χρόνια,και παρ όλο που η ταινία αφορούσε τον αποκλεισμο,την καταπίεση και την βία που αντιμετώπιζε μια άλλη κοινότητα ανθρώπων,βρήκα πολλά κοινά σημεία και στους στίχους αυτού του τραγουδιού μα και στην αποκλεισμένη ,καταπιεσμένη ζωή που υφίστανται οι άνθρωποι με αναπηρίες στην Θεσσαλονίκη,στην Ελλάδα του 2008.
Βέβαια οι μορφές βίας διαφέρουν.Εκεί η βία ήταν έκδηλη,φανερή και στηνόταν απέναντι τους.Εδώ σε μας,
είναι ύπουλη,υπόγεια και καμουφλαρισμένη, με πολλά προσωπεία......άρα και πιο επικίνδυνη....
Κάθε εποχή έχει,δημιουργεί τους εξοστρακισμένους,τους αποκλεισμένους της.Είναι δυστυχώς μια θλιβερή διαπίστωση.Κάποτε και η γυναίκα εθεωρείτο res,και ακόμα σε πόσες χώρες υπολείπεται των ανθρωπίνων δικαιωμάων της.Απο κει ξεκινήσαμε και ακόμα έχουμε μακρύ δρόμο να διανύσουμε μπροστά μας. Οι πρώτοι αιώνες είναι δύσκολοι........

Ενα καλοκαίρι...

2008-07-06T23:46:00.000+03:00

Το καλοκαίρι ήρθε,είναι εδώ και δηλώνει την παρουσία του δυνατά,πολύ ζεστά ενίοτε και καυτά...Διανύουμε ήδη τις πρώτες μέρες του δεύτερου μήνα του...Ο ι περισσότεροι άνθρωποι όπως συνηθίζεται είτε ξεκίνησαν τις διακοπές τους η τις σχεδιάζουν και ετοιμάζονται γι'αυτές.
Και σ'αυτό τον τομέα υ-στερούνται του δικαιώματος των διακοπών οι άνθρωποι με αναπηρίες.Και αυτό συμβαίνει γιατί η έλλειψη προσβάσιμων χώρων και μέσων μαζικής μεταφοράς συνεχίζεται και εκτός των τειχών των ελληνικών πόλεων.
Πόσοι προορισμοί για διακοπές διαθέτουν προσπελάσιμα ξενοδοχεία,δωμάτια ,πόσες παραλίες και πλαζ ανά την Ελλάδα είναι προσπελάσιμες για τους χρήστες /χρήστριες αναπηρικών αμαξιδίων:
Αλλά και ποια μέσα μαζικής μεταφοράς είναι προσπελάσιμα: (Λεωφορεία-πούλμαν,τραίνα η πλοία).για να τα χρησιμοποιήσουν στις μετακινήσεις τους.
Αποκλεισμός και εδώ σ'αυτό το κομμάτι ζωής και σκέφτομαι και με φοβίζει αυτό που ακούω συχνά περί πλειοψηφίας και της εξουσίας της..... και λέω ιδού μία από τις εφαρμογές της...σκληρή ε: και απάνθρωπη
ίσως και ολοκληρωτική.

Χωρίς σχόλια

2008-06-26T14:04:00.000+03:00

Κάπου διάβασα πως για να καταλάβεις τον άλλο,πρέπει να φορέσεις τα παπούτσια του και να περπατάς με αυτά για δεκαπέντε μέρες.....το βρήκα πολύ εύστοχο και σοφό θάλεγα. Ουδέν περαιτέρω σχόλιο,και ο νοών...νοείτω

Υλικοτεχνικών εμποδίων.....συνέχεια

2008-06-22T13:54:00.000+03:00

Τα τελευταία χρόνια στην πόλη της Θεσσαλονίκης,κατασκευάστηκαν αρκετές ράμπες στα πεζοδρόμια για να διευκολύνονται υποτίθεται στην κίνηση τους οι χρήστες/χρήστριες αναπηρικών αμαξιδίων.Δυστυχώς όμως οι περισσότερες είναι κακοφτιαγμένες -αμελέτητα φτιαγμένες- θάλεγα και έτσι αντι να εξυπηρετούν να δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους με αναπηρία,όταν θέλουν να ανέβουν στο πεζοδρόμιο.Σ'αυτή την απαράδεχτη κατάσταση έρχεται να προστεθεί και η ασυνείδητη αλλά και ρατσιστική συμπεριφορά των οδηγών αυτοκινήτων,οι οποίοι προκλητικά παρκάρουν μπροστά στη ράμπα τα αυτοκίνητα τους.Και κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί πως δε γνωρίζει ακόμα σε τι χρησιμεύουν οι ράμπες!!!!....Από αυτό το μπόγκ θα συνεχίζω να λέω και να υποστηρίζω πως στην Ελλάδα συνεχίζονται να καταπατούνται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών με αναπηρία.

Υλικοτεχνικά εμπόδια

2008-06-10T17:42:00.000+03:00

Τα υλικοτεχνικά εμπόδια εκφράζουν μια συγκεκριμένη αντίληψη και νοοτροπία απέναντι στους ανθρώπους με αναπηρία. Η άγνοια,η ελλιπής γνώση αλλά και η διεστρεβλωμένη ημιμάθεια για την αναπηρία ,οδήγησαν σε συμπεριφορές προκατάληψης οι οποίες και περιθωριοποίησαν το 10% του ελληνικού πληθυσμού.
Η έλλειψη προσπελασιμότητας στην κίνηση και μετακίνηση τους είχε σαν αποτέλσμα τον χρόνιο αποκλεισμό τους από τη δυνατότητα συμμετοχή τους σε όλους τους τομείς της ζωής(εκπαίδευση,εργασία,ψυχαγωγία κ.ά).
Πεζοδρόμια χωρίς ράμπες,η με κακοφτιαγμένες ράμπες(ακόμα χειρότερα),στενά ασανσέρ,σκάλες χωρίς ράμπες σε δημόσια κτίρια ,κοινωφελείς οργανισμούς ,σχολεία,πανεπιστήμια ,νοσοκομεία,καταστήματα,θέατρα,κινηματογράφους ,έλλειψη προσπελάσιμων μέσων μαζικής μεταφοράς΄εντός και εκτός πόλης, είναι μερικά από τα εμπόδια που συνθέτουν την απροσπέλαστη πόλη.
Αυτά και μόνο αποτελούν μια μορφή βίας που υφίστανται οι πολίτες με αναπηρία, αλλά και στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.